Laos en nogmaals Thailand.

Het is 2 augustus, we hebben gedrieën besloten om met de 'Slowboat' van Chiang Mai in 2 dagen naar Luang Prabang in Laos te gaan.

De dag hiervoor zijn we met een toyota busje richting de grens met Laos gegaan, tijdens deze rit (met kleine omweg vanwege vergeten rugzak) ontmoeten we de Brabantse Servia die met haar net gearriveerde vriend Florian ook op weg zijn naar Luang Prabang, een gezellig stel met wie we langer zullen optrekken, maar eerst overnachten we in Chiang Khong waar we trakteren op een rondje bier vanwege de gemaakte omweg.
De dag daarop regelen we eerst (op Laotiaanse wijze = langzaam) een visum om vervolgens in de boot te stappen voor de 2 daagse tocht via Pakbeng naar Luang Prabang over de Mekong.
Wat kunnen we over de tocht zeggen: vele schitterende uitzichten met groen , af en toe een dorpje op een van de oevers met zwaaiende kindjes en nog meer groen, even een kaartje leggen met Servia en Florian en nog meer groen en bergen, nog een stukje boek gelezen en wat gegeten en meer karstachtige bergen en groen en dan plots een grotere plaats: Luang Prabang.
Met z'n zevenen (Kim en Huub hebben zich ook bij ons aangesloten) gaan we op zoek naar een hostel, dat blijkt na een tijdje toch wat moeilijk te worden dus we splitten op en gaan alleen verder om even later onderdak te vinden bij Villa Aphay.
Vlak bij Aphay hebben we een zeer ontspannen restaurant gezien waar we na inchecken naar toe gaan voor een drankje, Utopia heet het en bestaat voor het grootste deel uit ligplaatsen aan tafel......Chillen!!!
Utopia blijkt ook een lekkere kaart te hebben en wifi dus de rest van de avond liggen we daar en krijgen van een groep NLers de tip voor de volgende dag: de waterval van Kuang Si.
3 keer raden waar we de volgende dag naar toe zijn gegaan, juist, de waterval, en die was indrukwekkend prachtig, lekker geluncht in de rivier en uitgegleden in de modder en in het sproeiwater van de fall gestaan.....en kaartjes voor de bus naar Vang Vieng geregeld, al met al een lekker dagje uit.

De dag daarop is Hilde al vroeg op om de plaatselijke monniken te voeren (Ja, die moeten ook eten) en in de loop van de ochtend zien we elkaar weer en bezoeken de, volgens vele, mooiste tempel van Luang Prabang, Wat Xieng Thong.
Rond de middag nuttigen we een lunch in een klein restaurantje langs de Mekong wat (vanwege spontane mosoonbui) uitloopt op langdurige toepsessie.
Daarna zwerven we over het terrein van het royal palace (we zijn te laat om daar nog naar binnen te gaan maar hebben wel de koninklijke Ford Edsel in de garage zien staan) en eindigen de dag rond half 5 in Utopia, waar ik met Servia heb afgesproken voor een photoshoples.
Zo rond 7 of 8 (te laat voor de les vanwege overvloedige regenval) arriveert de rest hongerig in Utopia, waar we nog even napraten voor we (morgen vroeg weer op) naar bed gaan.
06-08 Al 4 dagen in Laos en we gaan alweer op weg naar de volgende plaats: Vang Vieng, met de bus van 8 uur waar we volgens de tickets plaatsen voorin de bus zouden hebben.
Daar aangekomen blijkt die bus niet te gaan?? maar wel een andere waar we plekken achterin (als je ergens niet wil zitten is het achterin) krijgen toegewezen, wij protesteren maar de regelaar heeft geen andere optie, ik druk mij ietwat duidelijker uit en we krijgen nu plek in een bejaarde stadsbus zonder airco waar net een scooter op het dak word getrokken en die om half 9 zal vertrekken.
Gefrustreerd zitten we te mokken en wachten op vertrek.
Terwijl Hilde het mokkende stel uit de weg is gegaan en een rondje is gaan wandelen stuit ze op Servia en Florian die in een luxe bijna lege bus op hun vertrek (9 uur) naar Vang Vieng wachten.
Na enige info blijkt dat wij ook met die bus meekunnen dus 10 minuten later zit de club weer bij elkaar....gezellig!!!
De reis naar Vang Vieng is bochtig maar prachtig en rond 3 uur arriveren we in het plaatsje aan de rivier.
We checken met z'n allen in bij een nogal prijzig hotel met een prachtig uitzicht op de rivier en gaan op zoek naar een hap eten.
We komen terecht in een tentje aan de rivier waar getubed wordt. Nu niet meer uiteraard, het is donker, maar overdag laten jeugdige toeristen zich in een overmaatse binnenband de rivier afzakken, daar allerlei kroegjes aan het water bezoekend, en over het algemeen vrij dronken worden.
Gek genoeg besluiten we het morgen ook te gaan doen. Het klinkt geinig!
De volgende morgen verkassen we eerst naar een iets goedkoper bed in Vilayvong GH, en laten Roger helaas zeer grieperig achter. Zonder Roger, met Florian en Servia, gaan we op zoek naar een binnenband.
Het is nog even een toestand, doen we een zwemvest om, hoe nemen we geld mee, maar uiteindelijk liggen we met z'n vieren in de redelijk snelstromende rivier. Na 10 meter is de eerste kroeg al in zicht en met een dreunende beat worden we uitgenodigd om nu al uit het water te komen maar we liggen er net in! We nemen de volgende wel! Het blijkt nog niet zo makkelijk om de wal te bereiken. Je wordt bekogeld met een waterfles aan een touw en dan is het de bedoeling dat je zo binnengehaald wordt. Het valt niet mee om tegen de stroming in het touw vast te houden en jezelf op de kant te trekken. Uiteindelijk lukt het toch, en al giechelend beginnen we aan de eerste 'bucket', letterlijk een emmertje sterke drank met een beetje fris en 4 rietjes. De tweede kroeg bereiken gaat al iets soepeler, hoewel Hilde nog bijna vast komt te zitten tussen 2 kano's en Servia en Gea in een bossie blijven hangen. We liggen in een deuk! In een van de volgende kroegen krijgen we bij een 'bucket' gratis kip met rijst, of een joint. We gaan maar voor de kip, helaas is de vrouw des kroeges nog niet aanwezig en worden we afgescheept met een zak chips! We tuben nog een stukkie en krijgen de smaak toch wel te pakken. We worden omringt met prachtige natuur, karstgebergte en groene oevers. Het is super!
Later die avond gaan we nog samen een hapje eten, Roger is gelukkig ook weer van de partij, zij het snotterend.
De volgende morgen gaan we al weer met de bus naar Vientiane, de hoofdstad van Laos.
De rit naar Vientiane vindt plaats in een redelijk luxe minivan met leren interieur, Hilde gaat voorin zitten en wij op de eerste rij, achter ons zitten 3 jonge Engelstalig backpackers die, waarschijnlijk door overmatig drankgebruik, geen contact wensen.
Het is half 2 als we in de hoofdstad Vientiane aankomen en het is snikheet.
We wandelen richting de rivier door een wijk waar veel hostels zitten en kloppen aan bij de eerste, deze kan niet meer aanbieden dan een 2 persoons op de bovenste etage (snikheet vanwege plat dak en geen AC) en een dorm voor Hilde, dat is dus geen optie.
Ik blijf met de bagage achter en de dames gaan op zoek naar een betere slaapplaats, na een half uurtje komen zij terug met een 3 persoons dorm in Mixay GH, goeie kamer met een goed bed.
We besluiten deze dag met een herbal sauna, Laos style, nabij de Wat Sok Pa Luang, wat neerkomt op een houtvuur stoomsauna en een stevige knijpmassage...Heerlijk.
Na een heerlijke avondhap (op plastic stoeltjes aan de rivier) willen we rond 11 uur gaan slapen. Daar komt alleen weinig van omdat we een buurman blijken te hebben die ervan houdt om 's avonds laat soaps te kijken met het geluid op orkaansterkte, dus ik trek mijn kleren weer aan en ga op onderzoek, na een paar vragen beneden blijk ik bij het hotel aan de overzijde van de straat te moeten zijn , die kunnen naar de kamer bellen en vragen of het rustiger kan.
Terwijl ik op straat sta te wachten op stilte stopt er een schaars geklede jongedame op een brommer en kom ik tot de conclusie (details doe ik niet online) dat we in een buurt van lichte zeden slapen.
Met rode koontjes keer ik terug naar de kamer en vraag of de geluidssterkte is afgenomen en duik vervolgens mijn bed in voor een mooie droom.
De volgende dag, alvorens we om 3 uur de bus naar Pattaya nemen, bezoeken we nog wat tempels en het Patuxai monument (Arc de Triomphe van Laos) in Vientiane.

Als we om kwart voor 3 klaar staan om naar de bus te gaan komen Servia en Florian, die 1 dag later uit Vang Vieng zijn vertrokken, langs het hotel wandelen....toeval, lot, maar wel gezellig, we babbelen snel bij en.....'doei'.
De 1ste bus brengt ons naar de grens (Freedom bridge) met Thailand en dan door naar Udon Thani, daar stappen we na een half uur en een bakkie rijst in de nachtbus die rechtstreeks naar Pattaya rijd.
's Nachts net na 12 uur op de 10de, bij de plasstop, verrassen we Hilde met een klein verjaarscadeau (zij dacht dat we het vergeten waren) en een rap en gedempt 'Happy birthday' helaas zonder toost want drankverkoop is na 12 uur 's avonds verboden in Thailand.

Om 6 uur in de ochtend worden we, op het eerste gezicht, midden op straat uit de bus gezet, niemand in de bus spreekt er goed Engels en het waarom wordt ons niet duidelijk.
Eenmaal op straat vragen we naar het busstation voor de bus naar Trat (de havenplaats vanwaar de boot naar Kho Chang gaat) en er word naar het einde van de weg gewezen, de volgende wijst in dezelfde richting en dan links, en de daarop volgende zegt dat we aan de overkant een taxi moeten nemen in wederom dezelfde richting, het word een taxi.
Bij het busstation aangekomen op zoek naar tickets, er word vreemd gekeken en het word ons duidelijk: de bus naar Trat stopt op de hoofdstraat.......juist, dat was de reden dat we er daar werden uitgezet.
We lopen enigszins geïrriteerd terug naar de kruising en wachten op wat er komen gaat.
Hilde vraagt het nogmaals aan een taxi en die dropt ons 200 meter verder bij een aantal brommertaxi's, deze willen de juiste bus wel voor ons aanhouden.
15 minuten later stappen we, na een uur oponthoud, in de bus naar Trat.
In Trat wederom toestanden: we willen een taxi naar de ferryhaven nemen maar de baasjes/regelaars (je komt ze overal weer tegen) vragen teveel geld dus we wandelen tot 100 meter buiten het busstation als dezelfde taxi naast ons stopt en ons wel voor ons bedrag wil meenemen.
In de haven aangekomen roept iedereeen om te haasten want de boot vertrekt bijna, rap kopen we kaartjes en rennen de boot op.

We zijn back on the Thai islands. Ko Chang. De ferrytrip is kort en we komen aan op een klein groen heuvelachtig eilandje. Er is geen taxi in zicht. Gelukkig worden we uitgenodigd door een kale Zweed om mee te rijden en we stappen achter in een pick-up naar White Sand Beach. Het blijkt niet zo druk te zijn als we dachten, en we vinden een hippie achtig onderkomen voor erg weinig.
We knappen onszelf een beetje op, en gaan Hilde's verjaardag vieren. We gaan eten bij een tl-tentje met plastic stoelen, die volgens onze hospita het lekkerste eten van White Sand Beach heeft.
We worden zeer plezierig bediend door een Lady-boy, en aan het eind van het diner komen alle obers als verrassing Happy Birthday zingen rond onze tafel en Hilde mag een kaarsje uitblazen. Hilarisch! (zie video)
We zitten al bomvol, maar moeten nog die cake eten van de kaarsjes, we kunnen haast niet meer, maar krijgen het toch grotendeels voor elkaar.

We drinken na afloop nog een cocktail op het strand, Roger valt in slaap op een houten ligbed, en Hilde en ik sluiten de avond gezellig af.
De volgende dagen relaxen wat aan het strand. Af en toe valt er een buitje, maar over het algemeen is het wel lekker toeven.
Hilde en ik doen een olifantenuitje als verjaardagscadeautje. We mogen ze in bad doen, en Hilde wordt uitgenodigd om op zijn nek te klimmen als we terug naar de kraal gaan. Geweldige ervaring, zo op zo'n olifant te zitten! Daarna gaan we met ze door de jungle en zitten in een bakkie boven op de grootste olifant van het stel. We voeren de olifant oreo-koekjes, en ik mag ook nog een stukkie op z'n nek. We nemen 300 foto's en eindigen met ze te belonen met kleine banaantjes. Wat een supertrip.
De volgende morgen doen we met z'n 3-en een yoga klasje op het strand. Onze juf is streng maar het zand geeft een extra dimensie aan de zonnegroet! Zwemmen in de zee na een yogasessie is ook onovertroffen. We eten in Thor, een eettentje van een Gay Thai die we in Vang Vieng hebben ontmoet. Zijn broer, Mao is zo mogelijk nog gay-er, en geeft ons tips what to do in Bangkok. We eten goddelijke curry en drinken spy coolers, een lichte lambrusco die wegdrinkt als limonade, erg gevaarlijk!
De dag daarop doen we een snorkeltripje en snorkelen 4 eilandjes af. Het is prachtig! We laten ons op de terugweg afzetten bij een strandje verderop en eten geweldig bij de Blue Lagoon.
Dan is het al weer de laatste dag, we doen nog een yoga klasje (zonder Roger deze keer) en bij de neckstand lopen onze neuzen vol met zand. We spoelen het weer af in de zee, en gaan op stap naar de waterval. Het is 12 augustus, een nationale feestdag, de koningin is jarig. Hadden we al verteld dat de koning en koningin een soort goden zijn in Thailand? Zeg niks vervelends over het koningshuis, je kunt er de gevangenis voor in gaan! Maar omdat het Koninginnedag is, is de toegang gratis, en we genieten van de mooie natuur in het midden van het eiland. Het blijkt dat er ook nog een gratis fishmassage-vijvertje is, zomaar aan de kant van de waterval. Roger stopt er ook 1 teen in, maar moet helaas na 2 seconden afhaken wegens vishap-angst :(R. Op de terugweg bezoeken we nog een berenopvangcentrum. Dan moeten we de rugzakken al weer inpakken voor morgen, onze busreis naar Bangkok. Daar arriveren we de volgende middag en we slapen weer in hetzelfde guesthouse. We kopen nog wat studentenkaarten op Khao San Road (voor China, hebben we geleerd van onze Israëlische vrienden). Als we gaan eten in een bomvol restaurant, blijkt dat het wel erg lang te duren voordat we ons eten krijgen. Na voorzichtig informeren bij de ober blijkt: we hebben helemaal nog niet besteld!
Tja, dan kan het lang duren! Na een kwartiertje staat toch ons eten op tafel en we toosten op deze bijzonder fijne vakantie-maand met zijn 3-en.
De volgende morgen om 5 uur zwaaien we Hilde uit die in een busje stapt op weg naar het vliegveld, terug naar Nederland, tot over 6 maanden! We vonden het geweldig om je er bij te hebben!

Thailand Revisited, en toen waren er 3

21-07........de dag dat Hilde zich bij ons zal aansluiten.
Met een korte vlucht van AirAsia verlaten we Cambodja om voor de tweede keer Thailand binnen te gaan. De vlucht gaat zelfs zo snel dat we 30 minuten op het platform van Bangkok Int. moeten wachten alvorens we het toestel mogen verlaten, aldaar op de luchthaven gaan we gelijk op zoek naar info over de vlucht van Hilde, die denken we ook te vinden en het lijkt er zelfs op dat zij al geland is. Gea, enigszins in de stress, gaat op zoek terwijl ik bij het meetingpoint blijf met de bagage. 10 minuten later komt ze terug, het blijkt dat we ons vergist hebben, haar vluchtnummer stond al op de bagageband door waarschijnlijk wat overijverige Thai maar in werkelijkheid land haar vlucht op dit moment.
Dus wij richting gate en wachten daar tot ze naar buiten komt.

• Euforische stemming

Het duurt even, maar dan heb je ook wat! Gea en ik vliegen elkaar in de armen, en dat is na bijna vijf maanden een heerlijk gevoel. Ook Roger krijgt een flinke pakkerd en in euforische stemming nemen we een taxi richting Kao San Road. Ik kijk mijn ogen uit, het is een drukte van vanjewelste en... ik zie mijn eerste tempels vanuit de taxi. Ik slik en bewonder. Prachtig! Kao San Road is 'de' backpacker-straat van Bangkok, veel drukte en gezelligheid. Na het inspecteren van twee hotelkamers is het bingo. We hebben een aardige kamer, met airco. Zalig, want het is wel warm! Wel drie trappen omhoog, zucht. De treden hebben niet allemaal dezelfde hoogte waardoor er zo nu een dan een Hollands gilletje in het trappenhuis klinkt. Vervolgens gaan we eten, en ook daar word ik heel blij van;-) Het Thaise eten is fantastisch, en het kost allemaal niets! We worden bediend door een travestiet, waar we er meer van zullen ontmoeten.

• Gouden Jongens in Bangkok

Na een goede nacht nemen we de Chao Praya boat naar een prachtige tempel: Wat Po. Daar ligt de reclining boeddha, een enorme gouden liggende jongen. In alle tempels moeten de schoenen uit, ik buk heel wat af. We lopen 3 x om de boeddha heen. Wat een prachtige uitdrukking op zijn gezicht, daar is de Mona Lisa niks bij. Een tempel is zelden één tempel, maar een heel complex met tempeltjes, stoepa's en heel erg veel boeddha beelden. Met bewondering fotograferen we heel wat af. Mijn Action handtasje heeft het begeven, dus ik ga op de naastliggende markt voor een nieuwe tas. Zeer gelukkig ben ik met mijn 4 euro prachtige tas. Daar kan de Action niet tegen op. De volgende stop is het Royal Palace, waar ook een grote tempel te bewonderen is. Maar we moeten wel netjes gekleed. Roger hijst zich zeer tegen de zin in in een broek. Wij moeten een bloesje aan. Dit wordt allemaal zeer georganiseerd uitgedeeld. Je betaalt borg, maar het is verder gratis. Roger mokt het paleis in, het is prachtig, wat een rijkdom, wat een praal. Met volgeschoten foto toestel en een heerlijke curry duiken we weer ons mandje in.

• Vertrouwd

Het is 23-7, ik ben pas twee dagen in Thailand, maar gek genoeg voelt het heel vertrouwd, alsof ik er al maanden zit. Gea en ik verbazen ons erover als we op de boot naar een Thaise-markt vertrekken. De markt is werkelijk super, er ligt van alles. Van smerige varkensoren, zielige schildpadjes tot zalig geurende boemboes. Geen toerist te bekennen, op onszelf na dan. Dan gaan we naar het treinstation, om de trein naar het Noorden te boeken. Helaas, die is vol. Dat betekent een extra dag Bangkok. Gea is not amused. Maar Chinatown (gekkenhuis) en een voetenbad met knabbelvisjes maken veel goed.

Knabbelvisjes

• Achter de schermen

Nu ik toch aan het woord ben, is het misschien wel aardig om wat 'achter de schermen' puntjes met trouwe bloglezers te delen. Wisten jullie bijvoorbeeld dat:

• Gea en Roger de uitgaven heel secuur bijhouden, op wat 'diverse' posten na die niet meer te traceren zijn, zodat ze weten wat hun gemiddelde uitgaven per dag is in ieder land.
• Dat de twijfels rond het kiezen van een restaurantje er toe heeft geleid dat er iedere dag een andere de reisleider-beurt heeft, deze mag bepalen welk restaurant het wordt. Reuze handig!
• Dat Roger met oordoppies slaapt
• Dat Gea heel galant de rugzak krijgt aangereikt op de rug door Roger als we vertrekken
• Dat Gea en Roger heel graag hadden willen toepen op reis, maar dat daar minimaal 3 mensen voor nodig zijn
• Dat Roger veel meer was heeft dan Gea en Hilde bij elkaar!
• Dat er een codewoord bestaat als de schatjes elkaar willen gaan slaan, en dat ze elkaar dan met rust laten voor een onbepaalde tijd.
• Dat Roger steeds beter kan loslaten
• Dat Gea steeds vaker haar leesbril opzet
• Dat winderigheid aangekondigd moet worden door 'O jee'
• Dat Roger alle snoertjes zeer secuur oprolt en ook degene is die de de lakenzakjes netjes weer wegrolt
• Dat het een enorm karwei is om een blog online te zetten, foto's uit te zoeken en dat Gea en Roger heel erg blij zijn met reacties op de blog
• Dat er tot nu toe al 6 DVD's vol foto's zijn geschoten, dat zijn er zo'n 4.500, en dat betekent dat er aan het eind van de trip zo'n 10.000 foto's te bewonderen zullen zijn!
• Dat Roger op zijn rug slaapt en een eigen kussentje bij zich heeft waar hij niet meer zonder kan.

• Meditatie

De meditatiecursus die Gea heeft gevolgd staat op de I-pod, we kruipen 's ochtends in ons Watje (tempel tegenover onze straat) en mediteren ons raak. We laten ons niet storen door een batterij monniken die prachtige klanken uitstoten. Vervolgens gaan we met de boot en de skytrain, een ervaring op zichzelf) naar de weekendmarkt. Onvoorstelbaar: kraampje na kraampje met de mooiste en gekste dingen. Babypoesjes en hondjes om op te vreten, veel boeddha beelden, sjaals en veel te kleine kleren en schoenen ;-). Roger wil de Lost DVD's ruilen, die deden het niet en op weg naar deze kraam raken we hem kwijt. Tja, iemand in Bangkok kwijtraken is toch wel een beetje een toestand. De reünie vond plaats in de speeltuin waar de markt begint, opgelucht doen we een hapje. De middag willen we doorbrengen in een groot shoppingcenter, vooral wegens de airco. Zalig! Er is ook een Canonshop en omdat het schermpje van mijn camera in Duitsland stuk gevallen is, kan ik er niet achter komen waarom hij het niet doet. Ik vermoed dat ik het menu aangeraakt heb, en iets geks heb ingedrukt. De dame bij Canon kan gelukkig met een kabeltje kijken water er aan de hand is. De kaart zit vol. Hilarisch moment, maar ik ben blij want ik kan mijn kaartje legen op de laptop bij Roger en weer verder fotograferen!

• Tijgertempel

We hebben een dagtripje geboekt: naar de Floating market, echt heel leuk maar zeer toeristisch, daarna naar de River Kwai, zeer indrukwekkend en.... naar de Tijger tempel. Een 'tijger reddings programma' waar ooit een tijgertje is opgevangen en waar nu verschillende tijgers een huis hebben gevonden. Er is een toeristische attractie van gemaakt om inkomsten te creëren, om de tijgers goed te kunnen verzorgen. Je kunt er bij komen, en je kunt ze aaien! Onvoorstelbaar en ondanks enkele gereserveerde gevoelens willen wij (Gea en ik) deze ervaring niet missen. Het is heel bijzonder. De tijgers liggen aan kettingen en je wordt samen met fototoestel rondgeleid. Roger kijkt toe en ziet een 'helper' met een stok een tijger omhoog gepord worden en dat deze geslagen wordt met een petje. Wij zien dit niet, wij zien de helpers de vliegen met het petje wegslaan.
We mogen ook bij een paar welpjes kijken, fantastisch! We spelen 'aai een tijgertje'! Gea en ik hebben na afloop nog steeds gemengde gevoelens, deze machtige dieren horen in het wild, maar ja. Deze tijgers worden ook goed opgevangen, komen niet uit het wild en helpen mensen realiseren dat dit mooie dier niet verloren mag gaan. Roger is het er niet mee eens, vindt het niet goed wat er gebeurt en baalt er van dat wij hem hebben overgehaald om mee te gaan, wat eigenlijk niet het geval was. Volgens ons dan...Je bent natuurlijk altijd vrij te doen of laten wat je wil doen. Als we de dag tijdens de avondmaaltijd overzien loopt dit uit op een 'familieruzie'. Gelukkig kunnen we alles uitpraten, we maken nieuwe afspraken en slapen voor de laatste keer in Bangkok.

• Op weg naar Chiang Mai

Gea en ik gaan samen op pad, we willen nog de kanaalboot beleven, en dit is inderdaad erg leuk. Wij willen graag naar buiten kijken, maar de locale mensen trekken steeds het doek naar omhoog. We trekken wat heen en weer en stappen uit in een kantorenwijk, waar ook de bomaanslag was blijkt later. Ik sms Ina dat we ok zijn, midden in de nacht. Ina vind het niet erg gelukkig...Daarna doen we een tempel op een berg met fantastisch uitzicht! En dan gaan we op pad naar Chiang Mai, de nachttrein is een belevenis. De bedjes zijn prima. Halverwege de nacht word ik wakker. Ik kijk naar buiten en raak zeer opgewonden over het prachtige beeld, bergachtige contouren en mist, een sfeer die ik niet snel meer zal vergeten. We arriveren een uur te laat in Chiang Mai, toch staat hij daar: Sallo! Een vriend van Roger, we voelen ons enorm welkom. Na een kopje koffie gaan we op zoek naar een onderkomen. Wij in de TukTuk en Sallo volgt ons met de brommer. We vinden een fijn plekje en spreken af later die dag te gaan eten. Sallo neemt ons mee naar een fantastisch vegetarisch restaurant. Niet alleen het eten is zalig, ook de sfeer en onze 'gastheer' zijn geweldig. We bezoeken een nieuwe tempel, die midden in de stad op een berg ligt. De tempel doet bijna middeleeuws aan, en is prachtig uitgelicht. De sfeer rondom is speciaal. We vinden het erg mooi. We bespreken de dag en de plannen die Sallo heeft om de zwakkeren in deze samenleving te helpen met een witte chardonnay. Uitzonderlijk, want alles is goedkoop behalve de wijn, het is heerlijk.

• Chiang Mai ontdekken

We starten deze morgen met een nieuwe meditatie in ons eigen, vlakbij gelegen Watje. Daarna verkassen we van hotel, want hoe sfeervol de vorig ook was, de rug van Roger trok het nauwelijks die nacht op het matras dat werd aangeboden. We lopen van de ene naar de ander kant van de stad, bezoeken daarbij wat Watjes en hebben 's avonds afgesproken met Sallo in een ander vega-restaurant. Het eten is daar orgastisch lekker, we zijn echt heel enthousiast over ieder gerecht die steeds een smaak explosie teweeg brengt. Daarna drinken we nog wat bij een zeer hippe tent, die heel bijzonder verlicht is. We boffen maar met onze Sallo!

• Reuzenpanda

Terwijl Roger de foto's bijwerkt voor het Cambodja blog, bezoeken Gea en ik de Panda's in Chiang Mai's Zoo. Ik had het eigenlijk niet verwacht zo geroerd te zijn bij het aanschouwen van deze bijzonder fotogenieke beesten, ik vind het fantastisch om ze te zien. Veel kleiner dan ik had gedacht. Het is een pappa, een mamma en een kleintje. Omdat paps en mams niet uit eigen beweging, ook niet met behulp van pandaporno tot seks te bewegen waren, is er IVF toegepast. De kleine gaat terug naar China als hij groot genoeg is. Na de dierentuin, die ook verder de moeite waard was, gaan we naar een watje op een berg. Ik moet even slikken als ik de 300 treden zie

maar natuurlijk gaan we omhoog. Dan is het weer even slikken want ze vragen entree, nou ja zeg! Maar we trekken de flappen en genieten vervolgens van het prachtige uitzicht.
Die avond hebben we dikke pret als we in een 'Irish pub' een pubquiz doen samen met vrienden van Sallo. De vragen zijn erg moeilijk maar met ons allen lukt het toch aardig wat antwoorden te bedenken. Helaas, we winnen niet maar we hebben in ieder geval dikke pret.

• Tochtje door de bergen

Het is 30 juli, de dag dat we met Sallo een brommertje huren en de bergen in trekken. Dit is echt fantastisch, de ene mooie 'scenery' volgt op de andere. We stoppen bij een pareltje van een resort 'Four seasons'. We lunchen heerlijk met uitzicht op de bergen, en we drinken wat onderweg. Het uitzicht is heerlijk. De wapperende haren van Roos, de gekke helmen van Gea en mij, Sallo die dan de weg wijst en dan Roger het tempo laat bepalen. We genieten allemaal enorm van deze dag. Sallo moet op tijd terug zijn, voor een werkafspraak en we bewonderen nog even zijn appartement alvorens we aan de rivier eten. Een tip van een mede-toerist, best leuk maar wel heel druk met alleen toeristen, net als wij;-) Als we net op weg naar huis zijn komt de hemel naar beneden gevallen. Gewapend in wat plastic gaan Gea en Roger naar het hotel. Ik stop onderweg nog voor een zalige massage! Lang leve Thailand.

• Thais koken

Onze laatste dag in Chiang Mai besteden we aan een kookcursus. Onze kokkin is een schatje: Coockie. Eerst gaan we naar de markt, waar we de ingrediënten leren kennen. Daarna gaan we met een pick-up naar de organische boerderij. Het is net alsof we in een kook tv show staan. Alle ingrediënten zijn schoon en hoeven alleen maar gesneden te worden. Het is super! Coockie leert ons de geheimen van de Thaise keuken: salty, sweet, bitter and.... a smile! :-)

We vinden het echt erg leuk, het is wel heel erg warm. Minder leuk is dat we afscheid moeten nemen van Sallo. Hij neemt ons mee naar de zaterdagavondmarkt. Ons afscheid is warm, Sallo heeft ons verblijf in Chiang Mai heel speciaal gemaakt.

Dit was mijn debuut en helaas ook mijn laatste blog op het RogerGea-reismee blog, wat een waanzinnige ervaring om een stukje mee te mogen reizen op deze reis over zoveel continenten. Gelukkig is dit nog niet het einde en kan ik nog even meereizen. Ik voel me bevoorrecht, heb tot nu toe oprecht genoten! Met Roger beleven we de volgende blog naar Laos, ik verheug me zeer op dit bijzondere land en zijn bewoners!!!

Warme groet,
Hilde

Cambodia, "Tuk Tuk Sir ?"

Zoals gemeld in ons vorig blog zijn we de Cambodjaanse grens overgegaan met de hulp van 2 Amerikaanse welzijnswerkers, deze hebben direct na de grens een taxi op zich wachten en vertrekken na een snelle bye and thanks richting Phnom Penh.
Twee dingen vallen gelijk op, ze rijden weer rechts! Dat hebben we sinds China niet meer gezien en als we proberen te pinnen krijgen we alleen dollars uit de automaat.
Wij lopen naar de werkelijke grens van Cambodja om weer wat papier in te vullen en stempels te halen, tijdens het stempelen ontmoeten we een Duits/Fins stel die dezelfde scam van Poipet tegemoetgaan.
Ja, dit vereist enige uitleg: Als je bij Aranya Prathet (Thaise zijde) en Poipet (Cambodjaanse zijde) de grens overgaat en Cambodja binnenstapt krijg je te maken met de gebruikelijke tientallen tuktukrijders die je graag meenemen naar hotel of busstation, met dit verschil ze brengen je allemaal gratis naar het busstation, daar aangekomen is je keuze zeer beperkt, er staat welgeteld 1 bus naar Siem Reap, en wij willen naar Battambang, een (fraai, volgens de gidsen) provinciestadje anderhalf uur rijden.
Omdat wij de enige 4 zijn en onze medereiziger in een te dure bus naar Siem Reap stappen blijven wij alleen over in de immense hal. Ze proberen ons een taxi aan te smeren van 40 dollar, maar wij lopen verontwaardigd over zoveel onrecht, met rugzakken de Cambodjaanse zon in. Jeetje, de weg is 1 lange streep, einde niet in zicht. We gaan wel liften... Er komt nog een auto achter ons aan met een bod van 30 dollar, maar wij hebben het helemaal gehad met die jongens. Gelukkig komt er na een minuut of 5 een lege touringcar langs, ja die wil ons wel meenemen naar de volgende plaats een half uurtje rijden. We spreken 4 dollar af en laten ons opgelucht in de airco bus stoelen zakken.
Aangekomen in Sisophon, regelt hij een taxi voor ons en op de een of andere manier eindigen we met 9 man in een personenauto. Weliswaar zijn er 2 kinderen bij, maar toch is het vrij krap.
Voor 10 dollar brengt hij ons naar Battambang, en de rit is op het betalen van een 'doorrij'bedrag aan de politie probleemloos. We checken in bij het Royal Hotel. 'Waar is je kleine rugzak?' vraag ik bij de receptie aan Roger, o jee, in de taxi laten liggen! Paniek! Paspoort, computer, bankpassen, alles op de hoedenplank van een auto die met onbestemde bestemming 5 minuten geleden is vertrokken. 1 van de mannen voor het hotel begrijpt de paniek en biedt aan om met zijn brommer te gaan zoeken. Na een minuut of 10 komen ze terug, met rugzak godzijdank! Dat was een lekkere binnenkomer! We krijgen een mooie kamer en slenteren na een korte pauze het dorp in. We horen om de 2 meter 'Tuktuk sir?' maar we blijven beleefd en zeggen steeds 'no thanks'.
Het is inmiddels al aan het eind van de middag. We eten wat, het wordt gezellig als we naast 2 landgenoten, Kim en Jeroen gaan zitten, we drinken wat, en daarna redelijk vroeg naar bed. We zijn lang onderweg geweest vandaag:
Gistermiddag hebben we om 12 uur een taxi genomen naar haven (15 min), een boot naar Sarrutani van 2,5 uur, de nachttrein naar Bangkok van 13 uur, de metro naar het busstation van een half uur, lopend naar het busstation in 20 minuten, de bus naar de grens 4,5 uur, lopend over de grens met visa en entrance stamp half uur, bus naar busstation 15 minuten, liften voor 5 minuten, met bus naar Sisophon half uur, auto met 9 personen aan boord (!!!) 1 uur en nu zijn we in Battambang..... pffffffffff.
De volgende dag doen we rustig aan in verband met de warmte, en bekijken het plaatsje. Er zijn wat koloniale gebouwen uit de Franse tijd, best charmant, maar niet heel bijzonder. Wat wel bijzonder is is de vasthoudendheid van de tuktuk chaufeurs om ons te bewegen in te stappen. We blijven nog steeds beleefd. We eten Kmer food. Heerlijke curry (Lok Lak) en vis (Amok). De dag daarop doen we een tour langs tempels op het platteland. Met een tuktuk (ja, we zijn eindelijk bij eentje ingestapt!) rijden we de hele dag door een prachtig decor van rijstvelden afgewisseld met hutjes en hier en daar een heuvel met tempels. We bezoeken ook 1 van de macabere stukjes Cambodja, de Killing Cave, een grot waar duizenden zijn geexecuteerd door het regime van Pol Pot. Het maakt best wel indruk.
We zien vleermuizen zo groot als kleine hondjes aan een paar enorme bomen hangen en bekijken de bambootrain, een plateau van bamboe met herriemotortje op 2 assen op een enkel spoor, als er dan van de andere kant iets aankomt, wordt de boel gedemonteerd waar het minste op staat aan vracht en passagiers, zodat de ander kan passeren. Je kan helemaal naar Phnom Pen met dit treintje!
Wij tuktukken terug naar het hotel. Het was een superdag!
We besluiten een boot te boeken voor morgen naar Siem Reap, wat ondanks het lage water een lange maar mooie tocht moet zijn.
Nou, prachtig was het, maar ook lang, we doen er in totaal zo'n 8 uur over. De stuurinrichting is niet helemaal in orde en er worden diverse reparaties verricht, maar we hebben niet de indruk dat het helpt.

Maar wat een geweldige tocht, het riviertje slingert door het Cambojaanse platteland, en we kunnen vanaf het water zien hoe het leven zich voltrekt op de kant. We genieten volop totdat uiteindelijk iedereen ligt te slapen. Heel grappig!
We komen aan in Siem Raep, krijgen zoals gewoonlijk de grootste ruzie met een tuktuk heer (nou ja, Roger dan) en checken in bij Mommy's, home away from home.
Het is vrij warm, zonder airco, maar wel goedkoop. We besluiten het een avondje te proberen.
Het 'Tuktuk sir?' bereikt hier toch wel een hoogtepunt, maar ja, wat wil je, laagseizoen en zoveel tuktuk's!
We hebben eerst de finale van de WK. Door het tijdverschil begint de wedstrijd pas om half 2 's nachts! We zetten de wekker op 1 uur en lopen een beetje verdwaasd door Siem Reap op zoek naar de oranjefans. In Pubstreet vinden we grote schermen en zowaar een oranjelegioen. Helaas hebben we geen fototoestel bij ons! We vermaken ons prima totdat de wedstrijd goed onderweg is. Het spel is niet om aan te zien, en ondanks mijn gebrek aan voetbalkennis zie ik wel dat het niet een boeiend geheel is. Tenslotte de anticlimax in de laatste paar minuten.... we druipen teleurgesteld af naar 'huis'. De volgende dag slapen we uit, uiteraard, en kopen kaartjes voor het beroemde Angkor Wat.
We kunnen de zonsondergang in dit wereldwonder nog meemaken en staan voor de 3e keer bij een wereldwonder. Het is erg indrukwekkend, jammer van de renovatie groene lappen, maar het complex is betoverend. We maken allebei onze accu's van de camera leeg en eten pas laat.
De volgende dag om 8 uur staan we paraat voor de 'kleine' tour. Het zijn de highlights van het enorme tempelcomplex. We hebben een tuktuk geregeld en zien zo'n 6 tempels, waaronder Ta Prom, die helemaal door de jungle is overgroeid. Fascinerende plaatjes levert dat op.

Tjonge wat is dit mooi. De volgende 2 dagen doe ik nog de 'grote tour' en de 'far away tour' terwijl Roger zich bezig houdt met ontspannen in the Red Piano en met het schrijven van hetThaise blog.
We hebben het allebei erg naar ons zin!
Daarna nemen we de bus naar Sihanouville, een kustplaats in het zuiden van Cambodja.
Het is een slaapbus, met een soort van mislukte bedden die net niet liggen, maar ook niet rechtop zijn. We maken er maar het beste van en Roger neemt zelfs een slaappilletje en hobbelen in 11 uur naar de kust. Onze kamer blijkt bij aankomst nog niet klaar, niet zo gek als je om 7 uur aankomt, we wachten wat, en dan blijkt dat we de grootste kamer van het guesthouse hebben, het is een balzaal, met 2 2-persoonsbedden, een satteliettv en een badkamerzaal. Ook hebben we een kast! Het kan niet op.
Helaas is het erg bewolkt en er valt nu en dan een stevige (onweers)bui. We trekken ons er niets van aan en doen een ontbijtje op bed, een strandwandeling, happy hour in de beachbar, en krijgen van locale Aussie's en Brits de lekkerste restaurantjes geadviseerd. We blijven 4 dagen en onze laatste dag is zowaar nog zonnig en we gaan naar het mooiste strand van Sihanouville, Sokha beach. Als de zon weer verdwijnt achter een grote donkere wolk is het al weer happy hour, en we sluiten af met een biertje in een enorm rond rotan relax geval.

De volgende morgen weer vroeg op voor de bus van 7 uur naar Phnom Penh. We komen in het begin van de middag aan en rijden langs een paar hostels, we kiezen voor Sunday, het is voor 1 nachtje. We bezoeken de beruchte S21 gevangenis, een voormalige school waar tijden het regime van Pol Pot 21.000 mensen zijn gemarteld en vermoord. Het is geen vrolijk bezoek, diverse martelwerktuigen worden tentoongesteld en ook de cellen zijn nog in tact. Heel toevallig lezen we later dat het hoofd van de gevangenis alias Duce op het moment berecht wordt. Hij krijgt uiteindelijk 30 jaar. Aan het eind van het gevangenis bezoek komen we twee bekenden tegen uit Battambang, Martijn en Annelies, twee Belgen, en we gaan gezellig borrelen. Daarna nog een hapje eten, de Belgen gaan naar de Mekong, wij blijven lekker zitten, het hotel is vlak bij. We eten heerlijk en kruipen er redelijk vroeg weer in.
De volgende morgen doen we nog even het oude centum van Phnom Penh. We ontbijten aan de Mekong, zien een broodje kroket op het menu (!) maar slaan het toch over. We lopen langs de art deco markt, diverse koloniale gebouwen en lunchen bij een project van straatkinderen. Om 3 uur nemen we de tuktuk naar het vliegveld om naar Bangkok te vliegen en Hilde op te halen, wat een gezellig weerzien zal dat zijn!

Lieve Ingrid

Smile, you're in Thailand

19-06 Het is tijd om afscheid te nemen van ons zo geliefde India, dit doen we op gepaste wijze door heen en weer wiegend in een taxi (zonder fatsoenlijke achtervering) door het chaotische verkeer van New Delhi (zonder stoppen) naar Terminal 2 van Indira Gandhi International Airport te scheuren.
Aldaar aangekomen heeft de (hotel)chauffeur natuurlijk geen wisselgeld, waarop ik voorstel om dat voor hem te regelen, we gooien de backpacks om en lopen naar de ingang van de terminal, op dat moment moet de chauffeur kiezen: meelopen en auto achterlaten op NP plek of bij auto blijven en hopen dat ik terugkom, plots is daar zijn keuze: hij heeft nog wel wat wisselgeld in de auto, en dus betaalt hij morrend het afgesproken bedrag terug.
Bijna 10.00 tijd om in te checken en door de douane te gaan, bij controle van de kleine rugzakken kom ik de hotelkamersleutel tegen, deze is bij de chauffeur/wisselgeld affaire door mij vergeten en verdwijnt nu, onder het mom van 'die neem ik niet mee door de douane', in de vuilnisbak van de luchthaven....soms ben je niet trots op je acties.
Om 12.00 vertrekt de vlucht en tot die tijd proberen we de resterende roepies tot op de laatste roepiecent op te maken, dus nog maar een kop koffie en.... wat kost dat boek?
Uiteindelijk stappen we met nog 60 roepie over het land uit en gaan aan boord van ThaiAir naar Bangkok.
Aan het eind van de middag, na een soepele vlucht met een paar flinke luchtzakken aan het eind, landen we rond half 6 op Bangkok Airport, we nemen voor 250 baht een taxi naar het guesthouse van onze keuze: Sukhumvit on nut 89, een beetje achteraf gelegen doch goed aangeschreven hotel.
's avonds zien we voor we in slaap vallen NL Japan verslaan met 1-0....hoezee.
De volgende dag gaan we, nadat we hebben uitgeslapen tot half 11, op onderzoek uit in Bangkok, eerst lopen we de Sukhumvit af richting het centrum maar na 3 haltes van de skytrain geven we het op, vanwege de hitte, en koelen we af in een airco-mall.
Malls in Bangkok zijn lekker koel en hebben soms een bizarre verzameling winkels in huis, deze heeft o.a. een bioscoop, spelletjes arcade (zeer lawaaierig) en een lopende band japanner en laat dat nou al enige tijd een wens van mij zijn: aan de lopende band hotpot plus sushi eten tot je niet meer kan.

Dus wij aan de sushi, om half 4 's middags, voor een uur lang onbeperkt, voor omgerekend 7 euro pp.
Nou, inderdaad na 1 uur hoef je echt niet meer, maar wij gaan wel erg voldaan terug (met de skytrain die ook AC heeft) naar het hostel en eten verder die dag niet meer.
Dan is het maandag en we beginnen aan de zakelijke reden dat we in Bangkok zijn, namelijk de visa voor Zuid-China en Vietnam, we beginnen met die van China en staan daar om kwart voor 9 op de stoep, om 9 uur gaat de deur open en na wat papier uitwisseling staan we om kwart over 9 weer buiten, zonder paspoort want die kunnen we over 4 dagen pas weer ophalen, maar toch was dit wel een snelle prettige actie.
De rest van de week in Bangkok wachten we op ambassades en doen het rustig aan, zo doen we de ene dag een tempelbezoek en ruilen het boek van India om voor die van Thailand en komen er achter dat er behalve een skytrain en een metro ook een rivierboot is die als openbaar vervoer dienst doet, met de combinatie van die drie kom je bijna overal.

De andere dag doen we een dagje Chinatown en gaan we op zoek naar een vervanging van Roger's Canon G9 die in de laatste dagen in China, waarschijnlijk door een regenbui, de geest heeft gegeven en winnen wat informatie over trein of bus naar eilandje en/of Cambodja in, uiteindelijk word het weer een Canon alleen niet zo'n dure.
Halverwege de week pikken we onze paspoorten op bij de Chinese ambassade en brengen die linea directa door naar de Vietnamese ambassade.
En dan was er ook nog die dag dat we naar de grootste buitenmarkt ter wereld (8000 kraampjes) gaan en kleedjes voor Gea kopen en kopieën van Lost 6, we gaan naar een jazzclub in een duur hotel die inderdaad te duur is, en bezoeken we de Bambooclub wat een pick-up tent blijkt te zijn voor oudere kale mannen die jonge Thaise meisjes zoeken.
De 29ste is het dan zo ver, na 10 dagen Bangkok kunnen we onze passen ophalen, Gea gaat op pad om ze op te pikken en ik pak de rugzakken in want, nadat we gisteren combi tickets hebben gekocht, pakken we vanavond om 19.30 de nachttrein naar Surat Thani en zijn we morgen rond 2 uur op het tropisch eiland, Kho Pha Ngan.
De volgende ochtend worden we gewekt door de treinrestaurateur met de melding 'Surat Thani in 30 minutes' die ons bestelde ontbijt van 150 baht komt brengen, dit blijkt zeer karig te zijn met oploskoffie en dus tevens de laatste keer, daarna de bus in die ons, via de gebruikelijke koffiepauzeomweg met dure koffie en fris, naar de haven brengt.
Daar ligt een slank gevormd schip van zo'n 30 meter met op het buitendek enkele jonge bleekbekkies die graag voor houtskool willen doorgaan, wij zijn al wat ouder en ook wijzer en gaan binnen zitten in de schaduw en airco, na enkele minuten inladen steekt het schip van wal en bouwt in korte tijd een respectabele snelheid op die hij ruim een uur volhoud tot het 1ste eiland, Kho Samui. Aldaar stapt het grootste deel van de passagiers al dan niet knalrood van boord en het schip zet zijn route voort naar het volgende eiland wat na weer een uur word bereikt, Kho Pha Ngan.
Daar stappen we van boord en worden direct belaagd door een horde tuktuk rijders die ons allemaal naar het strand van onze dromen willen brengen, we werken ons door de groep heen om eerst in een haven restaurantje wat te eten en de kat uit de boom te kijken.
Na een prettige Phat Thai met kip zijn we weer op sterkte en regelen een taxi naar Haad Salad, een baai in het noordwesten van het eiland waarvan we gehoord hebben dat het daar redelijk rustig is, ook hebben we al een hostel uitgekozen, het word 'My Way' voor 2 nachten omdat het wifi heeft en betaalbaar is.
Aldaar bij ons tropical bamboohouten hutje aangekomen komt er een grote tropical smile op ons gezicht en relaxen we voor de rest van de middag. We proberen snorkel en vinnen te regelen (niet meegenomen wegens ruimtegebrek) om de zee te exploreren. Tijdens het zoeken kom ik Simon tegen, Britse duikinstructeur, die hier woont en werkt en laat me ompraten (flinke hap uit het budget) tot een duikdag overmorgen op het 'Sail Rock' rif, en kan gelijk zijn binnenvinnen en snorkel voor een tijdje lenen.
De dag daarop kunnen we het best omschrijven als was-, regel- en infodag, en tijdens dat laatste (rondje info over het strand langs de andere accommodaties) komen we erachter dat we 100 baht per nacht teveel betalen, als we de eigenaar van 'My Way' daarmee confronteren wil hij van geen wijken weten en zijn wij eigenlijk verplicht om morgen te verkassen.
Het is bewolkt vanochtend en de zee ziet er niet uitnodigend uit, vraag me af of het vandaag wel doorgaat, het is bijna 8 uur als ik richting duikshop loop en Gea in bed achterlaat, arme schat, ze moet vandaag alles 250 meter over het strand verhuizen naar ons nieuwe onderkomen, 'Double Duke'.

Als ik bij de duikshop aankom staat Simon al voor de deur met een grijns van oor tot oor, 'Would you like a coffee', Tsja, waarom ook niet, 'Yes please'
Na de koffie stopt er een taxi (Toyota pickup met houten bankjes) voor de deur, met daarin 2 Britse (from London, Yes) jongens en 1 Russisch meiske (no English) met hetzelfde idee als ik, we gaan duiken.
Na een korte rit komen we bij de haven waar het schip en nog een aantal duikers op ons wacht, in het totaal zijn we nu met 16 man, waarbij het Oostblok de overhand heeft (6 Polen, 3 Duitsers en dus 1 Russische), we gaan aan boord en ieder zoekt een lekker plekkie waarna de motoren worden gestart, even voor de kenner: dit is een catamaran met ruimte voor 20 duikers met elk 2 flessen, aangedreven door dubbele hekschroef en dus 2 motoren, V8's heb ik me laten vertellen, met turbo, van elk 325 pk, het kan haast niet anders: dit schip moet gaan als een beest.
En dat doet het ook, met een enorm gebrul en hoge fluittoon raast hij door de golven alsof het niets is, Simon naast mij brult dat de kapitein 2 standen kent: vol gas en uit.
Even buitengaats word het een ietwat ruiger maar onze kapitein laat zich niet kennen, zonder van het gas af te gaan springt hij regelmatig van golf tot golf waarbij de motoren, even los uit het water, vervaarlijk gillen en houd, met coole zonnebril, strak koers noord.
Na een klein uurtje geweld komen we aan bij een rots van 20 meter hoog en 60 meter doorsnede, zeg maar een vierkant blok in the middle of nowhere die luistert naar de naam 'Sail Rock', daar omheen moet zich een prachtig rif bevinden waarop we gaan duiken.

Iedereen is nu in de weer op het schip, pak aan, lood om, vest aan, alles vast en checken en dan het water in, heerlijk verfrissend toch, elke keer weer, met volle bepakking even dobberen en je pak vol laten lopen.
En dan doen we waar we voor zijn gekomen, we geven elkaar het OK teken en drukken de knop in en zakken rustig naar de bodem, al klarend ervaar ik weer dat geweldige gevoel; gewichtloos zweven.
Na een klein minuutje komt de bodem in zicht en ik trap op de rem om netjes hooverend 2 meter boven het koraal tot stilstand te komen, het zicht is niet te best, denk zo'n 3 tot 4 meter, veel drijvende deeltjes o.a. plankton die klaar zicht belemmeren, aan de andere kant, ditzelfde plankton zorgt er ook voor dat de kans op whale sharks aanzienlijk groter word, maar ja met dit zicht heb je een sonar nodig om het beest van 25 meter lengte te vinden.
De duik word aan het eind nog beter als het zicht iets beter wordt en er van letterlijk alle kanten, links, rechts, onder en boven kleine scholen vis langsschieten, ook de grotere soorten laten zich zien, jacks, groopers en cirkelende barracuda's, geweldig en enigszins desoriënterend.
Na de duik op de boot praten we nog wat na en eten een lunch van kip, groente en rijst, na het eten chillen we een half uurtje na, in een flauw zonnetje die achter bewolking schuil gaat, alvorens we aan duik 2 beginnen.
Deze is nagenoeg gelijk aan de eerste behalve dat het zicht iets beter is waardoor we nog meer leven waarnemen en de schoonheid van het koraal er nog iets beter uitkomt en alvorens de duik te beëindigen stijgen we op door een kleine grot (chimney) naar de oppervlakte.
De terugtocht word niet veel rustiger dan de heenweg en vele van mijn oostelijke buren hebben moeite om hun lunch binnen te houden, 2 dames uit hun club falen en hangen de rest van de reis al stuiterend over het achterschip, bij aankomst in de haven van Kho Pha Ngan zijn zij ook de eerste die blij op de kade springen, dan nemen we afscheid van elkaar en gaat ieder zijn eigen weg, ik trek nog even met Simon op voor een koffie in de duikshop voordat ik het nieuwe onderkomen bij 'Double Duke' ga bewonderen.
Bij terugkomst op het strand is het eerste wat Gea zegt: Nou, jij bent ook lekker verbrand. En daar had ze gelijk in, ondanks de bewolking was ik zo rood als een kreeft....en Gea, bij nadere inspectie, dus ook, samen zijn we een kreunende nacht tegemoet gegaan....wat moeten de buren wel niet denken.
De volgende 2 dagen kan ik kort zijn: darmproblemen.... door, denk ik, een combinatie van verbranding en toch een foute lunch op de boot, Gea eet die dagen telkens voor 2 omdat ik geen trek meer heb na 2 happen.....maar ze ziet er nog steeds slank uit.
Als ik me vervolgens weer wat beter begin te voelen bedenken we dat we eigenlijk weer verder moeten en tickets moeten gaan regelen, dus we huren een scooter van het merk Honda en rijden naar de havenstad op zoek naar het reisbureau wat die combitickets verkoopt (dat is goed bevallen) na een korte zoektocht vinden we een kantoor van Songserm en vragen naar info.

Tot onze grote verbazing is ons oorspronkelijke plan om via Kho Tao terug te gaan naar Chumphon veel duurder dan terug via (de veel langere) heenroute, na kort overleg besluiten dan maar voor de goedkopere en langere route via Kho Samui terug naar Surat Thani en dan de trein naar Bangkok te gaan.
Nadat we de tickets hebben betaald gaan we ontbijten bij de haven in een German Bakery die lekkere Café au lait en croissants??? verkoopt.
Na het ontbijt stappen we op de scooter en gaan dwars door het midden pal noord naar de andere kant van het eiland (nog geen half uur rijden) onderweg bekijken we een waterval (die bijna droog staat) en een fraaie Chinese tempel en rijden de achterband lek, gelukkig is er een reparatieshop (zie hier een man in een bamboohut met een kist gereedschap en kennis van zaken) vlakbij waar we de band kunnen laten plakken.

Een half uur en een blikje cola later en 200 baht lichter kunnen we de reis hervatten naar het meest noordelijke plekje wat normaal bereikbaar is: Coconut Beach.
Aldaar doen we eerst een lichte lunch en daarna eigenlijk helemaal niets dan lui op het strand liggen en af en toe de zee inlopen....heerlijk toch.
Dit houden we de rest van de middag vol tot een uur of 5 alvoor we terugkeren naar de scooterverhuurder om haar te melden dat we de scooter nog een dag willen houden.
We eindigen de dag thuis bij Duke met een 'Set menu'; 2 voor- en 3 hoofdgerechten en 2 toetjes, voor het bedrag dat je ervoor moet betalen kunnen het alleen maar kleine porties zijn, maar nee hoor... volwaardige porties, na het 2de hoofdgerecht sta ik al bijna op springen en alles word op oosterse wijze geserveerd: als het klaar is, en dat is in dit geval dus, bijna alles tegelijkertijd.
Bijna vierkant gaan we slapen...... en kreunen nu van een te volle maag.
De volgende scooterdag gaat via een heerlijk ontbijt bij Benjamin naar het noordoosten van het eiland naar een fraai strand, op de kaart staat alleen niet vermeld dat het asfalt in klei met spoorvorming gaat veranderen en zodanig slecht word dat ik me afvraag of we bij regen op deze lullige scooterbandjes nog wel terugkomen of erger hard op onze plaat kunnen gaan.
In dubio besluiten we eerst te gaan lunchen en Gea heeft net een leuk bordje langs de weg gezien: 'Restaurant Seaview' staat erop en we slaan een zijweg in die direct serieus steil naar beneden gaat.
Voor we het in de gaten hebben zijn we het 2de bord al voorbij en moeten omkeren.

Omhoog is duidelijk moeilijker voor onze scooter maar we halen net het 2de bord (ik moet nog zien of de rest omhoog na de lunch gaat lukken) en draaien het zijpad op waar we de scooter parkeren.
In de verte is een hoofdgebouw met een aantal bijgebouwen zichtbaar vanwaar ons 2 blaffende honden tegemoet komen gevolgd door een Duitser (komen we later achter) in korte broek die roept dat ze niets doen.
We treden het hoofdgebouw binnen, dat duidelijk voor meerdere doeleinden gebruikt word, en terwijl zijn Thaise vrouw aan de lunch begint raken we in gesprek met de Duitse beheerder die hier de tent heeft gehuurd.
Hij is duidelijk blij met zijn clandisie en spreekt honderduit over Thailand en zijn ideeën, één daarvan is teruggaan naar Bangkok en voor we het in de gaten hebben krijgen we de lap grond, waar ook nog een zestal verhuurbare hutjes en een zwembad op staan, aangeboden voor 50.000 baht (da's 1200 euro) per jaar.
(p.s. Rik, dat is nr.1, heeft een prachtig zeezicht edoch ligt niet aan zee maar een ietwat landelijk, heeft absoluut een paar handige handen nodig)
Na een prettige lunch nemen we afscheid en doen nog een poging om de zee te bereiken via de clayroad maar na een paar kilometer word het me echt te bar en besluit terug te gaan.
Dan maar een watervalletje toe en een blikje cola op het strand van Benjamin.
We brengen de scooter terug en doe een avondhapje bij de 'Salad Hut' met wijn.
De volgende dag pakken we in en vertrekken om half 12 per gedeelde taxi naar de haven, de boot op naar Surat Thani en vervolgens om 7 uur de nachttrein in naar Bangkok.
Als we dan de dag daarop in de ochtend in Bangkok aankomen besluiten we om door te gaan naar Cambodja en niet in Bangkok te blijven, dus per metro op naar het busstation voor de bus naar Aranya Prathet dat aan de grens met Cambodja ligt.
Na ongeveer 4 uur bussen met veel stops komen we aan bij de grens, we hebben hier veel ongein (corruptie) over gelezen en vinden hulp in 2 Amerikaanse welzijnswerkers die hier even zijn om hun visa te vernieuwen, zij willen wel met ons over de grens als ze de kip op hebben.
2 kippenpoten later zijn we op weg en gaan 'smooth' voor de normale $ 20,- p.p. de grens over.
We zijn in Cambodja.....tot de volgende blog.

India "Waar zouden we zijn zonder de trein" deel 2

02-06 Tijd om de rugzakken weer om te doen en op weg te gaan naar een van de nationale parken van India, Bandhavgarh, deze belooft in deze tijd van het jaar voor 99,9 % zekerheid dat je Bengaalse tijgers ziet, het klinkt ook wel logisch, de tijgers worden aan het eind van de middag wakker in meer dan 40 graden hitte, ze hebben dorst, dus ze gaan naar een van de weinige waterpoelen die nog niet droog staan en daar zie je ze dan.......zeker weten.
We vertrekken rond 1 uur 's middags vanuit Varanasi en zijn dan nog optimistisch, de aankomsttijd is zo rond 8 uur, maar het loopt weer anders dan we denken. De onverklaarbare partijen stilstaan breiden zich onverklaarbaar uit en we komen uiteindelijk om 2 uur 's nachts aan! Jeetje, het is nog zo'n dik uur tuktukken naar het park, dus we proberen eerst een slaapplek te vinden in Umaria. Na 3 te dure, te vieze, te hete kamers te hebben bekeken besluiten we toch maar naar het park te gaan. We hotsen en klotsen over de mislukte wegen naar Bandavgarh en we zien onderweg al wel een klein voorproefje van wildlife in de vorm van diverse soorten en maten bambi's. We komen uiteindelijk geklutst aan, en onze eerste keus accommodatie wil niet reageren op ons 'Hallo, anybody awake?' Uiteindelijk druipen we maar af naar de volgende en die reageert wat vriendelijker. We kunnen een kamer krijgen (het is inmiddels al 4 uur 's nachts!) wel zonder airco maar met aircooler. Dat is een mooi woord voor herriemakend, groot in de weg staand, luchtverplaatsend apparaat. Slapen bij dit apparaat is niet mogelijk, dus we zetten 'm maar uit. We proberen nog een paar uurtjes slaap te pakken en dat lukt tot een uurtje of 10. We gaan op onderzoek uit om een safari te boeken. We vinden een Canadees die met ons wil tijgerloeren, en we vertrekken zo rond 3 uur. Had ik al verteld dat het boven de 40 graden was? Nou, het was zo'n 42 graden, lekker tijgerweer.

Ondanks dat de chauffeur opgegroeid is in het park lukt het hem niet een tijger te tracken. We rijden in een open jeep en onze Canadees vertelt dat hij een jaar op reis is en een lijst met 'things to do before you die' heeft gemaakt. 1 van die dingen is een tijger fotograferen.
We zien wel weer veel andere bambi's, pauwen, hanen (?) en nog een kleine beer (wel in de verte) maar daar blijft het bij. We besluiten de volgende morgen weer te gaan. We gaan vroeg naar bed en de volgende morgen proberen we om 6 uur een Jeep te regelen waar al mensen inzitten om zo de (vrij dure) kosten te delen. Dat lukt en we zitten met 3 Indiërs in de Jeep. Het moet toch wel gek lopen als we 99,9 procent kans hebben en dan nog geen tijger zien. Helaas loopt het gek en na 4 uur exact dezelfde route als gisteren blijven we met een tijgerkater zitten.
'Teleurgesteld gaan we ontbijten en zien medetijgerspotters die ons tot waanzin drijven met prachtige filmpjes en foto's van de mooiste tijgers die je ooit hebt gezien.
Wat blijkt, een paar weken geleden is er een tijger doodgereden door een jeep. Het was ook nog een mama tijger met 2 kleintjes. Onmiddellijk is het aantal jeeps drastisch verminderd en er is een systeem met 2 ingangen bedacht. De meeste kans op tijgers is bij ingang 1 en je raad het al, wij hadden allebei de keren ingang 2. Het blijkt dat je ingang 1 alleen ver van te voren kan reserveren, dus vette pech voor ons!
We besluiten om te vertrekken, het zit er niet in deze keer. We willen nog wel even kwijt dat ook zonder tijgers het wel een bijzonder mooi natuurpark is.
We nemen een lokale bus terug en we proberen een treinkaartje naar Amritsar te boeken. Geen plek, we kunnen alleen 'ongereserveerd' reserveren en belanden in een overvolle trein om half 12 's avonds. Roger loopt eerst nog een paar keer vloekend heen en weer en beland uiteindelijk 'slapend' midden in het gangpad.
Ik beland bij een groep artiesten, die mij een uurtje laten slapen op het bovenste bed, en daarna mag ik aan een voeteneind van iemand zitten. Ik dommel wat weg, maar als alle bedden uitgeklapt zijn is het lastig zitten, de tussenruimte is gewoon te krap. In de loop van de ochtend kunnen we met behulp van de vriendelijke artiestengroep een bed bemachtigen en we proberen om beurten een beetje bij te slapen.
De vertraging loopt weer op en in de loop van de middag probeer ik een AC bed te regelen. Na een tijdje overleggen met zeer ernstig kijkende heren van de Indiase spoorwegen lukt het en door het betalen van 1850 Rps (E 46) kunnen we ons eindelijk in de koelte van airco genieten van de rust van de 2e klasse. We denken dan nog dat we rond 10 uur 's avonds aankomen, maar dat wordt 6 uur 's morgens! Tjonge, en dan zitten we in Nederland te klagen over de NS!! 8 uur vertraging totaal 30 uur in de trein.
Maar we zijn in Amritsar. We lopen een rondje met de rugzak en vinden uiteindelijk een redelijk guesthouse. De attractie van de stad is de gouden tempel, het Mekka van de Sikhs (die mannen met die tulbanden). We bezoeken de tempel gelijk dezelfde dag in de zinderende Amritsar hitte.

Maar wat een prachtige tempel.
Het is een enorm complex, en er hangt een bijzondere sfeer. Je kan hier gratis eten, gratis slapen, het is een enorme drukte. Alles gaat zoals bijna altijd in heilige plaatsen in India blootsvoets, en het is maar goed dat er kokos matten op de marmeren vloeren liggen, het is anders niet te doen! Ook moet het hoofd van zowel man als vrouw bedekt worden. Ik neem een kijkje in de keuken en verbaas me over de enorme aantallen mensen die gevoed worden. Ik geloof dat ik 35.000 per dag heb gelezen! Ook nemen we een kijkje bij de gratis slaapcomplexen. Het is een onderdeel van het geloof om gastvrij te zijn, en dit is wel een prachtige demonstratie.
Veel te snel naar mijn zin gaan we er weer uit, we hebben namelijk een tripje geboekt naar een vreemd ritueel wat zich bij de grens tussen India en Pakistan afspeelt. Het is een 2x daags ritueel, 's morgens ophijsen en 's avonds weer naar beneden halen van de Indiase en Pakistaanse vlag.

Dit gebeurd met veel ceremonieel en als we aankomen zitten zowel de Pakistaanse als Indiase tribunes vol. Wij zitten als bleekneuzen op een speciale tribune en het duurt allemaal net even te lang, maar diegenen die zich Monthy Pyton's Ministery of Silly Walks nog kunnen herinneren, kunnen zich ongeveer voorstellen hoe de met waaiervormige hoofddeksels getooide militairen de vlaggen binnenhalen. Het is een bizar tafereel met net iets te veel nationalisme. (Zie video voor Silly Walks).

De volgende dag wordt een zoektocht naar een internetcafé. Helaas is het niet zo best gesteld met de internetvoorzieningen in India. We besluiten uiteindelijk maar naar een duur hotel te gaan en betalen veel te veel voor een matige verbinding. Maar toch, digi-junkies als we zijn, checken we braaf ons blog en onze mail. Ik besluit nog een keer naar de gouden tempel te gaan tegen zonsondergang, Roger bekijkt intussen een monument ter nagedachtenis aan een brute moordpartij door de Britten, waardoor uiteindelijk de onafhankelijkheid van India werd ingezet. We spreken een tijd af en ik denk dat ik genoeg tijd heb om in de rij te gaan staan om de gouden tempel in te gaan. De rij is niks vergeleken met de vorige dag in de middag, maar toch nog aanzienlijk. De eerste 50 meter gaan prima, maar dan stokt de rij. Er is niemand die Engels spreekt, dus ik weet niet wat er aan de hand is. Nog een paar minuten later gaat zelfs iedereen zitten. Ik heb goed zicht op een klok en krijg het benauwd. Nog maar een kwartier en dan moet ik buiten zijn, en ik kan niet voor of achteruit! Een opper sikh begint te bidden, we horen hem door luidsprekers, en ik ook! Het duurt natuurlijk veel te lang en als we uiteindelijk verder kunnen haast ik mij door de gouden tempel heen om maar naar buiten te kunnen.
Het viel inderdaad niet in goed aarde mijn te laat komen en bozig verlaten wij de gouden tempel.
De volgende dag vertrekken we met de trein en bus naar Dharamsala. Het is weer een dagtaak, maar we komen na 3 uur treinen en 4,5 uur bussen bij de woonplaats van de Dalai Lama aan. Het is op 1770 meter hoogte en hier woont de grootste groep Tibetanen buiten Tibet en de sfeer is gelijk anders. Veel prettiger, niet alleen doordat de temperatuur naar 26 graden is gezakt maar ook de mensen zijn een stuk vriendelijker. We besluiten hier onze tijd tot aan de vlucht naar Bangkok te besteden. We vinden een leuke kamer met een prachtig uitzicht. We doen lekker rustig aan, bezoeken de tempel waar de Dalai Lama woont, maar zien hem niet, hij is met reces tot 15 juni.

We lezen veel, wandelen en genieten van de omgeving. Er zijn veel massage, meditatie en yoga plekken en we doen alle 3, niet allebei.
Ik ga een twee daagse meditatie cursus doen. Het is op een prachtige plek boven op de heuvel (helaas 20 minuten stijl omhoog klimmen). Het is bijzonder inspirerend en ik blijf de dagelijkse drop in classes volgen tot aan de dag van vertrek.
Ook doe ik een yogaklasje. Het is een echte Indiase Swami met grote grijze baard die met zware bariton 'Relaaaaaax' zingt. Ik lig inwendig in een deuk, maar de rest van het klasje (3 hele jonge meiden die de opleiding voor yoga-juf volgen) blijft bloedserieus. Dus ik doe braaf mijn zonnegroeten en geniet van de lichamelijke inspanning.
Roger laat zijn rug masseren door een Franse juf (!), heeft nog dagen last van spierpijn, en werkt het blog bij. De internetcafés zijn hier goed vertegenwoordigd, en het is een goede gewoonte om in dit soort cafeetjes, onder het genot van thee of koffie, ervaringen uit te wisselen met andere reizigers. We komen erg leuke mensen tegen, waaronder een in Canada wonend Brits stel, waar we een paar keer mee eten, internetten en ik mee mediteer. Twee dagen voor we vertrekken naar Delhi kom ik een jongen tegen die we ook in Varanasi zijn tegengekomen, die ons het tijgerpark had aangeraden. Hij zegt dat de Dalai Lama om 11 uur in de tempel zal zijn. Ik ben op weg naar de meditatie sessie, maar als het goed is is dat om kwart over 10 afgelopen en hebben we nog tijd genoeg om naar de tempel te gaan. Ik bedenk nog dat deze geruchten wel eens niet waar kunnen zijn, maar als hij er niet blijkt te zijn, kunnen we altijd nog een rondje tempel doen. Na de meditatie ren ik naar beneden en pluk Roger uit zijn bed, en gehaast lopen we naar de tempel die een kwartiertje naar beneden is.
Al snel is duidelijk dat er wat aan de hand is, het is onwaarschijnlijk druk, en we komen zelfs die jongen weer tegen, die komt uit de richting van de tempel en zegt dat je geen fotocamera's mee naar binnen mag nemen. Shit, die hebben wij natuurlijk ook. We proberen de camera te verstoppen maar ze zijn duidelijk goed getraind, en ook wij worden teruggestuurd. We besluiten dan maar om de beurt te gaan kijken, en Roger vertrekt naar een cafeetje aan de overkant. Ik kom op een onwaarschijnlijk druk plein voor de tempel uit en ja hoor, daar loopt his holiness, een beetje magerder dan op de foto's en toch wel iets vermoeider dan op de laatste tv beelden die ik me kan herinneren. Maar ja, de man is ook al 76! Ik voel me heel bijzonder. Dit is toch wel een hoogtepunt van India. Als ik hem goed in me heb opgenomen, ren ik naar buiten om Roger af te lossen. Ik kom onderweg de eigenaar van ons guesthouse tegen, die heeft ook een telefoon die niet mee naar binnen mag, en hij brengt hem naar hetzelfde café waar Roger zit. Ik vraag hem of hij kan vragen of onze spullen ook achter de toonbank mogen en dat lukt. Opgelucht kunnen we nu met z'n allen weer terug. Het wordt nog een toestand om binnen te komen, het is bijna vol! Maar uiteindelijk lukt het toch en ik kom naast een krasse oude Tibetaanse dame van 85 te staan die wonderlijk goed Engels spreekt, en de toespraak van de Dalai Lama voor me vertaald. Dat is wel praktisch want hij spreekt Tibetaans, en het wordt in het Hindi vertaald. Het blijkt een nogal trieste verjaardag te zijn van 51 jaar in ballingschap in India, met een boel Indiase hoogwaardigheidsbekleders in witte jurken.
We blijven ademloos toekijken naar de speeches en als hij na een kleine anderhalf uur weer naar zijn privé vertrekken vertrekt, loopt hij langs op 2 meter afstand. Mijn dag kan niet meer stuk, wat heet, mijn wereldreis kan niet meer stuk!
Op naar Thailand!

India "Waar zouden we zijn zonder de trein" deel 1

25 Mei, we staan vroeg op, de vlucht naar India vertrekt om 10 uur.
Rond 8 uur komen we met een tuktuk op de luchthaven van Kathmandu aan, waar blijkt dat vlucht naar New Delhi gecanceld is (later lezen we dat het een personeelsstaking van Air India was, uit onvrede over werkdruk en salaris) en men druk bezig is met zoeken naar andere vluchten om de passagiers over te boeken.
We nemen plaats in de vertrekhal en raken in gesprek met een Amerikaanse zakenman die op dezelfde vlucht zit, na een goed half uur zitten word ons gemeld dat er een vlucht is gevonden, het word een vlucht met Nepal Airlines die om 11.10 vertrekt, laten we nu net in het gesprek met onze Amerikaanse vriend hebben vernomen dat Nepal Airlines een van de beroerdste maatschappijen is waarmee je kan vliegen, zoals zijn collega per sms zegt: Never, never, never fly Air Nepal.
Tsja...en nu? We laten het even bezinken en besluiten de vlucht toch maar te nemen, later blijkt het een storm in een glas water want het word een prettige en relaxte vlucht.
Aangekomen in New Delhi regelen we als eerste een treinkaartje en stappen het luchthavengebouw uit waar het letterlijk adembenemend heet blijkt, zo rond de 45 graden, we nemen een aircotaxi (even duur als de treinreis) en laten ons bij het treinstation afzetten waar we de trein naar Agra nemen.
Treinen in India zijn gezellig druk en niet erg ruim (ik blijf positief), waar ze in NL 6 mensen in een coupe zetten doen ze er 8 in India, maar er is gelukkig airco in sommige klasse (nooit gedacht dat ik dat apparaat zo op prijs zou gaan stellen) en met 2 uur vertraging (blijkt ook normaal) kunnen we na 6 uur treinen, aan het begin van de avond, eindelijk de benen strekken in Agra.
Het word een gewoonte maar eerst krijgen we weer een ruziesfeer met de lokale taxi's (ze schijnen maar niet te begrijpen dat 'belagen' averechts werkt, hoe leg je ze dat nu uit? 'No thanks' of zelfs 'Piss off' werkt niet) voor we er uiteindelijk een uitpikken die ons naar Hotel Shahjahan brengt.
Bij de kamerkeuze denken we (onterecht) dat we ook zonder airco kunnen, en na een nachtje bedzwemmen besluiten in de ochtend om eerst maar van kamer te wisselen naar een met airco en een uurtje bij te slapen voor we aan het ontbijt beginnen.
Bij daglicht blijkt Agra niet erg schoon (ik blijf positief) te zijn, vuil, stront en afval liggen her en der op straat en worden omgewoeld door honden, koeien en zwervers, op de grens van straat en gebouw loopt een geultje die als open riool functioneert en waar van alles in leeft en drijft, ik kan nog wel even doorgaan maar denk dat het plaatje wel duidelijk is: het is hier smerig.
Toch laten we de pret niet drukken en we nemen een tuktuk naar de overzijde van de rivier, daar ligt een park wat in het verlengde van de Taj Mahal ligt en een fraai uitzicht moet bieden op de Taj.
Aldaar blijkt het uitzicht vandaag niet optimaal te zijn vanwege stof of smog of resten van een zandstorm, we weten het niet, wel blijft het heiig en 42 graden dus word het geen lang bezoek.
We besluiten om op de terugweg even langs het station te gaan om de volgende treinreis te boeken naar Varanasi zodat we nog goeie zitplaatsen kunnen bemachtigen.
Aan het loket blijkt dat er toch weer een situatie is: het is vakantietijd in India en voor de volgende 2 weken zijn er überhaupt geen zit en/of ligplaatsen met airco meer in de treinen, het advies luidt: misschien dat een van de vele reisbureaus nog een 'toeristenticket' over heeft of anders een zitplaats of sleeper in de derde klasse (geen airco) of als laatste mogelijkheid 'ongereserveerd' wat zoveel betekent als: geen zit of ligplaats, zoek/vecht het zelf maar uit.
Enigszins teleurgesteld (ik blijf positief) vertrekken we via 2 'reisagentschappen', die ons elk een (prijzige) aanbieding doen, naar het hotel voor de lunch.
Tijdens de lunch overleggen we wat te doen en op advies van 2 Belgische medelunchers besluiten nabij het hotel nog een reisbureau te checken, deze roept heel positief dat hij wel plekken kan regelen, en zoniet dan nog wel andere mogelijkheden heeft, aan het einde van de middag weet hij meer.
In het kader van 'Je moet toch wat' geven we hem het voordeel van de twijfel en besluiten om met hem in zee te gaan, en chillen de rest van de middag in de ontspannen omgeving van onze airco.
Aan het einde van de middag gaan we verhaal halen bij meneer Reisbureau die even weg is, zijn broer zegt dat het best moeilijk word maar morgenochtend weten ze meer (ik begin alarmbellen te horen en zie kluitjes riet voorbij drijven, maar ja.... Je moet toch wat) en onverrichter zake gaan we maar een hapje eten en sluiten de avond af met een aflevering van '30 Rock' op de laptop (met dank aan Yoav en Noa voor de 7X West Wing, 9X 30 Rock en 17X Criminal Minds die we in Tibet van hen hebben gekopieerd) in een prettige koele kamer.
De volgende dag komen we vroeg uit de veren (05.30) om voor de drukte bij de Taj Mahal te zijn.
Voor we naar binnen mogen worden we uitgebreid gefouilleerd (sinds 9/11 is dit vaste prik bij elk zichzelf respecterend monument, hoewel de serieusheid in uitvoering vaak lachwekkend is) en bij Gea word de opblaasbare wereldbol in de rugzak gevonden, dit word als een serieuze bedreiging gezien en kan niet mee naar binnen worden genomen, stel je toch voor: een wereldbol opblazen naast de Taj... of zou het in het woord opblazen zitten?
Hoe het ook zei, Gea moet terug om de bol in te leveren bij 'Niet toegestane voorwerpen' en blijkt daar dan ook voor te moeten betalen, Ja zeg...daar beginnen we niet aan en resoluut verdwijnt de aarde in Gea's onderbroek, die vervolgens doodleuk langs de beveiliging loopt en met glimlach en vriendelijke groet naar binnen gaat.

De Taj Mahal is met recht een van de zeven wereldwonderen en zal dat vast in de toekomst ook blijven, hij of zij is werkelijk schitterend, smetteloos wit marmer gecombineerd met zwarte, groene en rode details geflankeerd aan beide zijde door een terracotta kleurige moskee.
Deze Sjah Jahan moet wel heel erg gek op zijn vrouw Mumtaz zijn geweest (zij stierf in kraambed van zijn 14de kind) die hier in deze gigantische tombe begraven ligt.
Na 3 uur rondlopen begint de zon echt te heet te worden en we druipen af naar de koelte van onze AC kamer om tot de lunch te chillen.
Zo rond 1 uur beginnen we trek te krijgen en gaan we met een tuktuk naar het Fort van Agra, vlak daarbij is een markt met een, volgens de rough guide, leuk restaurant om te lunchen, mede doordat we tweemaal verkeerd lopen is de afstand tussen Fort en restaurant nog een heel eind en met de tong op onze schoenen stappen we binnen, gelukkig is de info uit de gids de waarheid, de hulp bij het kiezen in het menu is hilarisch, het eten smaakt opperbest en de patron zet zelfs de AC aan, reden voor een tip bij het afrekenen.
Na de lunch lopen we nog even over de markt en komen langs een grote moskee, bij het naar binnen gaan twijfelen we of het wel kan en dat word opgepikt door de beheerder, hij komt ons tegemoet en reikt ons omslagdoeken uit voor Gea d'r haar en mijn blote benen/korte broek, Gea gebruikt haar eigen pareo en ik sla de oude katoenen lap om mijn middel en we volgen de beheerder die het een en ander uitlegt over de gebruiken binnen de Islam en de verdere bijzonderheden van de moskee, waaronder een preekstoel die de Britten destijds hebben geprobeerd te molesteren bij een inval, getuige een lange barst, maar daar niet in zijn geslaagd.

Na de rondleiding laat de man ons een briefje zien waarop te zien is dat diverse toeristen een donatie hebben gegeven en verzoekt ons om naam, donatie en handtekening te geven, dus leeg ik mijn broekzak qua kleingeld en doneer dat aan de beheerder.
We blijven nog een kwartiertje zitten om de mensen te aanschouwen (of zij aanschouwen ons) en vertrekken dan naar het Fort, deze keer gebruiken we een tuktuk voor het korte stukje.
Het Fort is een prachtig en groot verdedigingswerk van rood baksteen met veel kantelen en gangen maar het blijkt te warm om er echt van te genieten, de rondgang word een vlucht van schaduwplek naar schaduwplek en na een paar uur houden we het voor gezien, terug naar de koelte van de airco die we rond 7 uur nog één keer inruilen voor een maaltijd bij een vegetarisch restaurant om daarna met een aflevering van '30 Rock' de dag af te sluiten.
Vandaag, de 28ste, wordt nadat we een curd, muesli en fruit ontbijt bij Joni hebben genuttigd en de markt om de hoek hebben bezocht een rustdag, een dag om het blog van Nepal af te maken, fotos te shoppen, een lange broek bij een kleermaker te laten vermaken tot een korte versie en mezelf bij de kapper te laten verwennen met een 'full option' behandeling d.w.z. knippen, scheren en nek- en hoofdmassage....half uurtje genieten dus.
We sluiten de dag af bij het restaurant van een ander hotel, Sheela, die een airco heeft en doen als toetje nog maar een aflevering van '30 Rock'.
29 Mei, vanavond vertrekken we om 23.30 met de nachttrein naar Varanasi in de 'sleeper' klasse, het is meneer reisbureau uiteindelijk toch niet gelukt om AC plekken te veroveren dus nemen we maar genoegen met mindere plekken in de 'No AC' klasse, so be it.....maar eerst gaan we op avontuur met de stadsbus naar Fatehpur Sikri, zo'n 40 km. buiten Agra, deze verlaten stad heeft een grote moskee, de Jama Masjid, die niet echt verlaten is, en een Royal Palace.
Maar eerst even over de busrit, het is echt iets voor Jan vh Oever om dit mee te maken, nog nooit heb ik in een bus gezeten die slechter was dan deze, werkelijk alles om je heen is kapot of gescheurd, de bodem is voorzien van diverse luchtgaten, sommige op heel bijzondere plaatsen, starten van het gevaarte gaat dmv startkabels waarbij de minkabel op de stalen velgen van de bussen word gezet en de plus een kale staalkabel is die dmv houten plankjes niet in aanraking met de min kan komen, bij het optrekken van de bus kwam er toch nog zoveel kracht vrij dat je de carrosserie naar achter ziet neigen om dat moment op te vangen, dus bij een ongeval ben ik ervan overtuigt dat op het moment van impact de carrosserie blijft staan en het chassis doorrijdt.....en je wil niet weten met welke topsnelheid dit gevaar op de weg de 40 km afstand al toeterend, hoewel dat gezien zijn eigen kabaal volledig overbodig was, afgelegd heeft........ echt, dit kan alleen in India.

De aankomst in Fatehpur Sikri is echt heel bijzonder, de bus, zo groot als die is, wringt zich al toeterend door een zeer smal straatje vol marktkramen en wandelende/shoppende mensen en natuurlijk eigenwijze loslopende koeien om daarna een minuscuul parkeerplaatsje op te draaien waar hij zich om zijn as wurmt en tot stilstand komt.....eindstation.
Boven deze chaotische en drukke straat torend de ingang van de moskee uit, en wij lopen in zijn richting door smalle straatjes en gangetjes met de hulp van een Indiase jongen die mij eerst leek te volgen maar nu plots heel attent lijkt, ik blijf alert en doe alsof ik niets in de gaten heb en volg hem, tot het moment dat ik zeker weet dat het niet pluis is, we lopen 180 graden de verkeerde kant op en de ingang van de moskee ligt zichtbaar achter ons, op dat moment dank ik hem voor zijn dienst en gebaar naar Gea dat ze de andere kant uit moet lopen, hij roept dat we echt zijn kant op moeten en begint agressie te tonen, ik op mijn beurt plaats me tussen hem en Gea in en begin hem met stemverheffing duidelijk te maken dat zijn diensten nu niet langer welkom zijn en dat wij de andere kant opgaan, blijkbaar maakt dat indruk want hij druipt af en wij kunnen beginnen aan een brede trap naar de tempelingang.
Bovenaan de trap maken we weer een minder moment van India mee, we worden belaagt door verkopers en gidsen die zeggen dat ze geen gids zijn maar student en ons gratis door de tempel willen begeleiden, maar dat verhaal ken ik al, het is achteraf veel betalen voor diensten die eerst gratis waren en ik wens dus zonder gids rond te lopen.
Dat is volgens een van die types niet mogelijk en terwijl we de moskee binnengaan en ondanks vele herhaalde verzoeken weigert hij weg te gaan en begint zelfs onbeschoft te worden.
Dan is voor mij de maat vol, dan maar geen moskee, ik ruk de doek van mijn middel en stier de moskee uit terwijl ik hem duidelijk meld dat hij een f#%*king A-hole is.
Buiten wacht ik volledig opgefokt tot Gea naar buiten komt, die gelukkig wel alleen is maar ook kwaad, en het conflict ligt nu weer tussen ons en we gaan beide ons eigen weg richting Royal Palace.
Achteraf lees ik het volgende in the Rough Guide to India: Unfortunately, the mosque is rife with self-appointed 'guides' (around Rs20 for a tour) who make it all but impossible to enjoy the place in peace.......Nu, dat was wel duidelijk.
Bij het Royal Palace aangekomen leggen we de ruzie bij na een goed gesprek en gaan samen naar de ticketoffice van het Paleis.
Het Royal Palace is een verzameling lege gebouwen (dit verbaasd mij werkelijk, waarom zetten ze niet wat grof meubelwerk neer zodat je nog een beetje de indruk krijgt hoe er geleefd is?) waarbij je leeg ook kaal kan noemen, ooit gebouwd door Emperor Akbar die hier de nieuwe hoofdstad wilde hebben en als teken van keizerlijke macht.

Na een uur door de diverse vertrekken te hebben gedwaald besluiten we om terug te gaan naar het busstation en te kijken voor lunch in het restaurantje ernaast, dat word een pannenkoek met stroop en een lassi en we wachten smikkelend op de bus.
Terug in Agra gaan we rustig de spullen inpakken, doen een restaurantje in de buurt, pakken ons boek en lezen nog een hoofdstuk uit en wachten tot het half 11 is.
Als het vertrektijd is blijkt er een tuktuk voor de deur op ons te wachten (waarschijnlijk heeft de hoteleigenaar vriend of familie ingeseind) en we stappen in, wat we niet weten en wat later blijkt is dat de tuktuk rijder iets te diep in het glaasje heeft gekeken en tijdens de rit bijna een paard met wagen (natuurlijk onverlicht) van achter ramt, met dikke tong roept hij nog: No problem... maar ik ben er niet meer zo zeker van en zet me schrap (de taxi in Chengdu flitst door mijn hoofd).
Een aantal angstige minuten later komt het station in zicht en met een zucht van verlichting klimmen we uit de tuktuk....we hebben het gered.
In de trein is het erg warm in de sleeper class, zelfs met de ramen open. We proberen wat te slapen, wat af en toe lukt. De trein staat zonder duidelijke reden soms uren stil, en loopt zoals gebruikelijk fikse vertraging op. Er is niemand die zegt op welk station je bent en de borden zijn ook niet erg duidelijk. We vragen de conducteur om ons te waarschuwen als we er zijn en dat lukt.
Bij aankomst in Varanasi volgen we de tip uit de Rough Guide op en bellen met de hostelhouder om ons op te halen, om dit duidelijk te maken even het volgende: In Varanasi zijn er onder alle Engelssprekende tuktuk en taxirijders maffiapraktijken gaande die de volgende constructie toepassen: bij aankomst op het station neem je voor een luttel bedrag een tuktuk of taxi en meld hem naar welk hotel je wilt, als dat hotel in zijn lijstje staat brengt hij je er naar toe, geen probleem denk je, alleen word er een bedrag (tot 80% v/d kamerprijs) in de hotelprijs per nacht door berekenend voor de chauffeur m.a.w. elke nacht dat je daar slaapt betaal jij aan de chauffeur die je gebracht heeft, geinig toch?
Nu zijn er 3 hotels die daar niet aan mee doen, de Vishnu, Shanti en Yogi lodge, en die dus niet op de lijst staan en worden dus door de chauffeurs geboycot, als je daar dan toch naar toe wilt word je vertelt dat het hotel afgebrand, overstroomd, ingestort of vergeven van ratten is, als je dan toch blijft volhouden brengen ze je naar 'the Vishnu Hotel' i.p.v. 'Vishnu Hotel' wat een compleet ander hotel is wat wel op hun lijst staat....over plagiaat gesproken.
Goed, wij lezen dit verhaal in de Rough Guide en denken, bellen is het veiligste wat je kan doen dus pakken we de telefoon bij zo'n telecomhokje en bellen met Yogi, deze meld ons dat bij het toerist office moeten wachten tot meneer Hari ons komt ophalen, na 20 minuten komt meneer Hari met een A4tje in de hand waar onze naam en het hostel op staat ons oppikken, we stappen in een tuktuk en rijden 10 minuten tot we bij 'the Old City' zijn, dan lopen we een stukje door smalle steegjes tot we bij een shabby uitziend hotel komen wat 'the Yogi Lodge' heet.........alarmbellen!!!!
We gaan toch maar even binnenkijken en Gea bekijkt een kamer, geen airco en smerig, we kijken elkaar aan en proberen te bedenken waar dit fout is gegaan, op dat moment komt er een jong Duits stel (die we ook op het station gezien hebben) de trap af met de boodschap dat dit het toch niet helemaal is en dat ze weg gaan en hun 150 rp terug willen.....wij weten genoeg.
We gooien de rugzak om en stappen, nergens meer op reagerend, de deur uit rechtsaf de steeg in en lopen richting bredere straat die volgens de kaart dwars door de oude stad moet lopen, mijn gedachte is om vanaf dat punt op zoek te gaan naar de echte Yogi, na een half uur lopen door de bloedhete zon met onze bagage bereiken we dan toch de echt Yogi Lodge, ik plof uitgeput op de bank en terwijl Gea een kamer bekijkt raak ik in gesprek met een NL jongen die hier al langer zit, hij moet lachen om het scamverhaal en zegt dat bijna iedereen dat overkomt, ondertussen komt Gea terug met de boodschap dat er geen AC kamers zijn..... niet echt goed nieuws.
De jongen waarmee ik in gesprek was merkt dan op dat het Shanti hotel hier vlak bij zit en er een aantal vrienden van hem zitten die er zeer tevreden over zijn, ik besluit met hem mee te gaan want hij gaat er toch nu langs, even roep ik nog: is dat wel de echte.....kijk zelf maar, is het antwoord.
Het Shanti is inderdaad een heel aardig hotel, ook zij hebben voor deze nacht geen airco kamer maar wel een zonder ramen die koel aanvoelt, dus word het Shanti.

In de namiddag lopen we voor de eerste maal naar de Ganges om de ghats te bekijken, ghats zijn een soort brede trappen naar de heilige rivier waar de Hindoes zich, wassen, hun doden cremeren, zwemles krijgen of gewoon tanden poetsen, zelfs koeien nemen er een bad. Het cremeren is een belangrijk ritueel, als je as hier in de Ganges wordt gestrooid ben je verlost van het opnieuw geboren worden in een ander lichaam. Dit cremeren gebeurt niet af en toe een keer maar aan de lopende band, ik hoor zo'n 300 crematies per dag, mede daardoor ziet de rivier er niet echt schoon uit, en toch badderen hier mensen in. Ik moet er niet aan denken.....
De volgende dag verhuizen we naar een airco kamer, gelukkig want afgelopen nacht viel de hitte toch weer erg tegen, de rest van de dag kenmerkt zich door relaxt zijn, boekje lezen op terras in de schaduw, en in de namiddag pas gaan we richting de ghats om het Punja ritueel te zien.
We gaan daarna vroeg naar bed, morgen vroeg eruit (05.00) voor een ochtendgloren boottochtje over de Ganges om het dan geheel vanaf het water te bezien.
's Nachts komen we erachter dat de airco het wel heel erg goed doet, hij heeft 2 standen: 'aan en uit' en 'aan' is koelen tot 12 graden (schat ik), dus we trekken de rugzakken die nacht leeg om ons warm te houden.... welkom in het land van uitersten.
De volgende dag is het om 5 uur boottijd en we verlaten de kamer van 12 naar 30 graden als we over de drempel stappen, dan wandelen we (met z'n zessen) naar de ghat waar de boot moet liggen en zien een eenvoudige roeiboot met een roeier, deze vaart ons langs de ghats en we zien mensen baden en drinken uit de Ganges.
Na 1 uur houdt hij op met roeien en meldt dat hij alleen na betaling verder gaat of nu terug, na enig overleg word het nu terug, later horen we dat je na betaling langs de drijvende lijken (in diverse staten van ontbinding) word gevoerd, die nadat ze eerst op de bodem liggen vanzelf na enige tijd naar boven komen (kinderen, zwangere vrouwen en priesters worden namelijk niet verbrand maar verzwaard in de rivier gegooid)......lekker, lijkt me echt iets voor mij (Roger).
Na de boottocht en ontbijt nemen we een riksja naar het station om tickets voor de volgende reis te bemachtigen: Umaria, een klein plaatsje vlak bij het Nationale Park Bandhavgarh, zowaar kunnen we zonder trubbels 2 kaartjes krijgen, zelfs met AC, en gelukkig stappen we het station uit op weg naar opdracht 2: pinnen.
Maar, we zijn in India en zelfs iets simpels als pinnen is hier een uitdaging, na 12 automaten die elk hun eigen reden (herkent pas niet, geen cash in machine, zonder reden eruitgegooid) hadden om mijn bankpas te weigeren vinden we er 1 (notabene 100 meter van het hotel) die wel geld geeft.
Gelukkig, in de bloedhitte is ook opdracht 2 gelukt.
Ik houd het voor gezien en plant mezelf op het dakterras van het hotel, Gea daarentegen heeft wel zin in de namiddag roeiboottocht met verlenging en de daarbij horende bezienswaardigheden......
Ik wacht met avondeten tot zij terug is met verhalen die ik eigenlijk niet wil horen en daarna naar bed, morgen om 13.00 met de trein naar Umaria voor ons NP avontuur, maar daarover de volgende keer meer in Deel 2 van India 'Waar zouden we zijn zonder de trein?'.

100 dagen

Lieve familie, vrienden (ex-) collega's en andere belangstellenden,

100 dagen zijn we nu onderweg!

Even een momentje om terug te kijken. Het lijkt absoluut nog geen 100 dagen, de tijd gaat zo snel. We willen jullie in ieder geval allemaal bedanken voor de reacties op het blog. Het is echt ontzettend leuk om van jullie te horen, al is het maar 1 regel. We genieten er volop van. (en als je niet in het openbaar wil reageren, een e-mail mag natuurlijk ook altijd!)

We hebben al 5 landen gehad, allemaal met hun eigen hoogtepunten. De Muur in Beijing, de tempels van Japan, de Mount Everest en het Potalapaleis in Tibet, de olifantsafari in Nepal, de Taj Mahal in India. Het is bijna niet te geloven dat het er al zoveel zijn. Nog geen dieptepunten gelukkig. Geen enge ziektes, geen enorme pech, geen onoverkomelijke ruzie's. Ook beginnen we vrij relaxed te worden. We volgen af en toe het nieuws in Nederland, maar het blijft op de achtergrond.

We hebben ook alles wel bij ons, niet echt te veel meegenomen, niet te weinig. We missen nog weinig dingen van thuis, behalve dan de mensen natuurlijk! Kortom het gaat ons goed.

Op dit moment zitten we al weer een week of twee in India, in Dharamsala om precies te zijn. Even een momentje uit de gekte van India, terug in de bergen in de buurt van de Daila Lama. Het is een Tibetaanse enclave in het noorden van India, en je voelt dat de sfeer hier anders is. Maar dit komt allemaal in ons volgende blog!

Uitzicht in Dharamsal