We moeten eerst China uit. Het is een ingewikkelde procedure. De x-ray machine doet het niet, dus we moeten omlopen naar de andere kant om China weer in te gaan, dan weer terug, stempeltjes halen, de rugzakken worden omgedraaid (!) alle boeken worden doorgebladerd, en ja hoor, in Michael Palin's Hymalaya wordt een foto van de Daila Lama gevonden. 'Verboden' zegt ze streng tegen mij, en scheurt zonder pardon de foto eruit. Roger begint nog te protesteren, zegt nog dat het een bestseller is, maar helaas, de foto is er al uit.

Vriendschapsbrug

Dan mogen we uiteindelijk de vriendschapsbrug over, we raken opgewonden, China uit, een nieuw avontuur! Lang duurt de opwinding niet, we worden bijna 10 dollar afgezet door de Nepalese immigratie, en als we het land binnenlopen komen we er langzamerhand achter: er is een algehele staking al 5 dagen aan de gang die het hele land heeft lam gelegd. Er is geen openbaar vervoer, geen taxi en geen winkel open. Er gaat dus geen normale bus naar Kathmandu, alleen een dure 'toeristen-bus' voor 25 dollar, normaal is dit 5 dollar. We hebben onze super Israelische onderhandelaars erop gezet, en na 2,5 uur (!) hebben ze het tot 11 dollar terug gebracht. De mensen die al in de bus zitten, waaronder een aantal hollanders, en dus de al te dure kaartjes hebben betaald, balen als stekkers en geven ons de schuld dat ze zo lang hebben moeten wachten. We besluiten om ons er niks van aan te trekken.
Dan volgt een vrij bijzondere (zo zal ik het maar noemen) 6 uur durende hobbelpartij via een smalle bergweg langs afgronden en via onmogelijke inhaal manouvres naar Kathmandu. We worden regelmatig bij checkpoints door maoisten (de stakers) aan de kant gezet en er wordt gecontroleerd of er geen lokale mensen in de bus zitten. Het is een vreemde toestand. Dan komen we uiteindelijk aan in Kathmandu.
Er zijn zoveel demonstranten op de weg, we kunnen er bijna niet door. Na een paar keer stoppen worden we vriendelijk verzocht de bus maar te verlaten. Tja, daar sta je dan, tussen een menigte met veel rode vlaggen (ja, met hamer en sikkel) en waar moet je dan heen? Gelukkig blijft het vrij vriendelijk en we lopen rustig tegen de menigte in naar een beroemd guesthouse in Thamel. Dit is de toeristische wijk met ontelbaar veel restaurantjes, hotels, souvenierverkopers en hippiekleding winkeltjes. Het is inmiddels lekker warm geworden, zo'n 30 graden en dat is toch een heel verschil met een paar dagen geleden in de sneeuw bij de Mt. Everest!
We komen aan bij het beroemde Kathmandu Guest House (ja, de Beatles hebben er geslapen).
Het is midden in het hart van Thamel, maar toch een beetje uit de drukte. Het is bijna vol en we krijgen een soort penthouse (maar dan een sjofel soort) op de bovenste verdieping. We kunnen ook niet eten wordt er verteld, alle restaurants zijn dicht. Voor veel geld kunnen we wel in het guesthouse bij een buffet aanschuiven. Later blijkt dat je heel voorzichtig wel op zoek kan gaan naar een restaurant, maar het moet allemaal stiekem, als de maoisten erachter komen dat je als restaurant of winkel open bent, wordt de hele boel kort en klein geslagen.
We proberen nog wat te pinnen na het eten, maar alle automaten zijn of dicht of buiten werking.
Tot overmaat van ramp is er nl. ook geen stroom, later blijkt dat dat heel normaal is: powercuts.
Elke dag wel een paar keer geen stroom. We gaan maar slapen, het was een vermoeiende dag.
De volgende dag gaan we weer op pin strooptocht, en uiteindelijk lukt het een pinautomaat te vinden. Dit gaat weer clandestien, een man laat ons al om zich heen kijkend door een klein deurtje in een ijzeren rolluik. Maar we hebben nu roepees. We dwalen wat door de lege straten waar we hier en daar een verdwaalde toerist tegenkomen. We lopen naar Durbar Square, een plein met allemaal soorten en vormen tempels en een paleis. Het is indrukwekkend, de tempels zijn prachtig maar veel Nepalezen zitten doelloos in groepjes bij elkaar, er hangt een vreemde sfeer. De politie is overal aanwezig en houdt de boel scherp in de gaten. Om de hoek zien we ook een soort eenheid van de ME. We kunnen (stiekem) een restaurantje in en op de bovenste verdieping hebben we een prachtig uitzicht op het plein. Tijdens de lunch komen er diverse demonstraties langs en pas als het weer wat rustiger is gaan we naar beneden. We dwalen nog wat door de kleine straatjes van Thamel en proberen informatie te krijgen van mensen over hoe lang het nog gaat duren met die staking.
We komen er niet achter. De winkels mogen van 6 tot 8 uur 's avonds open en er is een run op de supermarktjes waar we ontbijt en lunch inslaan. Daarna eten we voor het eerst in een restaurantje buiten bij maan en kaarslicht (geen stroom). De helft van het eten wat we bestellen is te heet en halverwege is er ook nog een spannend incident met misschien een controle van de Maoisten, de mensen van het restaurant rennen heen en weer, maar het valt mee en we kunnen rustig afeten.
De volgende dag is het plotseling voorbij!

We lopen met verbazing door de nu overvolle straatjes.
Het is een gekrioel van taxi's (hele kleine suzuki's), brommers, fietsen, rikjshaws, die allemaal toeteren en bellen. Daar tussendoor lopen drommen toeristen en Nepalezen, het is een complete chaos. Zo hoort het dus te zijn in de straten van Kathmandu. We worden nu regelmatig aangesproken of we tijgerbalsem willen, een muziekinstrumentje, een taxi, een rikjshaw, kom in mijn winkel, en ja ook of we hasjies willen. Dat blijkt toch wel een grote toeristische attraktie te zijn. Eerst zijn we nog beleefd en zeggen netjes no thank you, maar al na een paar uur is het niet meer te doen, en negeren we de boel. We verhuizen naar een goedkoper guesthouse en we lunchen weer op het Durbar Square, waar we nu entree voor moeten betalen. We ontwijken dit door te zeggen dat we aan de overkant moeten zijn, en dat lukt zowaar. 's Middags gaan we naar de Monkey Tempel, op een heuvel een kilometer of 2 buiten de stad. Het lijkt goed te lopen op de kaart, maar we nemen een verkeerde afslag denk ik en we lopen ons een breuk. Op de berg zelf is er weer een heel complex van allerlei tempels, een klooster, weer de onvermijdelijke toeristen winkels en natuurlijk apen. Terug nemen we maar een taxi, de warmte, de klim de berg op en de kilometers op de heenweg zijn behoorlijk afmattend geweest. We zitten vol verbazing in de kleine Suzuki, die zich met een duizelingwekkende vaart al toeterend door het chaotische verkeer wurmt.
De volgende dag is het moederdag, we doen rustig aan, ik ben niet zo lekker, 's Avonds is er een lange Skype sessie met de familie die allemal in Bussum zijn voor moederdag. We worden op de vensterbank gezet en hebben het gevoel dat we er gewoon bij zijn. Heerlijk! Ik knap er in ieder geval erg van op.
10 mei, we gaan naar Patan, iets buiten de stad, de oude hoofdstad van Nepal die ook een Durbar Square heeft met allemaal tempels, maar volgens de gids veel mooier dan die in Kathmandu. We nemen weer een taxi, en houden ons goed vast. Het is inderdaad prachtig, maar ik heb geen energie, dus we hangen wat in de schaduw, lunchen langdurig en ik ben blij dat we weer naar het hotel kunnen.
11 mei, ik voel me weer lekker, en we gaan naar Baktapur, een oud stadje een paar km vanaf de hoofdstad. We huren de auto van het hotel, met chauffeur, en dit is een grotere auto, een oude Toyota Corolla uit 1985. De sfeer in de oude stad is heel bijzonder, er zijn ook niet veel toeristen en we dwalen weer langs kleine straatjes en pleinen. Om de haverklap is er een tempel of een ander religieus hoekje. We genieten volop. Dan gaan we naar een heuvel Nagrakot voor de zonsondergang. Helaas trekt het helemaal dicht, en de zon laat zich op het moment supreme niet zien.
We hebben een busticket gekocht voor Pokhara, een plaatsje 200 km vanaf Katmandu. Dit is zo'n 6 uur als het meezit in het verkeer. Roger heeft een romantische lodge geboekt in Sarangkot bovenop een berg met een fantastisch uitzicht. Als we eenmaal op die berg zitten komen we erachter dat we geen visum voor India op het vliegveld kunnen krijgen, een visum bij de ambassade duurt minimaal 5 dagen en ons visum voor Nepal verloopt dan. Het is een toestand. De volgende dag gaan we weer per taxi naar beneden, het is maar 7 km naar het dorp maar door de toestand van de weg, nou ja, het eerste stuk naar beneden is er een keienpad, en het betere bochtenwerk duurt de reis ongeveer een half uur.
Het visum verlengen is gelukkig alleen een kwestie van geld, een nieuw busticket is ook zo gekocht. Het enige wat jammer is, is dat we niet richting bergen kunnen omdat we terug naar Kathmandu moeten. Vanaf hier kun je de Annapurna trek lopen, en we zullen later nog veel mensen tegenkomen die dat gedaan hebben.
We lopen wat rond in het stadje, dat aan een groot meer ligt. Het is erg toeristisch, maar wel gezellig. We hebben om 5 uur afgesproken met onze taxi, maar die komt niet opdagen. We nemen een andere, veel goedkopere, maar op het eind van de rit moet de kleine Suzuki opgeven, en we moeten de laatste km lopen. We komen er niet helemaal achter of het auto'tje het niet kan, of dat de chauffeur niet wil. Het is een steile klim, maar de omgeving is prachtig.
De volgende dag gaan we wandelen met de jongen van de lodge, een fantastische wandeling over de kam van de berg, het laatste stuk richting een oud paleis van de vroegere koning van het gebied. Dat is best een pittige klim en eenmaal aangekomen blijkt het paleis een klein bedevaartsoort te zijn, heel bijzonder. We lunchen in een piepklein gehucht en we kunnen een uurtje het dorpsleven aan ons voorbij zien gaan. Het is fantastisch. We eten gebakken eieren en vers gebakken platte broodjes met honing. De eerste regenbui komt in vol ornaat naar beneden en dat is een voorbode voor meer. De terugweg is een beetje rommelig, met enorme regenbuien, onweer en hagel (!). De eerste paar keer kunnen we elke keer net op tijd schuilen, maar het laatste stuk worden we weer overvallen door een hoosbui en dit keer regenen we tot op de onderbroeken nat. Gelukkig is alles de volgende dag weer droog als we naar beneden gaan voor nog een dagje aan het meer.
Helaas heeft ons nieuwe onderkomen een overvloed aan muggen en we zijn er lang mee bezig om ze allemaal te pakken te krijgen. Gelukkig kunnen we de volgende dag in de bus terug naar Kathmandu een beetje bijslapen. Roger krijgt weer ruzie over een zitplaats in de bus, en de reis duurt lang.
Het is maandag, de 17de en de missie van vandaag is een visum voor India. We hadden Indian Embassy op een gebouw zien staan, en nemen aan dat we daar moeten zijn. Helaas, het is een soort bibliotheek, gesponsord door de Indian Embassy en we moeten een hele andere kant op. We laten ons in een lokaal busje proppen en voor weinig naar de echte ambassade vervoeren. Daar is de boel al aardig vol, we trekken een nummertje en wachten en wachten. De ambassade is maar tot half 1 open en om 12 uur worden we zenuwachtig. Gelukkig zijn we net op tijd aan de beurt en we geven een faxinformatie formulier af, dat 5 dagen duurt voordat het terug is uit Nederland, vreemde toestand, of we vrijdag terug willen komen. 's Middags zitten we nog een paar uur in het kantoor van Air India om ons vliegticket te verplaatsen naar de 25ste.
De volgende dagen doen we rustig aan, eigenlijk hebben we Kathmandu wel gezien, ik besluit dat ik toch nog wat natuur wil zien en informeer naar een trip naar Chitwan, een natuurgebied met neushoorns en tijgers. Het klinkt heel aantrekkelijk. We vinden een tour voor 3 dagen/2 nachten voor een redelijke prijs, we willen alleen wel vrijdag weg zodat we nog een dag voor onze vlucht terug zijn om nog wat te wassen enzo. We proberen ons geluk donderdag bij de ambassade en zowaar lukt het om voor half 12 ons visum te regelen. We kunnen de paspoorten om half 6 's middags halen. We zijn erg blij.

We gaan naar een stupa, de Boudha, de grootste buiten Tibet. Hij is enorm, en prachtig! We lopen er een keer omheen, dan overheen, we bezoeken een klooster en zitten een half uurtje genietend bij een dienst. Als laatste lopen we in de late avondzon nog een rondje met de pelgrims.
De volgende dag is weer vroeg op, om 7 uur vertrekt de bus naar Chitwan. Het is weer 6 uur in de bus en de eerste 4 uur is dezelfde route als naar Pokhara. Het is een tikkeltje warmer in Chitwan (38C) en als we om half 2 aan de lunch zitten gutst het al lekker naar beneden. We hebben de middag om even bij te komen en als we op verkenningstocht gaan op het terrein van het hotel vinden we een olifant! Het is er 1 van de velen die de olifantsafari doet, en erg tam. We hebben geen fototoestel bij ons, en als we met het toestel terugkomen, zijn we net op tijd. Het is safari tijd en de olifant heeft een houten bakkie op z'n rug en verdwijnt richting park. We besluiten de olifantentrek te volgen en lopen mee. Vanuit alle hoeken komen olifanten met mahouts (de stuurman) richting park. Het is een mooi gezicht. Het is erg warm en we houden het lopen niet lang vol. Op de terugweg kopen we twee flessen water, waarvan er 1 onmiddellijk opgaat. Jeetje wat is het warm!
Het is wel heerlijk rustig zo net buiten het park. We krijgen aan het eind van de middag een uitleg over de thuru, het volk dat in het gebied woont. We zien hoe ze wonen, lemen hutten, en horen hoe ze malaria bestendig zijn. We lopen langs een grote olifantenstal, een stuk door het bos en komen uit bij een rivier. De zon staat op het punt onder te gaan en we genieten van het uitzicht. Er zijn ook een paar olifanten in de rivier en de toeristen laten zich op hun ruggen natspuiten met de slurf.
Na het eten is er nog een culturele show in het dorp, Roger blijft in de kamer en ik zie een zeer woeste dans-show van zo'n 20 jonge mannen met stokken en trommels. Fijn om naar te kijken!
De volgende morgen gaan we zelf op olifantsafari, waar we ontzettend naar uit hebben gezien.

Het is weer vroeg op en we gaan met de auto naar de opstapplaats. We klimmen een enorme trap op en proberen zonder kleerscheuren in het houten bakkie op de olifant te komen. Je zit met z'n vieren in zo'n bakkie elk op de hoek, dan zet de olifant zich in beweging en we schommelen met zo'n 5 olifanten het park in. Jeetje, wat is dit leuk. We gaan als eerste door een riviertje en al snel zitten we midden in het hoge olifantengras, daarna de jungle. Omdat je langs veel bomen en stuiken gaat werd er aangeraden lange mouwen en lange broek aan te doen. Dat was geen overbodig advies. Hoewel de mahout behendig met stok de meeste takken weghaalt krijgen we toch nog wel wat hier en daar om de oren. We schommelen nog wat door en ja, we zien een rhino! Met een kleintje... 1 maand oud. Het is een fantastisch gezicht. Verder zien we nog herten, apen, bijzondere vogels en veel te snel naar ons zin gaan we al weer terug. Maar na de lunch hebben we nog een nieuwe kans op een tijger: de Jeepsafari. We zitten met z'n negenen (!) in een open jeep Suzuki 4wd, de gids hangt achter de auto. Hobbel de hobbel door de jungle.
De oogst is in het begin mager, een paar wilde zwijnen, aapjes, vogels, een varaan. Dan stuiten we op een grote groep herten. We blijven even staan en dan komt er nog een jeep aan en die blijft eerder staan, een grote neushoorn!
Het is nogal open dus we blijven op gepaste afstand.
We komen nog langs een grote rivier, zien heel wat watervogels, maar helaas geen dorstige tijger.
We bezoeken een krokodillenfarm. Schijnbaar hebben de bewoners van het gebied teveel krokodilleneieren gegeten en ze zijn nu uitgestorven. Hier proberen ze ze te fokken en weer uit te zetten. Het blijven onaantrekkelijke beesten.
Op de terugweg zien we nog wat neushoorns in het hoge gras, en plotseling een zeer boze rhino die recht op ons af komt stormen. De jeep maakt een noodstop en we buitelen over elkaar. Dan gaat de jeep als een speer in zijn achteruit veel gas gevend om de rhino af te schrikken. Uiteindelijk lukt dat en de rhino vertrekt in de jungle. De gids verteld ons dat hij in gevecht was met een andere rhino en niet wist waar hij heen was gegaan. Vandaar dat hij zijn woede op ons afreageerde. Spanning en sensatie. Ze kunnen levensgevaarlijk zijn.
De volgende morgen weer vroeg op voor een kanotocht. Onze gids heeft een vogelboek bij zich en wijst ons op diverse bijzondere vogels, waaronder ook een ijsvogel. We glijden door de zeer ondiepe rivier met de stroom mee en worden stil van de overweldigende stilte en de prachtige natuur. Na een klein uurtje, veel te snel, worden we al weer aan het ontbijt gezet. Dan is ons jungle avontuur weer voorbij en zitten we weer in de bus naar Kathmandu. De 6 uur worden dit keer wat meer, de boeren hebben besloten te staken en hebben de weg afgezet. 3 uur te laat komen we vermoeid aan in Kathmandu. De volgende dag is een laatste regeldag, we doen de was, nou ja, we brengen het weg, we ruilen het Nepal boek voor 1 van India, ruilen onze uitgelezen boeken om voor nieuwe, we zijn klaar voor een nieuw land.