Jaja,

We weten dat we allang al weer terug zijn....... en diverse van jullie reeds ontmoet hebben, maar tijdens onze trip hebben altijd (bewust) achter de feiten aangelopen, dat wil dus zeggen dat we het blog pas plaatsten als we het land al uit waren, en zo dus ook met ons laatste blog, de USA.

Maar het zou in dat kader vreemd zijn om de USA nu nog van dag tot dag op te sommen, dus hebben we besloten om het in vogelvlucht te doen en voor degene die het echt van dag tot dag willen weten, die kunnen het aan ons vragen.

De 2de februari komen we aan in zonnig en lenteachtig San Francisco, en gaan daar direct een verandering in ons ticket aanbrengen om meer ruimte te maken voor de geplande autorit van San Francisco naar Denver, dus aan de service balie van United laten we het ticket van Denver naar Birmingham naar een week later verplaatsen (later komen we erachter dat hier een grove fout word gemaakt).

Na 5 dagen San Francisco waarin we Fisherman's Warf, Alcatraz, Chinatown en Golden Gate Park bezoeken, onze reisbuddy Tom (en vriend Mike) weer ontmoeten (zijn vriendin Jessica was helaas 'out of town') en met de fiets de Golden Gate Bridge trotseren, pikken we op 7 februari de huurauto (Chevrolet Aveo) op voor de rit naar Denver.

Het eerste deel van deze rit door Californië voert ons langs Dublin, Jonestown, Yosemite NP (National Parc), Fresno en uiteindelijk de staat uit naar Las Vegas, Nevada.

Het is inmiddels de 9de en we genieten van de pracht en praal van Vegas, in de ochtend boeken we online een kamer in Excalibur waar we 1,5 uur later naar binnenlopen en inchecken, zo makkelijk gaat dat en de 'discount' is enorm, de rest van de dag gaat naar 'exploring Vegas' met een enorme wandeltocht langs Ceasar's Palace, de Cheesfactory, MGM en de Bellagio en ik blijf het zeggen 'in dit land heb je voor alles een auto nodig!'.

De volgende dag verlaten we Vegas en zetten onze tocht naar Denver voort, via de Hooverdam rijden we Arizona binnen, langs Kingman, op weg naar de Grand Canyon.

Na een nachtje in Williams rijden we Grand Canyon NP in, en ja we zijn onder de indruk, dit is echt 'Grand', we wandelen een paar korte stukjes maar leggen toch het merendeel van het park met de auto af, wandelend is het niet te doen, de afstanden zijn te groot, wederom blijkt de auto onmisbaar.

Na vele stops (schat zo'n 8 tot 10) rijden we het NP uit in de richting van Cameron, vervolgens door het Navajo reserve naar Page waarna we de staat Utah binnenrijden en dan via Kanab naar Panguitch waar we in een motelletje slapen.

De volgende dag rijden we de 'beroemde' route door de 'Red Canyon' over de highway 12 (die met die geweldige mega viewpoints) langs meerdere NP's, waarvan we Bryce Canyon NP bezoeken, naar een motel in Richfield, hetgeen hemelsbreed ongeveer 100 mile vanuit Panguitch is, maar wat de omweg dubbel en dwars waard was.

De volgende ochtend (het is alweer de 14de, 4 dagen voor de vlucht naar Birmingham) besluiten we om de Interstate 70 te nemen en 'milen' te maken, tegen de middag rijden we, 300 miles verder, het Arches NP binnen (tevens ons laatste NP in Utah) en genieten wederom van een prachtig natuurschoon en bizarre rotsformaties.

Weer een dag en 100 miles verder rijden we de staatlijn over en Colorado binnen en gaat Gea een middagje in de sneeuw genieten, in eerste instantie wilde we naar mondain Aspen maar na budget overwegingen hebben we dat maar laten varen, en gaan in plaats daarvan naar Powderhorn, een klein skigebied aan de rand van de 'Rockies'.

Roger relaxt de rest van de middag met E-book en laptop, en Gea raast 4 maal de berg af.

Na al dit witte geweld rijden we voor de nacht naar Glenwood Springs.

De 16de rijden we ons laatste lange stuk via 'Nederland' (ja, dit is een plaatsnaam) en Boulder naar Denver en checken in in het minste motel van allemaal, maar hij is wel goedkoop.

Nog 1 dagje dus Denver checken: Openlucht theater van Red Rock (erg fraai en Pro) de stad in naar de 16th Mall, effe langs de kapper en eten bij Paramount Cafe, op de terugweg de auto aftanken en in de motelkamer (gelukkig wel een ander motel) alle resterende wijn en bier opdrinken.

18/2 We staan relaxed op en rijden naar het vliegveld. De auto inleveren gaat probleemloos en we nemen de gratis bus naar de vertrekhal, daar leveren we onze bagage buiten in (!) en proberen in te checken. Via de automaat gaat niet, en via de balie geeft ook problemen. Ze kunnen onze tickets niet meer vinden!!! blijkt de medewerker in SF ons wereldticket te hebben 'weggegooid'. Lang verhaal kort, na 1 uur 20 minuten zoeken in het archief komt er toch een boardingpas en moeten we rennen om op tijd bij de gate te komen.

De vlucht naar Birmingham gaat voorspoedig en zodra we geland zijn, komt Ruth ons al tegemoet. Grappig, weer een bekende in een vreemd land! We rijden naar haar huis en bewonderen het enorme stuk land wat ze hebben op een heuvel. We kletsen de hele middag en lopen met de 5 honden op eigen terrein.

De volgende dag spreken we met Marco en Ruth af dat we de laatste dagen van onze wereldtrip zonder vol programma in gepaste dronkenschap willen doorbrengen, dus eten en drinken we een paar keer heerlijk buiten de deur en maken we ook lekkere dingen thuis, gaan met Ruth op werkbezoek bij een van de panden die ze gaat verkopen en brengen een bezoekje aan het vliegveld waar zij vroeger hebben gewoond, gaan langs een bodyshop waar oude amerikanen (auto's) worden omgebouwd tot verbluffende glimmende beauty's en shoppen een middag in de Amerikaanse spullenbaas (iets groter dan de Hollandse)..... Heerlijk!!... en genieten van een goede vriendschap!!

En natuurlijk hebben elke avond fun met kaarten (5 crowns) en drank.

Ook daar komt weer het afscheid en op de 23ste nemen vanaf Birmingham (waar Ruth ons vroeg in de ochtend afzet, de schat!) de vlucht naar Chicago.

Aangekomen in Chicago krijgen we toch even een klap in het gezicht, het is 4 a 5 graden en er staat een snijdend koude wind.

We checken in bij het Majestic Hotel vlak bij het Lake Michigan, de korte tijd die we nog hebben in deze gigantische stad besteden we met een bezoek aan 'downtown' en het John Hancock Building en 's avonds een improvisatie comedy show, en natuurlijk lopen we langs Lake Michigan (door de ijzige kou misschien wel 5 minuten!), op de 25ste gaan we in de middag naar O'Hare International voor de vlucht terug naar NL en worden bij de gate ons bewust wat we gaan doen: er zit een grote door elkaar kwebbelende groep Nederlanders te wachten op hun vlucht. We kijken elkaar geschrokken aan en realiseren ons het onvermijdelijke: we leggen nu de laatste loodjes af, we gaan terug naar Nederland!

Door de problemen die er waren met het wereldticket lukte het ons niet om vooraf online in te checken dus moeten we genoegen nemen met slecht plekken in het midden van een rij van 5 helemaal achterin het vliegtuig, de vlucht naar NL met United kan dus zeker niet als aangenaam worden omschreven.

26/2 Dan is het kwart voor 9 's morgens in NL, mistig, regenachtig, maar wat een warmte op de luchthaven. Iedereen staat er, met spandoeken, bloemen, drop en veel knuffels. We houden het niet droog. Dan gaan we met z'n allen naar huis waar de boel vrolijk versierd is en diverse mensen zich enorm uitgesloofd hebben. Een volledig gecaterde Hollandse receptie compleet met erwtensoep, boerenkool, zure haring en stroopwafels. Tompoezen met onze foto op de Chinese muur, slingers en allerlei printjes van foto's van het afgelopen jaar versieren de boot.

Wat een warm bad! We hadden er even moeite mee, maar na alle familie en vrienden weer gezien te hebben valt het allemaal wel weer mee!

Welkom terug.