19-06 Het is tijd om afscheid te nemen van ons zo geliefde India, dit doen we op gepaste wijze door heen en weer wiegend in een taxi (zonder fatsoenlijke achtervering) door het chaotische verkeer van New Delhi (zonder stoppen) naar Terminal 2 van Indira Gandhi International Airport te scheuren.
Aldaar aangekomen heeft de (hotel)chauffeur natuurlijk geen wisselgeld, waarop ik voorstel om dat voor hem te regelen, we gooien de backpacks om en lopen naar de ingang van de terminal, op dat moment moet de chauffeur kiezen: meelopen en auto achterlaten op NP plek of bij auto blijven en hopen dat ik terugkom, plots is daar zijn keuze: hij heeft nog wel wat wisselgeld in de auto, en dus betaalt hij morrend het afgesproken bedrag terug.
Bijna 10.00 tijd om in te checken en door de douane te gaan, bij controle van de kleine rugzakken kom ik de hotelkamersleutel tegen, deze is bij de chauffeur/wisselgeld affaire door mij vergeten en verdwijnt nu, onder het mom van 'die neem ik niet mee door de douane', in de vuilnisbak van de luchthaven....soms ben je niet trots op je acties.
Om 12.00 vertrekt de vlucht en tot die tijd proberen we de resterende roepies tot op de laatste roepiecent op te maken, dus nog maar een kop koffie en.... wat kost dat boek?
Uiteindelijk stappen we met nog 60 roepie over het land uit en gaan aan boord van ThaiAir naar Bangkok.
Aan het eind van de middag, na een soepele vlucht met een paar flinke luchtzakken aan het eind, landen we rond half 6 op Bangkok Airport, we nemen voor 250 baht een taxi naar het guesthouse van onze keuze: Sukhumvit on nut 89, een beetje achteraf gelegen doch goed aangeschreven hotel.
's avonds zien we voor we in slaap vallen NL Japan verslaan met 1-0....hoezee.
De volgende dag gaan we, nadat we hebben uitgeslapen tot half 11, op onderzoek uit in Bangkok, eerst lopen we de Sukhumvit af richting het centrum maar na 3 haltes van de skytrain geven we het op, vanwege de hitte, en koelen we af in een airco-mall.
Malls in Bangkok zijn lekker koel en hebben soms een bizarre verzameling winkels in huis, deze heeft o.a. een bioscoop, spelletjes arcade (zeer lawaaierig) en een lopende band japanner en laat dat nou al enige tijd een wens van mij zijn: aan de lopende band hotpot plus sushi eten tot je niet meer kan.

Dus wij aan de sushi, om half 4 's middags, voor een uur lang onbeperkt, voor omgerekend 7 euro pp.
Nou, inderdaad na 1 uur hoef je echt niet meer, maar wij gaan wel erg voldaan terug (met de skytrain die ook AC heeft) naar het hostel en eten verder die dag niet meer.
Dan is het maandag en we beginnen aan de zakelijke reden dat we in Bangkok zijn, namelijk de visa voor Zuid-China en Vietnam, we beginnen met die van China en staan daar om kwart voor 9 op de stoep, om 9 uur gaat de deur open en na wat papier uitwisseling staan we om kwart over 9 weer buiten, zonder paspoort want die kunnen we over 4 dagen pas weer ophalen, maar toch was dit wel een snelle prettige actie.
De rest van de week in Bangkok wachten we op ambassades en doen het rustig aan, zo doen we de ene dag een tempelbezoek en ruilen het boek van India om voor die van Thailand en komen er achter dat er behalve een skytrain en een metro ook een rivierboot is die als openbaar vervoer dienst doet, met de combinatie van die drie kom je bijna overal.

De andere dag doen we een dagje Chinatown en gaan we op zoek naar een vervanging van Roger's Canon G9 die in de laatste dagen in China, waarschijnlijk door een regenbui, de geest heeft gegeven en winnen wat informatie over trein of bus naar eilandje en/of Cambodja in, uiteindelijk word het weer een Canon alleen niet zo'n dure.
Halverwege de week pikken we onze paspoorten op bij de Chinese ambassade en brengen die linea directa door naar de Vietnamese ambassade.
En dan was er ook nog die dag dat we naar de grootste buitenmarkt ter wereld (8000 kraampjes) gaan en kleedjes voor Gea kopen en kopieën van Lost 6, we gaan naar een jazzclub in een duur hotel die inderdaad te duur is, en bezoeken we de Bambooclub wat een pick-up tent blijkt te zijn voor oudere kale mannen die jonge Thaise meisjes zoeken.
De 29ste is het dan zo ver, na 10 dagen Bangkok kunnen we onze passen ophalen, Gea gaat op pad om ze op te pikken en ik pak de rugzakken in want, nadat we gisteren combi tickets hebben gekocht, pakken we vanavond om 19.30 de nachttrein naar Surat Thani en zijn we morgen rond 2 uur op het tropisch eiland, Kho Pha Ngan.
De volgende ochtend worden we gewekt door de treinrestaurateur met de melding 'Surat Thani in 30 minutes' die ons bestelde ontbijt van 150 baht komt brengen, dit blijkt zeer karig te zijn met oploskoffie en dus tevens de laatste keer, daarna de bus in die ons, via de gebruikelijke koffiepauzeomweg met dure koffie en fris, naar de haven brengt.
Daar ligt een slank gevormd schip van zo'n 30 meter met op het buitendek enkele jonge bleekbekkies die graag voor houtskool willen doorgaan, wij zijn al wat ouder en ook wijzer en gaan binnen zitten in de schaduw en airco, na enkele minuten inladen steekt het schip van wal en bouwt in korte tijd een respectabele snelheid op die hij ruim een uur volhoud tot het 1ste eiland, Kho Samui. Aldaar stapt het grootste deel van de passagiers al dan niet knalrood van boord en het schip zet zijn route voort naar het volgende eiland wat na weer een uur word bereikt, Kho Pha Ngan.
Daar stappen we van boord en worden direct belaagd door een horde tuktuk rijders die ons allemaal naar het strand van onze dromen willen brengen, we werken ons door de groep heen om eerst in een haven restaurantje wat te eten en de kat uit de boom te kijken.
Na een prettige Phat Thai met kip zijn we weer op sterkte en regelen een taxi naar Haad Salad, een baai in het noordwesten van het eiland waarvan we gehoord hebben dat het daar redelijk rustig is, ook hebben we al een hostel uitgekozen, het word 'My Way' voor 2 nachten omdat het wifi heeft en betaalbaar is.
Aldaar bij ons tropical bamboohouten hutje aangekomen komt er een grote tropical smile op ons gezicht en relaxen we voor de rest van de middag. We proberen snorkel en vinnen te regelen (niet meegenomen wegens ruimtegebrek) om de zee te exploreren. Tijdens het zoeken kom ik Simon tegen, Britse duikinstructeur, die hier woont en werkt en laat me ompraten (flinke hap uit het budget) tot een duikdag overmorgen op het 'Sail Rock' rif, en kan gelijk zijn binnenvinnen en snorkel voor een tijdje lenen.
De dag daarop kunnen we het best omschrijven als was-, regel- en infodag, en tijdens dat laatste (rondje info over het strand langs de andere accommodaties) komen we erachter dat we 100 baht per nacht teveel betalen, als we de eigenaar van 'My Way' daarmee confronteren wil hij van geen wijken weten en zijn wij eigenlijk verplicht om morgen te verkassen.
Het is bewolkt vanochtend en de zee ziet er niet uitnodigend uit, vraag me af of het vandaag wel doorgaat, het is bijna 8 uur als ik richting duikshop loop en Gea in bed achterlaat, arme schat, ze moet vandaag alles 250 meter over het strand verhuizen naar ons nieuwe onderkomen, 'Double Duke'.

Als ik bij de duikshop aankom staat Simon al voor de deur met een grijns van oor tot oor, 'Would you like a coffee', Tsja, waarom ook niet, 'Yes please'
Na de koffie stopt er een taxi (Toyota pickup met houten bankjes) voor de deur, met daarin 2 Britse (from London, Yes) jongens en 1 Russisch meiske (no English) met hetzelfde idee als ik, we gaan duiken.
Na een korte rit komen we bij de haven waar het schip en nog een aantal duikers op ons wacht, in het totaal zijn we nu met 16 man, waarbij het Oostblok de overhand heeft (6 Polen, 3 Duitsers en dus 1 Russische), we gaan aan boord en ieder zoekt een lekker plekkie waarna de motoren worden gestart, even voor de kenner: dit is een catamaran met ruimte voor 20 duikers met elk 2 flessen, aangedreven door dubbele hekschroef en dus 2 motoren, V8's heb ik me laten vertellen, met turbo, van elk 325 pk, het kan haast niet anders: dit schip moet gaan als een beest.
En dat doet het ook, met een enorm gebrul en hoge fluittoon raast hij door de golven alsof het niets is, Simon naast mij brult dat de kapitein 2 standen kent: vol gas en uit.
Even buitengaats word het een ietwat ruiger maar onze kapitein laat zich niet kennen, zonder van het gas af te gaan springt hij regelmatig van golf tot golf waarbij de motoren, even los uit het water, vervaarlijk gillen en houd, met coole zonnebril, strak koers noord.
Na een klein uurtje geweld komen we aan bij een rots van 20 meter hoog en 60 meter doorsnede, zeg maar een vierkant blok in the middle of nowhere die luistert naar de naam 'Sail Rock', daar omheen moet zich een prachtig rif bevinden waarop we gaan duiken.

Iedereen is nu in de weer op het schip, pak aan, lood om, vest aan, alles vast en checken en dan het water in, heerlijk verfrissend toch, elke keer weer, met volle bepakking even dobberen en je pak vol laten lopen.
En dan doen we waar we voor zijn gekomen, we geven elkaar het OK teken en drukken de knop in en zakken rustig naar de bodem, al klarend ervaar ik weer dat geweldige gevoel; gewichtloos zweven.
Na een klein minuutje komt de bodem in zicht en ik trap op de rem om netjes hooverend 2 meter boven het koraal tot stilstand te komen, het zicht is niet te best, denk zo'n 3 tot 4 meter, veel drijvende deeltjes o.a. plankton die klaar zicht belemmeren, aan de andere kant, ditzelfde plankton zorgt er ook voor dat de kans op whale sharks aanzienlijk groter word, maar ja met dit zicht heb je een sonar nodig om het beest van 25 meter lengte te vinden.
De duik word aan het eind nog beter als het zicht iets beter wordt en er van letterlijk alle kanten, links, rechts, onder en boven kleine scholen vis langsschieten, ook de grotere soorten laten zich zien, jacks, groopers en cirkelende barracuda's, geweldig en enigszins desoriënterend.
Na de duik op de boot praten we nog wat na en eten een lunch van kip, groente en rijst, na het eten chillen we een half uurtje na, in een flauw zonnetje die achter bewolking schuil gaat, alvorens we aan duik 2 beginnen.
Deze is nagenoeg gelijk aan de eerste behalve dat het zicht iets beter is waardoor we nog meer leven waarnemen en de schoonheid van het koraal er nog iets beter uitkomt en alvorens de duik te beëindigen stijgen we op door een kleine grot (chimney) naar de oppervlakte.
De terugtocht word niet veel rustiger dan de heenweg en vele van mijn oostelijke buren hebben moeite om hun lunch binnen te houden, 2 dames uit hun club falen en hangen de rest van de reis al stuiterend over het achterschip, bij aankomst in de haven van Kho Pha Ngan zijn zij ook de eerste die blij op de kade springen, dan nemen we afscheid van elkaar en gaat ieder zijn eigen weg, ik trek nog even met Simon op voor een koffie in de duikshop voordat ik het nieuwe onderkomen bij 'Double Duke' ga bewonderen.
Bij terugkomst op het strand is het eerste wat Gea zegt: Nou, jij bent ook lekker verbrand. En daar had ze gelijk in, ondanks de bewolking was ik zo rood als een kreeft....en Gea, bij nadere inspectie, dus ook, samen zijn we een kreunende nacht tegemoet gegaan....wat moeten de buren wel niet denken.
De volgende 2 dagen kan ik kort zijn: darmproblemen.... door, denk ik, een combinatie van verbranding en toch een foute lunch op de boot, Gea eet die dagen telkens voor 2 omdat ik geen trek meer heb na 2 happen.....maar ze ziet er nog steeds slank uit.
Als ik me vervolgens weer wat beter begin te voelen bedenken we dat we eigenlijk weer verder moeten en tickets moeten gaan regelen, dus we huren een scooter van het merk Honda en rijden naar de havenstad op zoek naar het reisbureau wat die combitickets verkoopt (dat is goed bevallen) na een korte zoektocht vinden we een kantoor van Songserm en vragen naar info.

Tot onze grote verbazing is ons oorspronkelijke plan om via Kho Tao terug te gaan naar Chumphon veel duurder dan terug via (de veel langere) heenroute, na kort overleg besluiten dan maar voor de goedkopere en langere route via Kho Samui terug naar Surat Thani en dan de trein naar Bangkok te gaan.
Nadat we de tickets hebben betaald gaan we ontbijten bij de haven in een German Bakery die lekkere Café au lait en croissants??? verkoopt.
Na het ontbijt stappen we op de scooter en gaan dwars door het midden pal noord naar de andere kant van het eiland (nog geen half uur rijden) onderweg bekijken we een waterval (die bijna droog staat) en een fraaie Chinese tempel en rijden de achterband lek, gelukkig is er een reparatieshop (zie hier een man in een bamboohut met een kist gereedschap en kennis van zaken) vlakbij waar we de band kunnen laten plakken.

Een half uur en een blikje cola later en 200 baht lichter kunnen we de reis hervatten naar het meest noordelijke plekje wat normaal bereikbaar is: Coconut Beach.
Aldaar doen we eerst een lichte lunch en daarna eigenlijk helemaal niets dan lui op het strand liggen en af en toe de zee inlopen....heerlijk toch.
Dit houden we de rest van de middag vol tot een uur of 5 alvoor we terugkeren naar de scooterverhuurder om haar te melden dat we de scooter nog een dag willen houden.
We eindigen de dag thuis bij Duke met een 'Set menu'; 2 voor- en 3 hoofdgerechten en 2 toetjes, voor het bedrag dat je ervoor moet betalen kunnen het alleen maar kleine porties zijn, maar nee hoor... volwaardige porties, na het 2de hoofdgerecht sta ik al bijna op springen en alles word op oosterse wijze geserveerd: als het klaar is, en dat is in dit geval dus, bijna alles tegelijkertijd.
Bijna vierkant gaan we slapen...... en kreunen nu van een te volle maag.
De volgende scooterdag gaat via een heerlijk ontbijt bij Benjamin naar het noordoosten van het eiland naar een fraai strand, op de kaart staat alleen niet vermeld dat het asfalt in klei met spoorvorming gaat veranderen en zodanig slecht word dat ik me afvraag of we bij regen op deze lullige scooterbandjes nog wel terugkomen of erger hard op onze plaat kunnen gaan.
In dubio besluiten we eerst te gaan lunchen en Gea heeft net een leuk bordje langs de weg gezien: 'Restaurant Seaview' staat erop en we slaan een zijweg in die direct serieus steil naar beneden gaat.
Voor we het in de gaten hebben zijn we het 2de bord al voorbij en moeten omkeren.

Omhoog is duidelijk moeilijker voor onze scooter maar we halen net het 2de bord (ik moet nog zien of de rest omhoog na de lunch gaat lukken) en draaien het zijpad op waar we de scooter parkeren.
In de verte is een hoofdgebouw met een aantal bijgebouwen zichtbaar vanwaar ons 2 blaffende honden tegemoet komen gevolgd door een Duitser (komen we later achter) in korte broek die roept dat ze niets doen.
We treden het hoofdgebouw binnen, dat duidelijk voor meerdere doeleinden gebruikt word, en terwijl zijn Thaise vrouw aan de lunch begint raken we in gesprek met de Duitse beheerder die hier de tent heeft gehuurd.
Hij is duidelijk blij met zijn clandisie en spreekt honderduit over Thailand en zijn ideeën, één daarvan is teruggaan naar Bangkok en voor we het in de gaten hebben krijgen we de lap grond, waar ook nog een zestal verhuurbare hutjes en een zwembad op staan, aangeboden voor 50.000 baht (da's 1200 euro) per jaar.
(p.s. Rik, dat is nr.1, heeft een prachtig zeezicht edoch ligt niet aan zee maar een ietwat landelijk, heeft absoluut een paar handige handen nodig)
Na een prettige lunch nemen we afscheid en doen nog een poging om de zee te bereiken via de clayroad maar na een paar kilometer word het me echt te bar en besluit terug te gaan.
Dan maar een watervalletje toe en een blikje cola op het strand van Benjamin.
We brengen de scooter terug en doe een avondhapje bij de 'Salad Hut' met wijn.
De volgende dag pakken we in en vertrekken om half 12 per gedeelde taxi naar de haven, de boot op naar Surat Thani en vervolgens om 7 uur de nachttrein in naar Bangkok.
Als we dan de dag daarop in de ochtend in Bangkok aankomen besluiten we om door te gaan naar Cambodja en niet in Bangkok te blijven, dus per metro op naar het busstation voor de bus naar Aranya Prathet dat aan de grens met Cambodja ligt.
Na ongeveer 4 uur bussen met veel stops komen we aan bij de grens, we hebben hier veel ongein (corruptie) over gelezen en vinden hulp in 2 Amerikaanse welzijnswerkers die hier even zijn om hun visa te vernieuwen, zij willen wel met ons over de grens als ze de kip op hebben.
2 kippenpoten later zijn we op weg en gaan 'smooth' voor de normale $ 20,- p.p. de grens over.
We zijn in Cambodja.....tot de volgende blog.