02-06 Tijd om de rugzakken weer om te doen en op weg te gaan naar een van de nationale parken van India, Bandhavgarh, deze belooft in deze tijd van het jaar voor 99,9 % zekerheid dat je Bengaalse tijgers ziet, het klinkt ook wel logisch, de tijgers worden aan het eind van de middag wakker in meer dan 40 graden hitte, ze hebben dorst, dus ze gaan naar een van de weinige waterpoelen die nog niet droog staan en daar zie je ze dan.......zeker weten.
We vertrekken rond 1 uur 's middags vanuit Varanasi en zijn dan nog optimistisch, de aankomsttijd is zo rond 8 uur, maar het loopt weer anders dan we denken. De onverklaarbare partijen stilstaan breiden zich onverklaarbaar uit en we komen uiteindelijk om 2 uur 's nachts aan! Jeetje, het is nog zo'n dik uur tuktukken naar het park, dus we proberen eerst een slaapplek te vinden in Umaria. Na 3 te dure, te vieze, te hete kamers te hebben bekeken besluiten we toch maar naar het park te gaan. We hotsen en klotsen over de mislukte wegen naar Bandavgarh en we zien onderweg al wel een klein voorproefje van wildlife in de vorm van diverse soorten en maten bambi's. We komen uiteindelijk geklutst aan, en onze eerste keus accommodatie wil niet reageren op ons 'Hallo, anybody awake?' Uiteindelijk druipen we maar af naar de volgende en die reageert wat vriendelijker. We kunnen een kamer krijgen (het is inmiddels al 4 uur 's nachts!) wel zonder airco maar met aircooler. Dat is een mooi woord voor herriemakend, groot in de weg staand, luchtverplaatsend apparaat. Slapen bij dit apparaat is niet mogelijk, dus we zetten 'm maar uit. We proberen nog een paar uurtjes slaap te pakken en dat lukt tot een uurtje of 10. We gaan op onderzoek uit om een safari te boeken. We vinden een Canadees die met ons wil tijgerloeren, en we vertrekken zo rond 3 uur. Had ik al verteld dat het boven de 40 graden was? Nou, het was zo'n 42 graden, lekker tijgerweer.

Ondanks dat de chauffeur opgegroeid is in het park lukt het hem niet een tijger te tracken. We rijden in een open jeep en onze Canadees vertelt dat hij een jaar op reis is en een lijst met 'things to do before you die' heeft gemaakt. 1 van die dingen is een tijger fotograferen.
We zien wel weer veel andere bambi's, pauwen, hanen (?) en nog een kleine beer (wel in de verte) maar daar blijft het bij. We besluiten de volgende morgen weer te gaan. We gaan vroeg naar bed en de volgende morgen proberen we om 6 uur een Jeep te regelen waar al mensen inzitten om zo de (vrij dure) kosten te delen. Dat lukt en we zitten met 3 Indiërs in de Jeep. Het moet toch wel gek lopen als we 99,9 procent kans hebben en dan nog geen tijger zien. Helaas loopt het gek en na 4 uur exact dezelfde route als gisteren blijven we met een tijgerkater zitten.
'Teleurgesteld gaan we ontbijten en zien medetijgerspotters die ons tot waanzin drijven met prachtige filmpjes en foto's van de mooiste tijgers die je ooit hebt gezien.
Wat blijkt, een paar weken geleden is er een tijger doodgereden door een jeep. Het was ook nog een mama tijger met 2 kleintjes. Onmiddellijk is het aantal jeeps drastisch verminderd en er is een systeem met 2 ingangen bedacht. De meeste kans op tijgers is bij ingang 1 en je raad het al, wij hadden allebei de keren ingang 2. Het blijkt dat je ingang 1 alleen ver van te voren kan reserveren, dus vette pech voor ons!
We besluiten om te vertrekken, het zit er niet in deze keer. We willen nog wel even kwijt dat ook zonder tijgers het wel een bijzonder mooi natuurpark is.
We nemen een lokale bus terug en we proberen een treinkaartje naar Amritsar te boeken. Geen plek, we kunnen alleen 'ongereserveerd' reserveren en belanden in een overvolle trein om half 12 's avonds. Roger loopt eerst nog een paar keer vloekend heen en weer en beland uiteindelijk 'slapend' midden in het gangpad.
Ik beland bij een groep artiesten, die mij een uurtje laten slapen op het bovenste bed, en daarna mag ik aan een voeteneind van iemand zitten. Ik dommel wat weg, maar als alle bedden uitgeklapt zijn is het lastig zitten, de tussenruimte is gewoon te krap. In de loop van de ochtend kunnen we met behulp van de vriendelijke artiestengroep een bed bemachtigen en we proberen om beurten een beetje bij te slapen.
De vertraging loopt weer op en in de loop van de middag probeer ik een AC bed te regelen. Na een tijdje overleggen met zeer ernstig kijkende heren van de Indiase spoorwegen lukt het en door het betalen van 1850 Rps (E 46) kunnen we ons eindelijk in de koelte van airco genieten van de rust van de 2e klasse. We denken dan nog dat we rond 10 uur 's avonds aankomen, maar dat wordt 6 uur 's morgens! Tjonge, en dan zitten we in Nederland te klagen over de NS!! 8 uur vertraging totaal 30 uur in de trein.
Maar we zijn in Amritsar. We lopen een rondje met de rugzak en vinden uiteindelijk een redelijk guesthouse. De attractie van de stad is de gouden tempel, het Mekka van de Sikhs (die mannen met die tulbanden). We bezoeken de tempel gelijk dezelfde dag in de zinderende Amritsar hitte.

Maar wat een prachtige tempel.
Het is een enorm complex, en er hangt een bijzondere sfeer. Je kan hier gratis eten, gratis slapen, het is een enorme drukte. Alles gaat zoals bijna altijd in heilige plaatsen in India blootsvoets, en het is maar goed dat er kokos matten op de marmeren vloeren liggen, het is anders niet te doen! Ook moet het hoofd van zowel man als vrouw bedekt worden. Ik neem een kijkje in de keuken en verbaas me over de enorme aantallen mensen die gevoed worden. Ik geloof dat ik 35.000 per dag heb gelezen! Ook nemen we een kijkje bij de gratis slaapcomplexen. Het is een onderdeel van het geloof om gastvrij te zijn, en dit is wel een prachtige demonstratie.
Veel te snel naar mijn zin gaan we er weer uit, we hebben namelijk een tripje geboekt naar een vreemd ritueel wat zich bij de grens tussen India en Pakistan afspeelt. Het is een 2x daags ritueel, 's morgens ophijsen en 's avonds weer naar beneden halen van de Indiase en Pakistaanse vlag.

Dit gebeurd met veel ceremonieel en als we aankomen zitten zowel de Pakistaanse als Indiase tribunes vol. Wij zitten als bleekneuzen op een speciale tribune en het duurt allemaal net even te lang, maar diegenen die zich Monthy Pyton's Ministery of Silly Walks nog kunnen herinneren, kunnen zich ongeveer voorstellen hoe de met waaiervormige hoofddeksels getooide militairen de vlaggen binnenhalen. Het is een bizar tafereel met net iets te veel nationalisme. (Zie video voor Silly Walks).

De volgende dag wordt een zoektocht naar een internetcafé. Helaas is het niet zo best gesteld met de internetvoorzieningen in India. We besluiten uiteindelijk maar naar een duur hotel te gaan en betalen veel te veel voor een matige verbinding. Maar toch, digi-junkies als we zijn, checken we braaf ons blog en onze mail. Ik besluit nog een keer naar de gouden tempel te gaan tegen zonsondergang, Roger bekijkt intussen een monument ter nagedachtenis aan een brute moordpartij door de Britten, waardoor uiteindelijk de onafhankelijkheid van India werd ingezet. We spreken een tijd af en ik denk dat ik genoeg tijd heb om in de rij te gaan staan om de gouden tempel in te gaan. De rij is niks vergeleken met de vorige dag in de middag, maar toch nog aanzienlijk. De eerste 50 meter gaan prima, maar dan stokt de rij. Er is niemand die Engels spreekt, dus ik weet niet wat er aan de hand is. Nog een paar minuten later gaat zelfs iedereen zitten. Ik heb goed zicht op een klok en krijg het benauwd. Nog maar een kwartier en dan moet ik buiten zijn, en ik kan niet voor of achteruit! Een opper sikh begint te bidden, we horen hem door luidsprekers, en ik ook! Het duurt natuurlijk veel te lang en als we uiteindelijk verder kunnen haast ik mij door de gouden tempel heen om maar naar buiten te kunnen.
Het viel inderdaad niet in goed aarde mijn te laat komen en bozig verlaten wij de gouden tempel.
De volgende dag vertrekken we met de trein en bus naar Dharamsala. Het is weer een dagtaak, maar we komen na 3 uur treinen en 4,5 uur bussen bij de woonplaats van de Dalai Lama aan. Het is op 1770 meter hoogte en hier woont de grootste groep Tibetanen buiten Tibet en de sfeer is gelijk anders. Veel prettiger, niet alleen doordat de temperatuur naar 26 graden is gezakt maar ook de mensen zijn een stuk vriendelijker. We besluiten hier onze tijd tot aan de vlucht naar Bangkok te besteden. We vinden een leuke kamer met een prachtig uitzicht. We doen lekker rustig aan, bezoeken de tempel waar de Dalai Lama woont, maar zien hem niet, hij is met reces tot 15 juni.

We lezen veel, wandelen en genieten van de omgeving. Er zijn veel massage, meditatie en yoga plekken en we doen alle 3, niet allebei.
Ik ga een twee daagse meditatie cursus doen. Het is op een prachtige plek boven op de heuvel (helaas 20 minuten stijl omhoog klimmen). Het is bijzonder inspirerend en ik blijf de dagelijkse drop in classes volgen tot aan de dag van vertrek.
Ook doe ik een yogaklasje. Het is een echte Indiase Swami met grote grijze baard die met zware bariton 'Relaaaaaax' zingt. Ik lig inwendig in een deuk, maar de rest van het klasje (3 hele jonge meiden die de opleiding voor yoga-juf volgen) blijft bloedserieus. Dus ik doe braaf mijn zonnegroeten en geniet van de lichamelijke inspanning.
Roger laat zijn rug masseren door een Franse juf (!), heeft nog dagen last van spierpijn, en werkt het blog bij. De internetcafés zijn hier goed vertegenwoordigd, en het is een goede gewoonte om in dit soort cafeetjes, onder het genot van thee of koffie, ervaringen uit te wisselen met andere reizigers. We komen erg leuke mensen tegen, waaronder een in Canada wonend Brits stel, waar we een paar keer mee eten, internetten en ik mee mediteer. Twee dagen voor we vertrekken naar Delhi kom ik een jongen tegen die we ook in Varanasi zijn tegengekomen, die ons het tijgerpark had aangeraden. Hij zegt dat de Dalai Lama om 11 uur in de tempel zal zijn. Ik ben op weg naar de meditatie sessie, maar als het goed is is dat om kwart over 10 afgelopen en hebben we nog tijd genoeg om naar de tempel te gaan. Ik bedenk nog dat deze geruchten wel eens niet waar kunnen zijn, maar als hij er niet blijkt te zijn, kunnen we altijd nog een rondje tempel doen. Na de meditatie ren ik naar beneden en pluk Roger uit zijn bed, en gehaast lopen we naar de tempel die een kwartiertje naar beneden is.
Al snel is duidelijk dat er wat aan de hand is, het is onwaarschijnlijk druk, en we komen zelfs die jongen weer tegen, die komt uit de richting van de tempel en zegt dat je geen fotocamera's mee naar binnen mag nemen. Shit, die hebben wij natuurlijk ook. We proberen de camera te verstoppen maar ze zijn duidelijk goed getraind, en ook wij worden teruggestuurd. We besluiten dan maar om de beurt te gaan kijken, en Roger vertrekt naar een cafeetje aan de overkant. Ik kom op een onwaarschijnlijk druk plein voor de tempel uit en ja hoor, daar loopt his holiness, een beetje magerder dan op de foto's en toch wel iets vermoeider dan op de laatste tv beelden die ik me kan herinneren. Maar ja, de man is ook al 76! Ik voel me heel bijzonder. Dit is toch wel een hoogtepunt van India. Als ik hem goed in me heb opgenomen, ren ik naar buiten om Roger af te lossen. Ik kom onderweg de eigenaar van ons guesthouse tegen, die heeft ook een telefoon die niet mee naar binnen mag, en hij brengt hem naar hetzelfde café waar Roger zit. Ik vraag hem of hij kan vragen of onze spullen ook achter de toonbank mogen en dat lukt. Opgelucht kunnen we nu met z'n allen weer terug. Het wordt nog een toestand om binnen te komen, het is bijna vol! Maar uiteindelijk lukt het toch en ik kom naast een krasse oude Tibetaanse dame van 85 te staan die wonderlijk goed Engels spreekt, en de toespraak van de Dalai Lama voor me vertaald. Dat is wel praktisch want hij spreekt Tibetaans, en het wordt in het Hindi vertaald. Het blijkt een nogal trieste verjaardag te zijn van 51 jaar in ballingschap in India, met een boel Indiase hoogwaardigheidsbekleders in witte jurken.
We blijven ademloos toekijken naar de speeches en als hij na een kleine anderhalf uur weer naar zijn privé vertrekken vertrekt, loopt hij langs op 2 meter afstand. Mijn dag kan niet meer stuk, wat heet, mijn wereldreis kan niet meer stuk!
Op naar Thailand!