En dan ben je weer thuis........
Tjonge, het valt niet mee om te “ontreizen”.
Hoe mooi het hier ook is, hoe lief iedereen ook is, het is wennen.
Niet meer elke dag bedenken waar je gaat eten, waar je gaat slapen, wat je gaat doen, wat je wil zien. Het is hard werken op reis! Het wordt echt een “way of life...”
Maar wat hebben we genoten, afgezien, bewonderd, geruzied, gelopen, gelachen en gefotografeerd (15.000 stuks)!
Iedereen vraagt, wat was het mooiste?
Het mooiste, tja, ‘t is moeilijk te zeggen. Het is wel zo dat de dingen die op ons lijstje stonden allemaal even indrukwekkend waren, de Chinese muur, de kersenbloesem van Japan, de panda’s in Chengdu, het Potala paleis in Lhasa, Tibet, de Mount Everest, de natuur van Nepal, de Taj Mahal in India, de boeddha’s van Thailand, Ankhor Wat in Cambodja, de rust van Laos, de rijstvelden van Sapa, Vietnam, de Tiger Leaping Gorge in zuid China, de pracht van Bali, het Opera House in Sydney, de ongereptheid van Nieuw Zeeland, de overweldigende natuur van een stukje van Amerika.
Maar wat nou het mooiste is? Niet te zeggen: too close to call!
Hoewel de bezienswaardigheden/natuur van elk stukje wat we bezochten fantastisch was, werd het eigenlijk nog leuker door de mensen.
Overal waar we kwamen gaf dat het beetje extra. Alle lieve reizigers die we hebben ontmoet, Yoav en Noah uit Israël op reis door Tibet, Yasu die mee was door Tibet, en die we elke keer weer tegenkwamen in Nepal en India. Matthew, Paul en Ione uit Nieuw Zeeland, die we in Kathmandu en Varanassi ontmoetten, Janet en Dan in Dharamsala-India, de Canadese Scott ‘s nachts in India, Tom en Jessica in Thailand, Jo, Jo en Liesbet in Maleisië.
Maar we ontmoetten ook Nederlandse reizigers die ons bij zijn gebleven, Servia en Florian in Laos, Kim en Jeroen in Cambodja, Floor en Gijs op de boot naar Japan, Ruud en Fenna in Vietnam, Anne en Kees in Australië.
En natuurlijk de vrienden en bekenden die we opzochten, Feico en Marleen, Rob, Michelle en Marco in Shangai, Hilde die met ons mee ging door Thailand en Laos, Sallo in Chiang Mai, Netty in Nieuw Zeeland and last but not least Ruth en Marco. En natuurlijk reizigers die we opzochten in hun eigen land, Tom in San Francisco, Matthew, Paul en Ione in Nieuw Zeeland. Ruth en Marco in Birmingham Alabama USA.
En uiteraard alle andere 'onbekenden' die we 'on the road' zijn tegengekomen.
Al deze mensen hebben het toch wel tot een onvergetelijke ervaring gemaakt.
We hebben persoonlijk gelukkig geen ernstige dingen meegemaakt, geen enge ziektes opgelopen, geen overvallen/diefstallen, geen berichten waardoor we halsoverkop terug naar huis zouden moeten. Wel is ons opgevallen dat overal waar we vertrokken de meest vreselijke dingen aan de hand waren waaronder de aardbevingen in Sichuan en Christchurch en de vreselijke verstromingen in Brisbane. De algemene staking in Nepal, de red shirt demonstraties in Thailand en de uitbarsting van de vulkaan op Java gebeurden terwijl we ter plekke waren, maar waren gelukkig niet van invloed op onze reis.
Voor de oplettende lezer die het is opgevallen dat we elke keer een ander beginplaatje hadden aan de bovenkant van het blog is het oud nieuws. Voor diegenen die het niet is opgevallen hebben we al deze plaatjes onder het kopje foto's neergezet.
Tenslotte hebben we gemerkt dat als je een jaar weggaat je overladen wordt met lieve woorden, afscheidsfeestjes, afscheidscadeautjes en liefdevolle aandacht. Op reis krijg je uit verwachte en onverwachte hoek een fijne mail, skype of reactie op het blog (die waren heeel verslavend).
En als je dan weer terug bent zijn weer leuke welkomstcomités welkomstfeestjes, etentjes en borrels, heerlijk! (vooral de 'Holland Party' was hilarisch, dank Hilde & Ingrid en iedereen die verder heeft bijgedragen voor dit puike feestje!)
We kunnen het iedereen van harte aanbevelen om een keer een lange reis te maken.
We hebben het voor, tijdens en na heerlijk gehad!
Iedereen die hieraan heeft meegeholpen ontzettend bedankt.
USA, de klap op de vuurpijl
Jaja,
We weten dat we allang al weer terug zijn....... en diverse van jullie reeds ontmoet hebben, maar tijdens onze trip hebben altijd (bewust) achter de feiten aangelopen, dat wil dus zeggen dat we het blog pas plaatsten als we het land al uit waren, en zo dus ook met ons laatste blog, de USA.
Maar het zou in dat kader vreemd zijn om de USA nu nog van dag tot dag op te sommen, dus hebben we besloten om het in vogelvlucht te doen en voor degene die het echt van dag tot dag willen weten, die kunnen het aan ons vragen.
De 2de februari komen we aan in zonnig en lenteachtig San Francisco, en gaan daar direct een verandering in ons ticket aanbrengen om meer ruimte te maken voor de geplande autorit van San Francisco naar Denver, dus aan de service balie van United laten we het ticket van Denver naar Birmingham naar een week later verplaatsen (later komen we erachter dat hier een grove fout word gemaakt).
Na 5 dagen San Francisco waarin we Fisherman's Warf, Alcatraz, Chinatown en Golden Gate Park bezoeken, onze reisbuddy Tom (en vriend Mike) weer ontmoeten (zijn vriendin Jessica was helaas 'out of town') en met de fiets de Golden Gate Bridge trotseren, pikken we op 7 februari de huurauto (Chevrolet Aveo) op voor de rit naar Denver.
Het eerste deel van deze rit door Californië voert ons langs Dublin, Jonestown, Yosemite NP (National Parc), Fresno en uiteindelijk de staat uit naar Las Vegas, Nevada.
Het is inmiddels de 9de en we genieten van de pracht en praal van Vegas, in de ochtend boeken we online een kamer in Excalibur waar we 1,5 uur later naar binnenlopen en inchecken, zo makkelijk gaat dat en de 'discount' is enorm, de rest van de dag gaat naar 'exploring Vegas' met een enorme wandeltocht langs Ceasar's Palace, de Cheesfactory, MGM en de Bellagio en ik blijf het zeggen 'in dit land heb je voor alles een auto nodig!'.
De volgende dag verlaten we Vegas en zetten onze tocht naar Denver voort, via de Hooverdam rijden we Arizona binnen, langs Kingman, op weg naar de Grand Canyon.
Na een nachtje in Williams rijden we Grand Canyon NP in, en ja we zijn onder de indruk, dit is echt 'Grand', we wandelen een paar korte stukjes maar leggen toch het merendeel van het park met de auto af, wandelend is het niet te doen, de afstanden zijn te groot, wederom blijkt de auto onmisbaar.
Na vele stops (schat zo'n 8 tot 10) rijden we het NP uit in de richting van Cameron, vervolgens door het Navajo reserve naar Page waarna we de staat Utah binnenrijden en dan via Kanab naar Panguitch waar we in een motelletje slapen.
De volgende dag rijden we de 'beroemde' route door de 'Red Canyon' over de highway 12 (die met die geweldige mega viewpoints) langs meerdere NP's, waarvan we Bryce Canyon NP bezoeken, naar een motel in Richfield, hetgeen hemelsbreed ongeveer 100 mile vanuit Panguitch is, maar wat de omweg dubbel en dwars waard was.
De volgende ochtend (het is alweer de 14de, 4 dagen voor de vlucht naar Birmingham) besluiten we om de Interstate 70 te nemen en 'milen' te maken, tegen de middag rijden we, 300 miles verder, het Arches NP binnen (tevens ons laatste NP in Utah) en genieten wederom van een prachtig natuurschoon en bizarre rotsformaties.
Weer een dag en 100 miles verder rijden we de staatlijn over en Colorado binnen en gaat Gea een middagje in de sneeuw genieten, in eerste instantie wilde we naar mondain Aspen maar na budget overwegingen hebben we dat maar laten varen, en gaan in plaats daarvan naar Powderhorn, een klein skigebied aan de rand van de 'Rockies'.
Roger relaxt de rest van de middag met E-book en laptop, en Gea raast 4 maal de berg af.
Na al dit witte geweld rijden we voor de nacht naar Glenwood Springs.
De 16de rijden we ons laatste lange stuk via 'Nederland' (ja, dit is een plaatsnaam) en Boulder naar Denver en checken in in het minste motel van allemaal, maar hij is wel goedkoop.
Nog 1 dagje dus Denver checken: Openlucht theater van Red Rock (erg fraai en Pro) de stad in naar de 16th Mall, effe langs de kapper en eten bij Paramount Cafe, op de terugweg de auto aftanken en in de motelkamer (gelukkig wel een ander motel) alle resterende wijn en bier opdrinken.
18/2 We staan relaxed op en rijden naar het vliegveld. De auto inleveren gaat probleemloos en we nemen de gratis bus naar de vertrekhal, daar leveren we onze bagage buiten in (!) en proberen in te checken. Via de automaat gaat niet, en via de balie geeft ook problemen. Ze kunnen onze tickets niet meer vinden!!! blijkt de medewerker in SF ons wereldticket te hebben 'weggegooid'. Lang verhaal kort, na 1 uur 20 minuten zoeken in het archief komt er toch een boardingpas en moeten we rennen om op tijd bij de gate te komen.
De vlucht naar Birmingham gaat voorspoedig en zodra we geland zijn, komt Ruth ons al tegemoet. Grappig, weer een bekende in een vreemd land! We rijden naar haar huis en bewonderen het enorme stuk land wat ze hebben op een heuvel. We kletsen de hele middag en lopen met de 5 honden op eigen terrein.
De volgende dag spreken we met Marco en Ruth af dat we de laatste dagen van onze wereldtrip zonder vol programma in gepaste dronkenschap willen doorbrengen, dus eten en drinken we een paar keer heerlijk buiten de deur en maken we ook lekkere dingen thuis, gaan met Ruth op werkbezoek bij een van de panden die ze gaat verkopen en brengen een bezoekje aan het vliegveld waar zij vroeger hebben gewoond, gaan langs een bodyshop waar oude amerikanen (auto's) worden omgebouwd tot verbluffende glimmende beauty's en shoppen een middag in de Amerikaanse spullenbaas (iets groter dan de Hollandse)..... Heerlijk!!... en genieten van een goede vriendschap!!
En natuurlijk hebben elke avond fun met kaarten (5 crowns) en drank.
Ook daar komt weer het afscheid en op de 23ste nemen vanaf Birmingham (waar Ruth ons vroeg in de ochtend afzet, de schat!) de vlucht naar Chicago.
Aangekomen in Chicago krijgen we toch even een klap in het gezicht, het is 4 a 5 graden en er staat een snijdend koude wind.
We checken in bij het Majestic Hotel vlak bij het Lake Michigan, de korte tijd die we nog hebben in deze gigantische stad besteden we met een bezoek aan 'downtown' en het John Hancock Building en 's avonds een improvisatie comedy show, en natuurlijk lopen we langs Lake Michigan (door de ijzige kou misschien wel 5 minuten!), op de 25ste gaan we in de middag naar O'Hare International voor de vlucht terug naar NL en worden bij de gate ons bewust wat we gaan doen: er zit een grote door elkaar kwebbelende groep Nederlanders te wachten op hun vlucht. We kijken elkaar geschrokken aan en realiseren ons het onvermijdelijke: we leggen nu de laatste loodjes af, we gaan terug naar Nederland!
Door de problemen die er waren met het wereldticket lukte het ons niet om vooraf online in te checken dus moeten we genoegen nemen met slecht plekken in het midden van een rij van 5 helemaal achterin het vliegtuig, de vlucht naar NL met United kan dus zeker niet als aangenaam worden omschreven.
26/2 Dan is het kwart voor 9 's morgens in NL, mistig, regenachtig, maar wat een warmte op de luchthaven. Iedereen staat er, met spandoeken, bloemen, drop en veel knuffels. We houden het niet droog. Dan gaan we met z'n allen naar huis waar de boel vrolijk versierd is en diverse mensen zich enorm uitgesloofd hebben. Een volledig gecaterde Hollandse receptie compleet met erwtensoep, boerenkool, zure haring en stroopwafels. Tompoezen met onze foto op de Chinese muur, slingers en allerlei printjes van foto's van het afgelopen jaar versieren de boot.
Wat een warm bad! We hadden er even moeite mee, maar na alle familie en vrienden weer gezien te hebben valt het allemaal wel weer mee!
Welkom terug.
Nieuw Zeeland, Zuid beter dan Noord?
Dan maar naar Hanmer Springs, een plaatsje wat uitsluitend drijft op de beroemde hotsprings. Een enorm complex met wel 12 verschillende warme baden, allemaal verschillend van samenstelling en temperatuur. We liggen een paar uur heerlijk te relaxen......ondanks de grote drukte!
Dan naar Christchurch. We bezoeken de binnenstad, een artistieke markt en de botanische tuin. Rond 3 uur zijn we in Darfield bij Netty en Graham, Netty ken ik nog van de middelbare school in Aalsmeer! Het is een gezellig weerzien na een hele lange tijd. Ze hebben een prachtig huis, door Graham zelf gebouwd, en we eten 's avonds heerlijk lamsvlees en groenten en aardappels uit eigen tuin. De volgende morgen mogen we nog even een kijkje nemen bij Graham, hij is schapen scheerder, en schapen, daar zijn er vrij veel van in Nieuw Zeeland, dus dat is een goeie job. We zien vol bewondering hoe hij binnen 1 minuut een schaap behendig van z'n vacht ontdoet en hebben een gezellig onderonsje met de praatgrage boer.
Dan is het weer afscheid nemen na een guided tour van Netty door Darfield en we rijden richting Mount Cook. Het is miezerig weer en zwaar bewolkt. Als we over een pas rijden is de weersverandering verbluffend. We komen aan bij Lake Tekapo, de lucht is strak blauw en het meer heeft een prachtige melk blauwe kleur. En we kunnen Mount Cook zien! Dus rijden we 55 km naar de hoogste berg van Nieuw Zeeland. Onderweg komen we langs een zalmkwekerij en kopen gerookte zalm en sashimi. We gaan nog langs een observatorium voor een bakje koffie en hebben een 360 graden zicht op de prachtige bergketen van Mt Cook.
Dan komen we aan bij Mt Cook Village, we gaan op een DOC camping staan, eten de sashimi, zalig, en gaan wandelen, het is dan al half 5. Het wordt een uitgebreide wandeling naar de gletsjer. Om half acht zijn we pas terug, het is er onwaarschijnlijk mooi!
Dan is het weer richting het zuiden, Dunedin, naar de peninsula, een wederom prachtige route over bergen en dalen. Aan het eind is een albatros kolonie. Wat een prachtige beesten zijn dat!
We rijden door naar Kaka Point. Vandaar is het 12 km gravel road naar Nugget Point, met een prachtig lighthouse, en ontzettend veel zeehonden, die erg veel lawaai maken. Het is heerlijk weer, en dus ook een prachtige wandeling.
Dan rijden we door naar Owaka en Papatowai, door de streek Catlin, een prachtige heuvelachtige gebied met geweldige uitzichten. In Papatowai bezoeken we de Lost Gypsy Galery. Een tentoonstelling van weirde machinerieën. Je draait ergens aan, drukt op een knop en de meest gekke dingen gebeuren, met licht en geluid. Het leukste is de door een fiets aangestuurde tv (!) en het orgel. Actie reactie.
Daarna rijden we door naar de Cathedral Caves. Alweer? Ja, alleen deze keer moeten we 5$ p.p. betalen, we lopen naar beneden door een prachtig bos, dan langs het winderige, zonnige strand en uiteindelijk komen we bij de caves. Op het eerste gezicht een enorme rotswand, die bij laag water de grot onthuld die met twee in- en/of uitgangen een 'loop' vormt.
Dan gaan we naar het hoogtepunt van de dag: Curio Bay. We checken in op een camping met prachtige beschutte plekken, het duurt even voordat we een recht stukkie vinden. Dat is nog wel een puntje: recht staan, met de Iphone waterpas wordt dat nauwkeurig bepaald! Dan gaan we met wijn, bier en gerookte mosselen naar het petrified forest, wat op zich niet zo bijzonder is maar wel leuk. Bijzonder zijn wel de yellow eyed pinguïns (zeldzaam), we zien er een paar de kant op huppen. Dan gaan we eten en na het eten doen we wegens eclatant succes nog een rondje pinguïns. Het enige nadeel aan Curio Bay zijn de enorme hoeveelheid sandflies!
Het is half januari en we gaan weer naar het noorden. Te Anau is onze volgende stop, Netty staat daar met man en kinderen op de camping om te gaan trampen (zo noemen ze hier trekken of wandelen). We kijken nog naar paardenraces, drinken thee met Netty en de volgende dag rijden we naar Milford Sound, een prachtige fjord zo'n 80 km van Te Anau. De rit is prachtig en na vele stops met prachtige watervallen, meren en boswandelingen nemen we de boot om het fjord te verkennen.
Het weer is een beetje somber, maar tijdens de tocht knapt het toch weer op. We worden op de terugweg begeleid door prachtige dolfijnen, zien schattige zeehonden en hondjes en genieten van de onbeschrijfelijke mooie stijle bergwanden, watervallen en vergezichten. Kortom, groots, een prachtige tocht!
We slapen op een Doc camping, erg primitief, maar aan een prachtig meer. Helaas zijn er weer veel sandflies.
Onze volgende stop is Queenstown, de stad waar je allerlei enge dingen kan doen zoals skydiven, bungeejumping en abseilen. Dat doen we maar niet, we wandelen wat rond en zoeken een camping in de buurt. Weer zo'n prachtige camping aan het meer. We relaxen wat in de schaduw en schelden wat op de sandflies.
Dan rijden we door naar Wanaka. We lunchen laat bij Soulfood, heerlijk broodje en dipjes. We kopen kaartjes voor de film. Het is een bijzonder filmhuis met heerlijke bankstellen, en in de pauze staat een dampende pizza klaar. En nog een goeie film ook!
Dan gaan we door naar Fox Glasier, daar kunnen we niet op. We bekijken 'm wel van een afstandje, mooi hoor! De volgende stop is Franz Joseph, ook een gletsjer Daar mogen we wel naar toe, het is een 1,5 uur durende wandeling door vlak open steengebied. We zien watervallen, en de gletsjer is prachtig. We komen tot 150 meter bij de gletsjer. Onze camping is bij Okarito, waar we op een community camping gaan staan, prachtig bij zee.
De volgende morgen rijden we naar Hokitika. De wandelingen die we onderweg wilden maken vallen een beetje in het water,letterlijk want het regent. In het centrum zien we Kiwi world en besluiten om toch maar een Kiwi te gaan bekijken. Hij is geweldig! Groter dan verwacht. We zijn erg blij dat we 'm toch nog gezien hebben.
De 22ste gaan we naar Punakaiki. Daar zijn de pancake rotsen. Prachtig, we komen aan om half 12 en om half 2 gaat er een blowhole spuiten. Maar de zee is te rustig en om half 2 gebeurt er niks. We zien wel Hector dolfijnen (volgens Roger zeehonden, maar hij had zijn bril niet op)
Erg leuk! We rijden door langs een mooie kustweg. Het is drie uur als we Jack's Gasthof, een Pizzacamping vinden. Het is een prachtig plekje met veel hortensia's. Het is heerlijk weer en we luieren met boek en hangmat.
De volgende dag rijden naar Cape Foulwind, doen een prachtige wandeling naar de vuurtoren. We komen ook nog langs een seal colony en zien veel kleintjes. Ook nog een hele dikke op het strand. Na de wandeling (3 uur) gaan we luxe lunchen bij 1 van de beste restaurants van NZ. Roger met groene mosselen in witte wijn, en Gea een showder van vis. Heerlijk van smaak, een glaasje wit erbij, mmmm. We zijn al bijna aan het laatste deel van het zuideiland. Maar het prachtige Abel Tasman National park staat nog op ons programma.
We besluiten de volgende dag flink te gaan wandelen vanaf Bark Bay Je neemt een bootje daar naar toe en dan kan je terugwandelen.
We staan vroeg op, maar moeten ons toch nog haasten om om half 9 bij de watertaxi firma te zijn. Daar kunnen we nog mee met de boot van 9 uur. We stappen in een boot met een tractor ervoor! Hilarisch. Doordat het tij zo verschilt (soms wel een kilometer) rijden ze de boten met tractoren het water in. De boottocht is al spectaculair. Eerst langs split rock, dan langs een paar beaches. Prachtig. Uiteindelijk Bark Bay. Tegen de tijd dat we onze schoenen weer aanhebben, is het kwart over 10. Tijdens de wandeling komen we erachter dat het toch 25 kilometer is, slik... Maar we stappen dapper door. Het is een onvergetelijke wandeling met zo veel prachtige vergezichten en ook de stukjes door het bos zijn prachtig. Het is af en toe wel pittig op en neer. Omdat het hoog water is moeten we een omweg van 1 uur 20 minuten maken om bij Anchorage bay te komen. Daar wilden we gaan lunchen maar het is een half uur naar beneden (en dus ook weer een half uur omhoog) dus zien we daar maar van af en we lunchen in het bos.
Om 5 uur lopen we moe maar voldaan de camping weer op.
Dan is het tijd voor Nelson, een schattig plaatsje en onze laatste stop op het zuidereiland. Dan is het al weer tijd voor de ferry naar Wellington. Daar worden we vriendelijk uitgenodigd voor een family diner door Ione, ook een mede reizigster die we gelijk met Matt hebben ontmoet. Het diner is enorm gezellig, en we leren de hele familie en nog wat vrienden kennen. Het is ontzettend leuk om zoveel locale mensen te ontmoeten. Zo vriendelijk en zo gastvrij, dat hebben we toch wel als thema hier in Nieuw Zeeland leren kennen.
Het is al weer de 28ste. We rijden door naar Tongariro National Park en slaan ons kamp op op een DOC vlak bij Ohakune We hebben prachtig uitzicht op de bergen en doen een forrest walk voor een uurtje. Het weer is niet best en we krijgen Mount Doom uit Lord of the Rings niet te zien, hij hangt in de wolken.
Daarna staat Lake Taupo op het programma. We hebben weer een camping met een hotspring. Lekker hoor!
Dan is het al weer terug naar Auckland. Onderweg hebben we nog een kleinigheidje met het busje. Roger wil graag een vervallen pandje fotograferen en draait een opritje op. Helaas is het oprit erg stijl en vol kleine kiezeltjes. Duwen helpt niet! We worden er gelukkig vrij snel uitgetrokken door een passerend 4wd busje.
We zijn weer uitgenodigd bij Matthew in Auckland en we hebben een real Kiwi Barbie, Roger doet weer zijn best achter de bbq en Allan heeft heerlijke aardappelsalade en coleslaw gemaakt. Het is een waardige afsluiting van 7 onvergetelijke weken Nieuw Zeeland!
En of zuid nu beter is dan noord? Het is de combi die ons overdonderd heeft.
Nieuw Zeeland On top of the World
We doen inkopen in een enorme supermarkt, we zien een Rabobank (grappig) en we rijden richting het noorden. Een werkelijk prachtige weg langs de kust. Ik lees in de Lonley Planet over een treintje dat om 2 uur boven Coromandel City vertrekt. We rijden erheen, Roger gooit wat brood en brie in een tas en we stappen op het treintje. Het blijkt een zelf aangelegd traject van 5 km te zijn door een pottenbakker kunstenaar, het is hilarisch! Prachtige natuur en mooie uitzichten op de 'Eyefull Tower'. Om half 4 rijden we richting het uiterste noorden van de peninsula en checken in, na 20 km stuiteren op een gravelroad, op een prachtige camping aan het strand. Het is maar $9 pp dus heel wat beter dan de $22 van gisteren! We eten, lezen en computeren nog wat terwijl het buiten erg regent.
De volgende dag rijden weer terug naar Coromandel over de gravel road, wat niet meevalt in de regen, we drinken koffie bij het plaatselijk café, slaan nog wat gerookte mosselen in op advies van de Lonely Planet. We rijden richting oostkust, we lopen 3 kwartier heen en 3 kwartier terug naar Cathederal Cove, het is zowaar droog! De weg er naar toe is prachtig, ook de rots is heel bijzonder. Dan rijden we naar de Hot Water Beach, waar het warme water zo uit de grond komt en je een eigen hot pool kunt graven. Helaas is het pas om 12 uur 's nachts eb, en is er nu niks van te zien/voelen, dus rijden we weer door. We eindigen de dag in Opoutere op een prachtige camping in het bos, 5 minuten van een prachtig rustig strand. We borrelen met witte wijn en gerookte mosselen, geweldig! We eten kliekje van gisteren en lezen nog een klein hoofdstukje voordat het te donker is. We rennen nog even naar het strand, terug regent het helaas weer.
De volgende morgen rijden we richting het zuiden langs de kust. De route is prachtig, veel bochten en mooie uitzichten. We rijden door kleine plaatsjes. In Wangamata drinken we koffie met koek. Het hoost weer van de regen. We rijden door en komen dan bij oud goudmijngebied. We lopen in de regen over twee schommelende bruggen en komen uit bij ruïnes van de mijngebouwen. Ook zijn er rails die we volgen door twee tunnels. We kijken naar boven en ontdekken glimworpjes. Helaas ze willen niet op de foto! We lunchen in de bus, het stort weer buiten. Dan rijden we door naar Peoria, waar het 'wereldberoemd in Nieuw Zeeland' L&P is uitgevonden. Het is een prikdrankje met citroen, het smaakt een beetje naar sprite of 7-up. Het leuke is dat je naast de levensgrote fles moet poseren. Dat doen we dan ook braaf.
Dan is het zondag en we hadden eigenlijk afgesproken om naar het strand te gaan waar Matthew z'n zus werkt als lifeguard. Helaas regent het pijpenstelen en we besluiten om door Auckland naar het noorden van Nieuw Zeeland te rijden. We nemen eerst de westkant door het bos en zien eeuwenoude Kauri bomen (2000 jaar oud, 13mtr diameter, 30 mtr hoog), erg indrukwekkend.
De rest van de week tot aan de kerst rijden we het noorden van het Noorder eiland om. We zien het eind van 90 mile beach, we doen een boottocht in de Bay of Islands, zien prachtige dolfijnen,
albatrossen, een haai, en een heleboel eagle rays. We staan op prachtige campings met watervallen, zeezicht, bosrandgevoel en prachtige natuur. We hebben ook wat regen, en het is niet altijd even warm, maar ook zon, en als 'ie schijnt, dan schijnt 'ie goed. Dan is het goed te merken dat de ozonlaag hier flinterdun is. Veel smeren! Ook is er een nationale plaag: sandflies, die komen we overal wel tegen. Het zijn op zich slome vliegjes die daarintegen heel aardig kunnen bijten, en dat jeukt vreselijk, tjonge!
Met kerst zijn we terug in Auckland en we zetten ons kamp op in de tuin van Matthew zijn ouders.
Eerste kerstdag hebben we een buffet, en tweede kerstdag, Boxingday, een authentieke Kiwi Barbie, oftewel een bbq. Het is ontzettend gezellig met allerlei familieleden en vrienden. Op de een of andere manier wordt er veel champagne gedronken en het is ook nog geweldig weer, dus het zwembad wordt intensief gebruikt.
De derde kerstdag hebben we nodig om bij te komen, we doen nog een prachtige wandeling met Matthew bij Karikari (de namen hier zijn erg grappig).
De dag daarop gaan we richting het zuiden.
In Rotorua zien we bubbelende modderbaden in het park en een geiser (op afstand, het is in een attractiepark verwerkt en de toegangsprijzen zijn astronomisch) Later lezen we in de krant dat er een jongetje in datzelfde park in een modderbad is gevallen, dat is niet goed afgelopen, de baden zijn kokend heet.
Op oudjaarsdag rijden we richting Gisborne langs de Waioeka George. De uitzichten zijn spectaculair. Het is prachtig weer. We stoppen een paar keer voor een brug, een uitzichtpunt en een kopje koffie. Dan komen we aan in Gisborne. Wegens een 3 daags popfestival (vorig jaar Mobi!) is het waanzinnig druk. We kijken naar de line-up maar helaas geen bekende namen. We lunchen aan de rivier in het park en dan rijden we door Wairoa op een 'gem' van een campinkje aan de rivier. Het is nog steeds prachtig weer en we zitten gezellig aan de gerookte mosselen (erg verslavend) met witte wijn en bier. 's Avonds verloopt de overgang naar 2011geruisloos. Geen vuurwerk, geen feestende mensen, geen toeters en bellen. Om half 1 is het bizar stil. Wij drinken onze champagne op en gaan ook maar naar bed.
Op 5 januari hebben we de overtocht naar het Zuidereiland geboekt en tot die tijd doen we nog Napier aan, een art-deco stadje. Helaas regent het weer en we doen een korte wandeling. Daarna komen we uiteindelijk bij een camping terecht, buiten de stad, waar we gratis mogen kamperen. Nou, dat hebben we nog niet meegemaakt. Helaas komt een beheerder ons vertellen dat dit alleen geldig is voor 'selfcontained' campers, die een toilet en wasgelegenheid aan boord hebben. Dat er gewoon toiletten 20 meter verderop zijn maakt niet uit. Teleurgesteld rijden we terug naar de stad en slapen op een parkeerterrein (ook gratis!).
We rijden door een wijngebied en besluiten een middagje wijn te gaan proeven. Heerlijke wijntjes hoor! Na een stuk of 3 wijnhuizen besluiten we dat we genoeg gedronken hebben en genieten nog even na op de camping.
Dan komen we aan in Wellington, de boot gaat om 2 uur en we hebben nog even tijd voor het Te Papa museum. Geweldig interactief en prachtig uitgelicht (volgens de vakman) museum.
Dan gaan we op de boot voor een in het begin mistige en later bij het Zuidereiland zonnige overtocht. We komen aan door een rits van eilandjes, de uitzichten zijn alweer spectaculair.
Dan begint onze Zuidereiland tocht. Daarover meer in ons volgende blog!
Hoera
Lieve Ina,
Van harte gefeliciteerd met je verjaardag!
Amazing Australia
Eindelijk daar zijn we dan, in Sydney, weliswaar om half 8 's morgens en helaas geen oog dicht gedaan in het vliegtuig, maar we zijn er toch maar. We lopen half slapend naar de bagageband, regelen onze eerste Australische dollars en krijgen al snel de eerste indruk over hoe snel het gaat met die AU$. We regelen een bus naar het hostel en tjing daar gaat de kassa lopen. We geven voor het buskaartje het bedrag uit waarvoor we op Bali een week kunnen eten! Nou ja, het zal wel wennen.... Maar toch, we komen in het hostel aan en voor AU$ 80 (de AU$ staat ietsje hoger dan de US$) verwacht je toch heel wat, maar nee, een kale kamer met twee losse bedden van verschillende afmetingen. Dus gezellig bij elkaar schuiven zit er ook niet bij. Geen wc, geen badkamer, verder is er helemaal niks in de kale kamer! Nou ja, we gaan nog wel even zoeken naar een goedkopere.
Helaas blijkt later dat we heel goedkoop zitten en helemaal niet mogen klagen!
Voor internet moeten we ook betalen, dus na een tukkie gaan we eerst even online bij een Indiaas café, we checken nog wat andere hostels, maar ze zijn allemaal nog duurder dan die van ons!
We lopen terug naar ons hostel, vinden een geweldig kroegje vlakbij en toasten op down under, waar we eindelijk niet meer opvallen als toeristen en alleen ons Nederlandse accent ons verraad.
We slapen vroeg.
De volgende dag gaan we eerst naar de supermarkt om boodschappen te doen. 3x uit eten per dag is hier niet haalbaar. We komen uit bij Woolworths en we kijken onze ogen uit in de zeer uitgebreide winkel. Jeetje wat een weelde, allerlei heerlijke worstjes, kaasjes, broodjes, normale boter, herkenbare groenten en fruit, kortom westers paradijs! Alleen de prijzen doen ons nog even schrikken, maar verder is er zoveel lekkers te koop, we kunnen gewoon niet kiezen!
We lopen terug naar ons hostel en eten heerlijke stokbroodjes met brie, dan lopen we via prachtige botanische tuinen naar het beroemde Opera House. Hij lijkt niet helemaal op wat we in ons hoofd hebben, hij is op de plaatjes altijd veel witter! Maar het blijft een bijzonder bouwwerk en ook de nabijgelegen brug is prachtig. We zien ook mensen die 'm beklimmen (voor 200 AU$!) We open door naar de ferry haven en slenteren wat rond. Het is al weer tijd om te eten en na een pizza met salade en wijn proberen we in het hostel de kamer nog een nacht bij te boeken.... stress.....ze zitten vol. Wij zeer verontwaardigd natuurlijk, maar we kunnen nog wel in een dorm. Nou nee, liever niet. De volgende morgen gaan we op zoek naar een camper. We checken er een paar, ze zitten gelukkig bij elkaar in 1 straat vlak om de hoek, en kiezen uiteindelijk voor een comfortabele Toyota bus. Zo, denken we, dat scheelt in de slaapkosten.
Nou, euhhhh, nee dus. Zo'n campervan kost $100 per dag, en dan moet je ook nog op een camping.
Die zijn, zal later blijken, ook zo'n 20-30$ per nacht, dus echt goedkoper wordt het niet. Wel leuker!
De eerste nacht slapen valt niet tegen, wel het weer als we wakker worden. Jeetje, mistig en nattig. Nou ja, dan rijden we maar door. We rijden richting de kust en eindigen in Nelson Bay, we vinden een camping op One Mile Beach. En drinken op het strand nog een wijntje en genieten van het met sterren bezaaide luchtruim. De volgende morgen worden we weer wakker met regen, jeetje.
We gaan maar weer rijden en als het om 10 uur droog wordt ontbijten we aan het water in het gezelschap van prachtige papegaaien en een heuse pelikaan. Het is allemaal extreem goed geregeld hier. Bij alle mooie plekjes zijn picknick plaatsen met wc's, meestal redelijk schoon, altijd met wc papier en vaak ook nog met barbecues. We checken weer in op een camping en weer regent het. We eten in de camp kitchen en raken aan de praat met 2 Australische stellen die ons uitnodigen voor een spelletje kaarten. Dat wordt heel gezellig. Een van de dames is jarig, dus daar moet op gedronken worden. We spelen een grappig spel, 5 crowns met een speciaal spel kaarten met schoppen, harten, ruiten, klaveren en sterren! Na een paar potjes snappen we de regels en wordt het een groot feest. We hebben zo'n lol dat we op een gegeven moment van de jarige dame het spel cadeau krijgen. Ze had een extra spel in de caravan liggen! Wat ontzettend lief... We zullen het nog veel spelen.
De volgende morgen is het al weer 1 december, we zijn 9 maanden onderweg. Het gaat toch duizelingwekkend snel allemaal!
Wel zijn we al een week in Australië en hebben nog geen kangoeroe of koala gezien! Wel veel gele bordjes langs de kant van de weg die waarschuwen maar nog geen echte! Dan komen we aan in Noosa Heads, daar is een National Park waar koala's zouden moeten zitten. We komen nogal laat in de middag aan, maar er is er 1 gespot, nog geen 5 minuten lopen vanaf de ingang. En ja hoor, daar zit 'ie in een boom, wat een schatje! Het zijn nachtdieren, dus hij hangt daar wat lui op een tak, schijnbaar onaangedaan door alle commotie om hem heen. We proberen hem van alle kanten te bekijken en te fotograferen, wat zo tegen het einde van de dag niet meevalt!
We rijden naar het noorden langs de Pacific Highway, en langs de ene mooie plaats aan zee na de andere, het weer blijft een beetje regenachtig, bewolkt en somber. Maar de temperatuur is goed. Op Roger zijn verjaardag is het zowaar mooi weer. We zijn dan in het plaatsje 1770, waar Captain James Cook in, jawel, 1770 aan land kwam in Australië. Dit is ook het noordelijkste punt wat wij gaan zien van dit enorme land. Het Great Barrier Reef is net iets te ver. We doen een relaxdagje aan het strand, een wandeling door een stukje national park en we gaan lekker uit eten. We eten enorme steaks, het nationale voedsel van de Australiër. Heerlijk. Ook zien we onze eerste kangoeroe over de weg huppen. Een prachtig gezicht!
De volgende dag gaan we weer terug richting het zuiden. We gaan deze keer via het hinterland terug, zo noemen ze dat hier, het binnenland dus. Dat is eigenlijk net zo mooi als de kust. Fantastische nationale parken, waar we prachtige wandelingen maken.
Het internet is nog wel even een puntje. Sinds we niet meer in hostels slapen en de campings meestal te dure verbindingen hebben of helemaal niets, rijden we regelmatig langs de Free Wifi MacDonalds. We checken onze mail onder het genot van een karamel sundae, en groeien dus langzaam dicht door onze digitale verslaving. Het eten is trouwens weer heel erg wennen, niet voor ons maar wel voor onze magen. Al dat westerse eten zijn we niet meer gewend!
We staan op bushcampings met minimale voorzieningen of op zeer luxe campings met zwembad en tv lounges, allebei met veel kangoeroes, we doen prachtige wandelingen door National Parks, vooral de wandeling naar Cathedral Rock is spectaculair. Mens, wat een enorme rotsen en wat een pad. De Cathedral Rock zelf is een uitdaging om te beklimmen, het gaat het stijl omhoog en aan het eind, als klap op de vuurpijl, een echte ketting om je omhoog te hijsen. De beloning is een prachtig uitzicht.
We doen ook de Australische BBQ, Enorme steaks met ui en champignons, een beetje sla, een wijntje... en vaak met een kangoeroe op de achtergrond, geweldig! Aan het eind van de trip gaan we weer naar de Blue Mountains, het weer is nu veel beter, en we genieten van de prachtige uitzichten op enorme kloven, watervallen en bossen. Dan gaan we weer richting Sydney, we moeten morgen de auto al weer inleveren. We nemen nog een kijkje bij het beroemde Bondi Beach, en slapen die avond op een parkeerplaats bij een andere baai. We leveren de auto in en de laatste nacht slapen we in een authentiek kroeg hotel. Gelukkig hebben ze Engelse bartijden en is om half 11 de kroeg dicht. De volgende morgen nemen we een taxi naar het vliegveld en kijken terug op een 4600 km spectaculaire rit door Australië met een gevoel dat we graag nog 's terug zouden willen komen naar dit onverwacht prachtige land.
Beautiful Bali
Onze excuses voor het late posten van dit blog, we zijn al in New Zealand en Australie staat te trappelen om online te gaan, de hier betrefende redacteur heeft strafpunten en een schop voor z'n luie donder gekregen maar zijn inzending was toch nog wel zo oke dat hij alsnog online mocht....hier komt het.
03/11. Het is zover..... we gaan 3 weken op 'vakantie'..... ja, ik hoor jullie denken.....jullie zijn toch al 8 maanden???... nou, dat ligt toch iets anders, dat reizen is best vermoeiend als je om de 3 tot 5 dagen van slaapplaats wisselt en elke keer het wiel weer opnieuw moet uitvinden.....waar gaan we eten?, waar is de goedkope supermarkt?, waar is de bank met ATM die ook nog werkt?, hoe en waar regelen we transport naar de volgende plek of stad?, Enzovoort.....dus ja, wij zijn toe aan een vakantie van 3 weken niets doen en niets regelen.
O ja, voor ik het vergeet, Takko, huisgenoot van me, gefeliciteerd jongen met je 25ste !!!!!!!
Alles begint deze middag met het vertrek van vlucht SQ 0946 van Singapore Airlines naar Ngurah Rai airport nabij Denpasar, Bali. het vliegtuig vertrekt om 16:30, precies op tijd.
Tijdens de vlucht van 2,5 uur, met privé tv en dus eigen keuze filmpje, word een lekker wijntje en koud biertje geserveerd bij een lekkere Indische maaltijd, SA is en blijft een prettige carrier.
Eenmaal op Bali begint het ritueel van door de douane geraken weer, eerst een visum halen/kopen voor 25 US dollar, dan naar de douane voor stempels en als laatste de bagage door de scanner, tijdens dat laatste blijft, om onduidelijke reden, de Mickey Mouse rolkoffer met bibliotheek daar staan.
Terwijl wij naar buiten lopen naar het busje van het resort waarmee we worden opgehaald realiseer ik me de vermissing en in lichte paniek ren ik, in tegengestelde en dus verkeerde richting, weer naar binnen, in het Engels excuses roepend tegen de mannen in uniform, om onze achtergelaten telg op te halen.
Ik ren langs scanner en stempelaars tot het punt waar je 25 dollar voor een visum afhandig wordt gemaakt, maar geen MM koffer, gefrustreerd loop ik terug richting uitgang en kijk uit naar 'Missing Luggage' als ik Gea zwaaiend bij de scannermannen zie staan.
Mickey Mouse is terug bij Mama.....gelukkig.
Na dit half uurtje vertraging stappen we in het luxe Hyundai busje, met donkerbruin leren bekleding en prettig koude airconditioning, op weg naar het Ramada resort.
De tocht naar het Ramada Benoa Resort vlak bij Nusa Dua voert langs vele kleine winkels, restaurants en grote resorts en geeft in dit half duister een mooi beeld van Bali.
Na een half uurtje rijden komen we aan bij Ramada, het eerste gezicht geeft aan dat dit wel 4 sterren waard is, en na de incheckprocedure en uitleg van wat ons de komende dagen te wachten staat worden we naar een prachtige kamer, nummer 341 op jawel de 3de etage, gebracht.
Aldaar zien we voor het eerst sinds 8 maanden weer Nederlandse tv, Nieuwsuur en Pauw en Witteman op BVN, en na een kwartiertje val je daarbij, zoals gewoonlijk, lekker in slaap.
De volgende 5 dagen zal ik het kort houden en alleen in highlights weergeven: Lui opstaan; Enorm ontbijt om 10 uur; Alle rugzakken schoon gemaakt; Ligbedje aan zwembad of strand; Lunch in klein rural Balinees restaurantje in het dorpje; In de middag een kopje thee op de kamer; Vis bbq met Balinese danseressen; Luxe diner in Tao; En last but not least: 's avonds rum cola op de kamer.
Al met al 5 dagen genieten en relaxen.
Maandag 08/11 nemen we afscheid van het luxe leven in Ramada Benoa en gaan terug naar de backpackersmode, met het busje van Ramada (gratis) laten we ons afzetten bij een taxistandplaats in de buurt van het vliegveld om een taxi te nemen naar de Batubulan terminal in Denpasar om daar volgens plan de bemo (lokale minibus) naar Ubud te nemen.
Tijdens de taxirit naar Batubulan wordt ons duidelijk dat er het een en ander verandert is op bemo gebied, na de massale introductie van de scooter (er rijden er hier inderdaad honderden zoniet duizenden) is de bemo aan zijn teruggang begonnen en vind je er steeds minder, de frequentie waarmee de bemo's naar Ubud rijden is dus ook teruggelopen en bij aankomst op de terminal word duidelijk dat we beter in de taxi kunnen blijven zitten, we starten opnieuw de onderhandelingen en komen overeen dat de chauffeur voor 130.000 roepia (iets meer dan 10 euro) naar Ubud doorrijdt.
Eenmaal in Ubud checken we voor 2 dagen in bij Nick's Homestay
Ubud, dé crea stad met kunstenaars en excentrieken, dat zal het ooit wel geweest zijn maar heden ten dage is daar weinig van terug te vinden, nu vind je in de straten, waar ooit de hippies rond huppelden en de kunstenaars ongevraagd portretten van je maakte, enkel nog maar shopjes die ieder hetzelfde verkopen met zo her en der een restaurant.
Zoals bijna overal in Zuid-Oost Azië is ook hier het 'authentieke' verdwenen en heeft de commercie hard toegeslagen.
Gelukkig zijn er ook leuke dingen in Ubud, zoals boeken ruilen, lekker eten in diverse restaurants van goedkope warungs tot duurdere trendy chillout places en een georganiseerde fietstocht vanaf een van de vulkanen die Bali rijk is terug naar Ubud.
Om met het laatste te beginnen: om half 8 worden we opgepikt door een busje, na een aantal stops zit de bus vol en gaan we met z'n negenen de vulkaan op, eerst bezoeken we een koffieplantage die Luwak koffie produceert, aka catshitcoffee.....daarna krijgen we een eenvoudig maar lekker ontbijtje en krijgen van de gids allemaal een mountainbike en een fietshelm uitgereikt en dan ga je op de fiets weer naar beneden....schitterende tocht langs compound (zo heet een woongemeenschap op Bali) en rijstvelden, jungle en tempels.
Rond 2 uur zijn we weer beneden en genieten dan van een zeer uitgebreid buffet, erg lekker, met knoflookpinda's en sateh vooraf, daarna nog een half uurtje in de bus en we zijn terug in Ubud.
De volgende dag hebben we de smaak te pakken en huren voor 2 dagen een scooter om meer van het eiland te zien, dag 1 zien we de Tanah Lot tempel aan de kust en verdwalen maar 5 maal, Bali is een eiland zonder verkeersborden maar met bewoners die spontaan met de auto stoppen om te informeren waar je naar toe wil en aanwijzingen te geven.
Dag 2 willen we naar Lovina beach maar dat blijkt toch iets te ver, wel vele prachtige vergezichten en aangehouden door de politie, doordat ik geen motorrijbewijs heb en de scooter een 125 cc is hebben we de agent met 40.000 rp moeten omkopen...maar toch, geweldige dag.
13/11 vertrekken we vanuit Ubud naar Padangbai en nemen daar de fastboat naar Gili, Lombok. De Indonesiërs nemen de term 'fastboat' serieus: 5 buitenboord motoren van elk 225 pk, dat is dus 1125 pk.......en daarmee ben je dus inderdaad binnen 2 uur op Gili Trawagan, de grootste van de 3 Gili Islands.
Daarna kost het nog eens 40.000 rp en 15 minuten om met een 'local' boot op een van de andere eilanden te komen, Gili Air in ons geval.
Daar aangekomen gaan we om de beurt ieder een kant op om een leuke plek te vinden, Gea gaat eerst linksaf en komt na een half uur terug, links is niks: te duur, geen strand, niet kunnen zwemmen enzovoort dus ga ik rechtsaf en na drie kwartier ben ik weer terug en heb 1 plek gevonden die wel kan, maar het is zo warm dat we beter aan doen om een donkeycar te nemen, een heus paard en wagen ensemble, compleet met Lombokse donkeycar menner.
De plek heet Gusung Indah en heeft behalve leuke cottages en een aantal heerlijke chillout banken aan zee ook nog een eenvoudige doch heerlijke keuken die ook nog goed betaalbaar is en royale porties serveert, kan niet meer stuk....
En wat doe je dan al die tijd op zo'n tropisch warm eiland??.. nu, eigenlijk weinig, beetje wandelen, stukje snorkelen, hapje eten en een slokje drinken en voor de rest van de dag alleen maar een goed boek....Heerlijk.
Na 8 dagen houden we dit paradijsje voor gezien..... om de eenvoudige reden dat dit paradijsje geen geldautomaten heeft en wij door ons roepies heen zijn, we worden dus eigenlijk gedwongen om te vertrekken.
Maar geen nood, we hebben een retourticket voor de boot dus na ongeveer 4 uurtjes staan we voor een ATM in Padangbai en kunnen we verder, naar Candidasa, een klein half uurtje noord met de bus, een plaats aan de kust die ooit zeer populair bij de toeristen was. Waarom nu niet meer vraag je je af: omdat voor de bouw van de diverse hotels zand en cement zijn gebruikt, dat lijkt zeer normaal, behalve dat ze voor het zand het strand hebben weggegraven.
Dus je bouwt mooie luxe hotels voor je gasten en haalt tegelijkertijd het strand weg....slim hé.
Maar verder is Candidasa een heel aardig plaatsje met een heerlijke openlucht soort van foodcourt, diverse eettentjes bij elkaar, je bestelt overal iets en laat het je smaken....briljant.
Als afsluiting van Bali doen we ook hier nog een dagje brommer en bekijken nog een flink stuk eiland.
Op de 24ste nemen we om 14.45 bus naar Ngurah Rai airport, betalen de 300.000 roepie departure tax....fijn bedankt en tot ziens en wachten op Quantas vlucht 0270 (uitgevoerd door Jet Star) die om 22.10 moet vertrekken, helaas word dat 24.00 doordat.......juist, dat weet je niet, en daar blijven ze hier altijd wazig over..........Op naar Down Under, back to the 1st world.