25 Mei, we staan vroeg op, de vlucht naar India vertrekt om 10 uur.
Rond 8 uur komen we met een tuktuk op de luchthaven van Kathmandu aan, waar blijkt dat vlucht naar New Delhi gecanceld is (later lezen we dat het een personeelsstaking van Air India was, uit onvrede over werkdruk en salaris) en men druk bezig is met zoeken naar andere vluchten om de passagiers over te boeken.
We nemen plaats in de vertrekhal en raken in gesprek met een Amerikaanse zakenman die op dezelfde vlucht zit, na een goed half uur zitten word ons gemeld dat er een vlucht is gevonden, het word een vlucht met Nepal Airlines die om 11.10 vertrekt, laten we nu net in het gesprek met onze Amerikaanse vriend hebben vernomen dat Nepal Airlines een van de beroerdste maatschappijen is waarmee je kan vliegen, zoals zijn collega per sms zegt: Never, never, never fly Air Nepal.
Tsja...en nu? We laten het even bezinken en besluiten de vlucht toch maar te nemen, later blijkt het een storm in een glas water want het word een prettige en relaxte vlucht.
Aangekomen in New Delhi regelen we als eerste een treinkaartje en stappen het luchthavengebouw uit waar het letterlijk adembenemend heet blijkt, zo rond de 45 graden, we nemen een aircotaxi (even duur als de treinreis) en laten ons bij het treinstation afzetten waar we de trein naar Agra nemen.
Treinen in India zijn gezellig druk en niet erg ruim (ik blijf positief), waar ze in NL 6 mensen in een coupe zetten doen ze er 8 in India, maar er is gelukkig airco in sommige klasse (nooit gedacht dat ik dat apparaat zo op prijs zou gaan stellen) en met 2 uur vertraging (blijkt ook normaal) kunnen we na 6 uur treinen, aan het begin van de avond, eindelijk de benen strekken in Agra.
Het word een gewoonte maar eerst krijgen we weer een ruziesfeer met de lokale taxi's (ze schijnen maar niet te begrijpen dat 'belagen' averechts werkt, hoe leg je ze dat nu uit? 'No thanks' of zelfs 'Piss off' werkt niet) voor we er uiteindelijk een uitpikken die ons naar Hotel Shahjahan brengt.
Bij de kamerkeuze denken we (onterecht) dat we ook zonder airco kunnen, en na een nachtje bedzwemmen besluiten in de ochtend om eerst maar van kamer te wisselen naar een met airco en een uurtje bij te slapen voor we aan het ontbijt beginnen.
Bij daglicht blijkt Agra niet erg schoon (ik blijf positief) te zijn, vuil, stront en afval liggen her en der op straat en worden omgewoeld door honden, koeien en zwervers, op de grens van straat en gebouw loopt een geultje die als open riool functioneert en waar van alles in leeft en drijft, ik kan nog wel even doorgaan maar denk dat het plaatje wel duidelijk is: het is hier smerig.
Toch laten we de pret niet drukken en we nemen een tuktuk naar de overzijde van de rivier, daar ligt een park wat in het verlengde van de Taj Mahal ligt en een fraai uitzicht moet bieden op de Taj.
Aldaar blijkt het uitzicht vandaag niet optimaal te zijn vanwege stof of smog of resten van een zandstorm, we weten het niet, wel blijft het heiig en 42 graden dus word het geen lang bezoek.
We besluiten om op de terugweg even langs het station te gaan om de volgende treinreis te boeken naar Varanasi zodat we nog goeie zitplaatsen kunnen bemachtigen.
Aan het loket blijkt dat er toch weer een situatie is: het is vakantietijd in India en voor de volgende 2 weken zijn er überhaupt geen zit en/of ligplaatsen met airco meer in de treinen, het advies luidt: misschien dat een van de vele reisbureaus nog een 'toeristenticket' over heeft of anders een zitplaats of sleeper in de derde klasse (geen airco) of als laatste mogelijkheid 'ongereserveerd' wat zoveel betekent als: geen zit of ligplaats, zoek/vecht het zelf maar uit.
Enigszins teleurgesteld (ik blijf positief) vertrekken we via 2 'reisagentschappen', die ons elk een (prijzige) aanbieding doen, naar het hotel voor de lunch.
Tijdens de lunch overleggen we wat te doen en op advies van 2 Belgische medelunchers besluiten nabij het hotel nog een reisbureau te checken, deze roept heel positief dat hij wel plekken kan regelen, en zoniet dan nog wel andere mogelijkheden heeft, aan het einde van de middag weet hij meer.
In het kader van 'Je moet toch wat' geven we hem het voordeel van de twijfel en besluiten om met hem in zee te gaan, en chillen de rest van de middag in de ontspannen omgeving van onze airco.
Aan het einde van de middag gaan we verhaal halen bij meneer Reisbureau die even weg is, zijn broer zegt dat het best moeilijk word maar morgenochtend weten ze meer (ik begin alarmbellen te horen en zie kluitjes riet voorbij drijven, maar ja.... Je moet toch wat) en onverrichter zake gaan we maar een hapje eten en sluiten de avond af met een aflevering van '30 Rock' op de laptop (met dank aan Yoav en Noa voor de 7X West Wing, 9X 30 Rock en 17X Criminal Minds die we in Tibet van hen hebben gekopieerd) in een prettige koele kamer.
De volgende dag komen we vroeg uit de veren (05.30) om voor de drukte bij de Taj Mahal te zijn.
Voor we naar binnen mogen worden we uitgebreid gefouilleerd (sinds 9/11 is dit vaste prik bij elk zichzelf respecterend monument, hoewel de serieusheid in uitvoering vaak lachwekkend is) en bij Gea word de opblaasbare wereldbol in de rugzak gevonden, dit word als een serieuze bedreiging gezien en kan niet mee naar binnen worden genomen, stel je toch voor: een wereldbol opblazen naast de Taj... of zou het in het woord opblazen zitten?
Hoe het ook zei, Gea moet terug om de bol in te leveren bij 'Niet toegestane voorwerpen' en blijkt daar dan ook voor te moeten betalen, Ja zeg...daar beginnen we niet aan en resoluut verdwijnt de aarde in Gea's onderbroek, die vervolgens doodleuk langs de beveiliging loopt en met glimlach en vriendelijke groet naar binnen gaat.

De Taj Mahal is met recht een van de zeven wereldwonderen en zal dat vast in de toekomst ook blijven, hij of zij is werkelijk schitterend, smetteloos wit marmer gecombineerd met zwarte, groene en rode details geflankeerd aan beide zijde door een terracotta kleurige moskee.
Deze Sjah Jahan moet wel heel erg gek op zijn vrouw Mumtaz zijn geweest (zij stierf in kraambed van zijn 14de kind) die hier in deze gigantische tombe begraven ligt.
Na 3 uur rondlopen begint de zon echt te heet te worden en we druipen af naar de koelte van onze AC kamer om tot de lunch te chillen.
Zo rond 1 uur beginnen we trek te krijgen en gaan we met een tuktuk naar het Fort van Agra, vlak daarbij is een markt met een, volgens de rough guide, leuk restaurant om te lunchen, mede doordat we tweemaal verkeerd lopen is de afstand tussen Fort en restaurant nog een heel eind en met de tong op onze schoenen stappen we binnen, gelukkig is de info uit de gids de waarheid, de hulp bij het kiezen in het menu is hilarisch, het eten smaakt opperbest en de patron zet zelfs de AC aan, reden voor een tip bij het afrekenen.
Na de lunch lopen we nog even over de markt en komen langs een grote moskee, bij het naar binnen gaan twijfelen we of het wel kan en dat word opgepikt door de beheerder, hij komt ons tegemoet en reikt ons omslagdoeken uit voor Gea d'r haar en mijn blote benen/korte broek, Gea gebruikt haar eigen pareo en ik sla de oude katoenen lap om mijn middel en we volgen de beheerder die het een en ander uitlegt over de gebruiken binnen de Islam en de verdere bijzonderheden van de moskee, waaronder een preekstoel die de Britten destijds hebben geprobeerd te molesteren bij een inval, getuige een lange barst, maar daar niet in zijn geslaagd.

Na de rondleiding laat de man ons een briefje zien waarop te zien is dat diverse toeristen een donatie hebben gegeven en verzoekt ons om naam, donatie en handtekening te geven, dus leeg ik mijn broekzak qua kleingeld en doneer dat aan de beheerder.
We blijven nog een kwartiertje zitten om de mensen te aanschouwen (of zij aanschouwen ons) en vertrekken dan naar het Fort, deze keer gebruiken we een tuktuk voor het korte stukje.
Het Fort is een prachtig en groot verdedigingswerk van rood baksteen met veel kantelen en gangen maar het blijkt te warm om er echt van te genieten, de rondgang word een vlucht van schaduwplek naar schaduwplek en na een paar uur houden we het voor gezien, terug naar de koelte van de airco die we rond 7 uur nog één keer inruilen voor een maaltijd bij een vegetarisch restaurant om daarna met een aflevering van '30 Rock' de dag af te sluiten.
Vandaag, de 28ste, wordt nadat we een curd, muesli en fruit ontbijt bij Joni hebben genuttigd en de markt om de hoek hebben bezocht een rustdag, een dag om het blog van Nepal af te maken, fotos te shoppen, een lange broek bij een kleermaker te laten vermaken tot een korte versie en mezelf bij de kapper te laten verwennen met een 'full option' behandeling d.w.z. knippen, scheren en nek- en hoofdmassage....half uurtje genieten dus.
We sluiten de dag af bij het restaurant van een ander hotel, Sheela, die een airco heeft en doen als toetje nog maar een aflevering van '30 Rock'.
29 Mei, vanavond vertrekken we om 23.30 met de nachttrein naar Varanasi in de 'sleeper' klasse, het is meneer reisbureau uiteindelijk toch niet gelukt om AC plekken te veroveren dus nemen we maar genoegen met mindere plekken in de 'No AC' klasse, so be it.....maar eerst gaan we op avontuur met de stadsbus naar Fatehpur Sikri, zo'n 40 km. buiten Agra, deze verlaten stad heeft een grote moskee, de Jama Masjid, die niet echt verlaten is, en een Royal Palace.
Maar eerst even over de busrit, het is echt iets voor Jan vh Oever om dit mee te maken, nog nooit heb ik in een bus gezeten die slechter was dan deze, werkelijk alles om je heen is kapot of gescheurd, de bodem is voorzien van diverse luchtgaten, sommige op heel bijzondere plaatsen, starten van het gevaarte gaat dmv startkabels waarbij de minkabel op de stalen velgen van de bussen word gezet en de plus een kale staalkabel is die dmv houten plankjes niet in aanraking met de min kan komen, bij het optrekken van de bus kwam er toch nog zoveel kracht vrij dat je de carrosserie naar achter ziet neigen om dat moment op te vangen, dus bij een ongeval ben ik ervan overtuigt dat op het moment van impact de carrosserie blijft staan en het chassis doorrijdt.....en je wil niet weten met welke topsnelheid dit gevaar op de weg de 40 km afstand al toeterend, hoewel dat gezien zijn eigen kabaal volledig overbodig was, afgelegd heeft........ echt, dit kan alleen in India.

De aankomst in Fatehpur Sikri is echt heel bijzonder, de bus, zo groot als die is, wringt zich al toeterend door een zeer smal straatje vol marktkramen en wandelende/shoppende mensen en natuurlijk eigenwijze loslopende koeien om daarna een minuscuul parkeerplaatsje op te draaien waar hij zich om zijn as wurmt en tot stilstand komt.....eindstation.
Boven deze chaotische en drukke straat torend de ingang van de moskee uit, en wij lopen in zijn richting door smalle straatjes en gangetjes met de hulp van een Indiase jongen die mij eerst leek te volgen maar nu plots heel attent lijkt, ik blijf alert en doe alsof ik niets in de gaten heb en volg hem, tot het moment dat ik zeker weet dat het niet pluis is, we lopen 180 graden de verkeerde kant op en de ingang van de moskee ligt zichtbaar achter ons, op dat moment dank ik hem voor zijn dienst en gebaar naar Gea dat ze de andere kant uit moet lopen, hij roept dat we echt zijn kant op moeten en begint agressie te tonen, ik op mijn beurt plaats me tussen hem en Gea in en begin hem met stemverheffing duidelijk te maken dat zijn diensten nu niet langer welkom zijn en dat wij de andere kant opgaan, blijkbaar maakt dat indruk want hij druipt af en wij kunnen beginnen aan een brede trap naar de tempelingang.
Bovenaan de trap maken we weer een minder moment van India mee, we worden belaagt door verkopers en gidsen die zeggen dat ze geen gids zijn maar student en ons gratis door de tempel willen begeleiden, maar dat verhaal ken ik al, het is achteraf veel betalen voor diensten die eerst gratis waren en ik wens dus zonder gids rond te lopen.
Dat is volgens een van die types niet mogelijk en terwijl we de moskee binnengaan en ondanks vele herhaalde verzoeken weigert hij weg te gaan en begint zelfs onbeschoft te worden.
Dan is voor mij de maat vol, dan maar geen moskee, ik ruk de doek van mijn middel en stier de moskee uit terwijl ik hem duidelijk meld dat hij een f#%*king A-hole is.
Buiten wacht ik volledig opgefokt tot Gea naar buiten komt, die gelukkig wel alleen is maar ook kwaad, en het conflict ligt nu weer tussen ons en we gaan beide ons eigen weg richting Royal Palace.
Achteraf lees ik het volgende in the Rough Guide to India: Unfortunately, the mosque is rife with self-appointed 'guides' (around Rs20 for a tour) who make it all but impossible to enjoy the place in peace.......Nu, dat was wel duidelijk.
Bij het Royal Palace aangekomen leggen we de ruzie bij na een goed gesprek en gaan samen naar de ticketoffice van het Paleis.
Het Royal Palace is een verzameling lege gebouwen (dit verbaasd mij werkelijk, waarom zetten ze niet wat grof meubelwerk neer zodat je nog een beetje de indruk krijgt hoe er geleefd is?) waarbij je leeg ook kaal kan noemen, ooit gebouwd door Emperor Akbar die hier de nieuwe hoofdstad wilde hebben en als teken van keizerlijke macht.

Na een uur door de diverse vertrekken te hebben gedwaald besluiten we om terug te gaan naar het busstation en te kijken voor lunch in het restaurantje ernaast, dat word een pannenkoek met stroop en een lassi en we wachten smikkelend op de bus.
Terug in Agra gaan we rustig de spullen inpakken, doen een restaurantje in de buurt, pakken ons boek en lezen nog een hoofdstuk uit en wachten tot het half 11 is.
Als het vertrektijd is blijkt er een tuktuk voor de deur op ons te wachten (waarschijnlijk heeft de hoteleigenaar vriend of familie ingeseind) en we stappen in, wat we niet weten en wat later blijkt is dat de tuktuk rijder iets te diep in het glaasje heeft gekeken en tijdens de rit bijna een paard met wagen (natuurlijk onverlicht) van achter ramt, met dikke tong roept hij nog: No problem... maar ik ben er niet meer zo zeker van en zet me schrap (de taxi in Chengdu flitst door mijn hoofd).
Een aantal angstige minuten later komt het station in zicht en met een zucht van verlichting klimmen we uit de tuktuk....we hebben het gered.
In de trein is het erg warm in de sleeper class, zelfs met de ramen open. We proberen wat te slapen, wat af en toe lukt. De trein staat zonder duidelijke reden soms uren stil, en loopt zoals gebruikelijk fikse vertraging op. Er is niemand die zegt op welk station je bent en de borden zijn ook niet erg duidelijk. We vragen de conducteur om ons te waarschuwen als we er zijn en dat lukt.
Bij aankomst in Varanasi volgen we de tip uit de Rough Guide op en bellen met de hostelhouder om ons op te halen, om dit duidelijk te maken even het volgende: In Varanasi zijn er onder alle Engelssprekende tuktuk en taxirijders maffiapraktijken gaande die de volgende constructie toepassen: bij aankomst op het station neem je voor een luttel bedrag een tuktuk of taxi en meld hem naar welk hotel je wilt, als dat hotel in zijn lijstje staat brengt hij je er naar toe, geen probleem denk je, alleen word er een bedrag (tot 80% v/d kamerprijs) in de hotelprijs per nacht door berekenend voor de chauffeur m.a.w. elke nacht dat je daar slaapt betaal jij aan de chauffeur die je gebracht heeft, geinig toch?
Nu zijn er 3 hotels die daar niet aan mee doen, de Vishnu, Shanti en Yogi lodge, en die dus niet op de lijst staan en worden dus door de chauffeurs geboycot, als je daar dan toch naar toe wilt word je vertelt dat het hotel afgebrand, overstroomd, ingestort of vergeven van ratten is, als je dan toch blijft volhouden brengen ze je naar 'the Vishnu Hotel' i.p.v. 'Vishnu Hotel' wat een compleet ander hotel is wat wel op hun lijst staat....over plagiaat gesproken.
Goed, wij lezen dit verhaal in de Rough Guide en denken, bellen is het veiligste wat je kan doen dus pakken we de telefoon bij zo'n telecomhokje en bellen met Yogi, deze meld ons dat bij het toerist office moeten wachten tot meneer Hari ons komt ophalen, na 20 minuten komt meneer Hari met een A4tje in de hand waar onze naam en het hostel op staat ons oppikken, we stappen in een tuktuk en rijden 10 minuten tot we bij 'the Old City' zijn, dan lopen we een stukje door smalle steegjes tot we bij een shabby uitziend hotel komen wat 'the Yogi Lodge' heet.........alarmbellen!!!!
We gaan toch maar even binnenkijken en Gea bekijkt een kamer, geen airco en smerig, we kijken elkaar aan en proberen te bedenken waar dit fout is gegaan, op dat moment komt er een jong Duits stel (die we ook op het station gezien hebben) de trap af met de boodschap dat dit het toch niet helemaal is en dat ze weg gaan en hun 150 rp terug willen.....wij weten genoeg.
We gooien de rugzak om en stappen, nergens meer op reagerend, de deur uit rechtsaf de steeg in en lopen richting bredere straat die volgens de kaart dwars door de oude stad moet lopen, mijn gedachte is om vanaf dat punt op zoek te gaan naar de echte Yogi, na een half uur lopen door de bloedhete zon met onze bagage bereiken we dan toch de echt Yogi Lodge, ik plof uitgeput op de bank en terwijl Gea een kamer bekijkt raak ik in gesprek met een NL jongen die hier al langer zit, hij moet lachen om het scamverhaal en zegt dat bijna iedereen dat overkomt, ondertussen komt Gea terug met de boodschap dat er geen AC kamers zijn..... niet echt goed nieuws.
De jongen waarmee ik in gesprek was merkt dan op dat het Shanti hotel hier vlak bij zit en er een aantal vrienden van hem zitten die er zeer tevreden over zijn, ik besluit met hem mee te gaan want hij gaat er toch nu langs, even roep ik nog: is dat wel de echte.....kijk zelf maar, is het antwoord.
Het Shanti is inderdaad een heel aardig hotel, ook zij hebben voor deze nacht geen airco kamer maar wel een zonder ramen die koel aanvoelt, dus word het Shanti.

In de namiddag lopen we voor de eerste maal naar de Ganges om de ghats te bekijken, ghats zijn een soort brede trappen naar de heilige rivier waar de Hindoes zich, wassen, hun doden cremeren, zwemles krijgen of gewoon tanden poetsen, zelfs koeien nemen er een bad. Het cremeren is een belangrijk ritueel, als je as hier in de Ganges wordt gestrooid ben je verlost van het opnieuw geboren worden in een ander lichaam. Dit cremeren gebeurt niet af en toe een keer maar aan de lopende band, ik hoor zo'n 300 crematies per dag, mede daardoor ziet de rivier er niet echt schoon uit, en toch badderen hier mensen in. Ik moet er niet aan denken.....
De volgende dag verhuizen we naar een airco kamer, gelukkig want afgelopen nacht viel de hitte toch weer erg tegen, de rest van de dag kenmerkt zich door relaxt zijn, boekje lezen op terras in de schaduw, en in de namiddag pas gaan we richting de ghats om het Punja ritueel te zien.
We gaan daarna vroeg naar bed, morgen vroeg eruit (05.00) voor een ochtendgloren boottochtje over de Ganges om het dan geheel vanaf het water te bezien.
's Nachts komen we erachter dat de airco het wel heel erg goed doet, hij heeft 2 standen: 'aan en uit' en 'aan' is koelen tot 12 graden (schat ik), dus we trekken de rugzakken die nacht leeg om ons warm te houden.... welkom in het land van uitersten.
De volgende dag is het om 5 uur boottijd en we verlaten de kamer van 12 naar 30 graden als we over de drempel stappen, dan wandelen we (met z'n zessen) naar de ghat waar de boot moet liggen en zien een eenvoudige roeiboot met een roeier, deze vaart ons langs de ghats en we zien mensen baden en drinken uit de Ganges.
Na 1 uur houdt hij op met roeien en meldt dat hij alleen na betaling verder gaat of nu terug, na enig overleg word het nu terug, later horen we dat je na betaling langs de drijvende lijken (in diverse staten van ontbinding) word gevoerd, die nadat ze eerst op de bodem liggen vanzelf na enige tijd naar boven komen (kinderen, zwangere vrouwen en priesters worden namelijk niet verbrand maar verzwaard in de rivier gegooid)......lekker, lijkt me echt iets voor mij (Roger).
Na de boottocht en ontbijt nemen we een riksja naar het station om tickets voor de volgende reis te bemachtigen: Umaria, een klein plaatsje vlak bij het Nationale Park Bandhavgarh, zowaar kunnen we zonder trubbels 2 kaartjes krijgen, zelfs met AC, en gelukkig stappen we het station uit op weg naar opdracht 2: pinnen.
Maar, we zijn in India en zelfs iets simpels als pinnen is hier een uitdaging, na 12 automaten die elk hun eigen reden (herkent pas niet, geen cash in machine, zonder reden eruitgegooid) hadden om mijn bankpas te weigeren vinden we er 1 (notabene 100 meter van het hotel) die wel geld geeft.
Gelukkig, in de bloedhitte is ook opdracht 2 gelukt.
Ik houd het voor gezien en plant mezelf op het dakterras van het hotel, Gea daarentegen heeft wel zin in de namiddag roeiboottocht met verlenging en de daarbij horende bezienswaardigheden......
Ik wacht met avondeten tot zij terug is met verhalen die ik eigenlijk niet wil horen en daarna naar bed, morgen om 13.00 met de trein naar Umaria voor ons NP avontuur, maar daarover de volgende keer meer in Deel 2 van India 'Waar zouden we zijn zonder de trein?'.