Zoals gemeld in ons vorig blog zijn we de Cambodjaanse grens overgegaan met de hulp van 2 Amerikaanse welzijnswerkers, deze hebben direct na de grens een taxi op zich wachten en vertrekken na een snelle bye and thanks richting Phnom Penh.
Twee dingen vallen gelijk op, ze rijden weer rechts! Dat hebben we sinds China niet meer gezien en als we proberen te pinnen krijgen we alleen dollars uit de automaat.
Wij lopen naar de werkelijke grens van Cambodja om weer wat papier in te vullen en stempels te halen, tijdens het stempelen ontmoeten we een Duits/Fins stel die dezelfde scam van Poipet tegemoetgaan.
Ja, dit vereist enige uitleg: Als je bij Aranya Prathet (Thaise zijde) en Poipet (Cambodjaanse zijde) de grens overgaat en Cambodja binnenstapt krijg je te maken met de gebruikelijke tientallen tuktukrijders die je graag meenemen naar hotel of busstation, met dit verschil ze brengen je allemaal gratis naar het busstation, daar aangekomen is je keuze zeer beperkt, er staat welgeteld 1 bus naar Siem Reap, en wij willen naar Battambang, een (fraai, volgens de gidsen) provinciestadje anderhalf uur rijden.
Omdat wij de enige 4 zijn en onze medereiziger in een te dure bus naar Siem Reap stappen blijven wij alleen over in de immense hal. Ze proberen ons een taxi aan te smeren van 40 dollar, maar wij lopen verontwaardigd over zoveel onrecht, met rugzakken de Cambodjaanse zon in. Jeetje, de weg is 1 lange streep, einde niet in zicht. We gaan wel liften... Er komt nog een auto achter ons aan met een bod van 30 dollar, maar wij hebben het helemaal gehad met die jongens. Gelukkig komt er na een minuut of 5 een lege touringcar langs, ja die wil ons wel meenemen naar de volgende plaats een half uurtje rijden. We spreken 4 dollar af en laten ons opgelucht in de airco bus stoelen zakken.
Aangekomen in Sisophon, regelt hij een taxi voor ons en op de een of andere manier eindigen we met 9 man in een personenauto. Weliswaar zijn er 2 kinderen bij, maar toch is het vrij krap.
Voor 10 dollar brengt hij ons naar Battambang, en de rit is op het betalen van een 'doorrij'bedrag aan de politie probleemloos. We checken in bij het Royal Hotel. 'Waar is je kleine rugzak?' vraag ik bij de receptie aan Roger, o jee, in de taxi laten liggen! Paniek! Paspoort, computer, bankpassen, alles op de hoedenplank van een auto die met onbestemde bestemming 5 minuten geleden is vertrokken. 1 van de mannen voor het hotel begrijpt de paniek en biedt aan om met zijn brommer te gaan zoeken. Na een minuut of 10 komen ze terug, met rugzak godzijdank! Dat was een lekkere binnenkomer! We krijgen een mooie kamer en slenteren na een korte pauze het dorp in. We horen om de 2 meter 'Tuktuk sir?' maar we blijven beleefd en zeggen steeds 'no thanks'.
Het is inmiddels al aan het eind van de middag. We eten wat, het wordt gezellig als we naast 2 landgenoten, Kim en Jeroen gaan zitten, we drinken wat, en daarna redelijk vroeg naar bed. We zijn lang onderweg geweest vandaag:
Gistermiddag hebben we om 12 uur een taxi genomen naar haven (15 min), een boot naar Sarrutani van 2,5 uur, de nachttrein naar Bangkok van 13 uur, de metro naar het busstation van een half uur, lopend naar het busstation in 20 minuten, de bus naar de grens 4,5 uur, lopend over de grens met visa en entrance stamp half uur, bus naar busstation 15 minuten, liften voor 5 minuten, met bus naar Sisophon half uur, auto met 9 personen aan boord (!!!) 1 uur en nu zijn we in Battambang..... pffffffffff.
De volgende dag doen we rustig aan in verband met de warmte, en bekijken het plaatsje. Er zijn wat koloniale gebouwen uit de Franse tijd, best charmant, maar niet heel bijzonder. Wat wel bijzonder is is de vasthoudendheid van de tuktuk chaufeurs om ons te bewegen in te stappen. We blijven nog steeds beleefd. We eten Kmer food. Heerlijke curry (Lok Lak) en vis (Amok). De dag daarop doen we een tour langs tempels op het platteland. Met een tuktuk (ja, we zijn eindelijk bij eentje ingestapt!) rijden we de hele dag door een prachtig decor van rijstvelden afgewisseld met hutjes en hier en daar een heuvel met tempels. We bezoeken ook 1 van de macabere stukjes Cambodja, de Killing Cave, een grot waar duizenden zijn geexecuteerd door het regime van Pol Pot. Het maakt best wel indruk.
We zien vleermuizen zo groot als kleine hondjes aan een paar enorme bomen hangen en bekijken de bambootrain, een plateau van bamboe met herriemotortje op 2 assen op een enkel spoor, als er dan van de andere kant iets aankomt, wordt de boel gedemonteerd waar het minste op staat aan vracht en passagiers, zodat de ander kan passeren. Je kan helemaal naar Phnom Pen met dit treintje!
Wij tuktukken terug naar het hotel. Het was een superdag!
We besluiten een boot te boeken voor morgen naar Siem Reap, wat ondanks het lage water een lange maar mooie tocht moet zijn.
Nou, prachtig was het, maar ook lang, we doen er in totaal zo'n 8 uur over. De stuurinrichting is niet helemaal in orde en er worden diverse reparaties verricht, maar we hebben niet de indruk dat het helpt.

Maar wat een geweldige tocht, het riviertje slingert door het Cambojaanse platteland, en we kunnen vanaf het water zien hoe het leven zich voltrekt op de kant. We genieten volop totdat uiteindelijk iedereen ligt te slapen. Heel grappig!
We komen aan in Siem Raep, krijgen zoals gewoonlijk de grootste ruzie met een tuktuk heer (nou ja, Roger dan) en checken in bij Mommy's, home away from home.
Het is vrij warm, zonder airco, maar wel goedkoop. We besluiten het een avondje te proberen.
Het 'Tuktuk sir?' bereikt hier toch wel een hoogtepunt, maar ja, wat wil je, laagseizoen en zoveel tuktuk's!
We hebben eerst de finale van de WK. Door het tijdverschil begint de wedstrijd pas om half 2 's nachts! We zetten de wekker op 1 uur en lopen een beetje verdwaasd door Siem Reap op zoek naar de oranjefans. In Pubstreet vinden we grote schermen en zowaar een oranjelegioen. Helaas hebben we geen fototoestel bij ons! We vermaken ons prima totdat de wedstrijd goed onderweg is. Het spel is niet om aan te zien, en ondanks mijn gebrek aan voetbalkennis zie ik wel dat het niet een boeiend geheel is. Tenslotte de anticlimax in de laatste paar minuten.... we druipen teleurgesteld af naar 'huis'. De volgende dag slapen we uit, uiteraard, en kopen kaartjes voor het beroemde Angkor Wat.
We kunnen de zonsondergang in dit wereldwonder nog meemaken en staan voor de 3e keer bij een wereldwonder. Het is erg indrukwekkend, jammer van de renovatie groene lappen, maar het complex is betoverend. We maken allebei onze accu's van de camera leeg en eten pas laat.
De volgende dag om 8 uur staan we paraat voor de 'kleine' tour. Het zijn de highlights van het enorme tempelcomplex. We hebben een tuktuk geregeld en zien zo'n 6 tempels, waaronder Ta Prom, die helemaal door de jungle is overgroeid. Fascinerende plaatjes levert dat op.

Tjonge wat is dit mooi. De volgende 2 dagen doe ik nog de 'grote tour' en de 'far away tour' terwijl Roger zich bezig houdt met ontspannen in the Red Piano en met het schrijven van hetThaise blog.
We hebben het allebei erg naar ons zin!
Daarna nemen we de bus naar Sihanouville, een kustplaats in het zuiden van Cambodja.
Het is een slaapbus, met een soort van mislukte bedden die net niet liggen, maar ook niet rechtop zijn. We maken er maar het beste van en Roger neemt zelfs een slaappilletje en hobbelen in 11 uur naar de kust. Onze kamer blijkt bij aankomst nog niet klaar, niet zo gek als je om 7 uur aankomt, we wachten wat, en dan blijkt dat we de grootste kamer van het guesthouse hebben, het is een balzaal, met 2 2-persoonsbedden, een satteliettv en een badkamerzaal. Ook hebben we een kast! Het kan niet op.
Helaas is het erg bewolkt en er valt nu en dan een stevige (onweers)bui. We trekken ons er niets van aan en doen een ontbijtje op bed, een strandwandeling, happy hour in de beachbar, en krijgen van locale Aussie's en Brits de lekkerste restaurantjes geadviseerd. We blijven 4 dagen en onze laatste dag is zowaar nog zonnig en we gaan naar het mooiste strand van Sihanouville, Sokha beach. Als de zon weer verdwijnt achter een grote donkere wolk is het al weer happy hour, en we sluiten af met een biertje in een enorm rond rotan relax geval.

De volgende morgen weer vroeg op voor de bus van 7 uur naar Phnom Penh. We komen in het begin van de middag aan en rijden langs een paar hostels, we kiezen voor Sunday, het is voor 1 nachtje. We bezoeken de beruchte S21 gevangenis, een voormalige school waar tijden het regime van Pol Pot 21.000 mensen zijn gemarteld en vermoord. Het is geen vrolijk bezoek, diverse martelwerktuigen worden tentoongesteld en ook de cellen zijn nog in tact. Heel toevallig lezen we later dat het hoofd van de gevangenis alias Duce op het moment berecht wordt. Hij krijgt uiteindelijk 30 jaar. Aan het eind van het gevangenis bezoek komen we twee bekenden tegen uit Battambang, Martijn en Annelies, twee Belgen, en we gaan gezellig borrelen. Daarna nog een hapje eten, de Belgen gaan naar de Mekong, wij blijven lekker zitten, het hotel is vlak bij. We eten heerlijk en kruipen er redelijk vroeg weer in.
De volgende morgen doen we nog even het oude centum van Phnom Penh. We ontbijten aan de Mekong, zien een broodje kroket op het menu (!) maar slaan het toch over. We lopen langs de art deco markt, diverse koloniale gebouwen en lunchen bij een project van straatkinderen. Om 3 uur nemen we de tuktuk naar het vliegveld om naar Bangkok te vliegen en Hilde op te halen, wat een gezellig weerzien zal dat zijn!