O jee, we gaan naar Tibet! Dit is toch wel even een hele oude wens die in vervulling gaat!
Om 20.00 uur worden we (12 man) weggebracht naar de trein, het begint al goed met een tas die vergeten wordt en een tas die teveel is, we krijgen koekjes en thee voor hoogteziekte mee van Sim, onze gastheer in het hostel van Chengdu, en om 9 uur zitten we toch met z'n allen in de trein, 5 Israeliers, 3 Hollanders, 3 Jappanners en 1 Spaanse.
Wel allemaal in verschillende coupe's, wij hebben een soft sleeper, (de duurste optie, 4 bedden) er zitten een paar in de hard sleepers (6 bedden per coupe) en er heeft er zelfs 1 een hard seat.
De treinreis is voor ons zeer relaxed. Met Noa en Yoav delen we de coupe en we kaarten wat, kijken een bizarre film (met Dicaprio: Shutter Island) en krijgen zelfs een zuurstofslangetjes om de nacht door te komen! Het is 44 uur naar Lhasa maar we vermaken ons prima, het landschap is een bijzondere afleiding, en de trein gaat niet hard, soms staan we tijden stil. We eten in de restauratiewagon, best lekker. We kletsen wat met andere passagiers en voor we het weten rijden we Lhasa binnen. De trein neemt een bocht en we zien het Potala Paleis! We raken enthousiast, het is een fantastisch gezicht!

We worden opgewacht door onze gids, en krijgen een witte sjaal aangereikt (een katag, we zullen er nog velen zien). Jammer genoeg is een Japanner z'n Tamagotchi kwijt en we wachten en wachten, helaas hij wordt niet meer gevonden, de trein is al weg! Sneu, we zijn daardoor wel te laat om een reservering voor het Potala Paleis te maken voor de volgende dag. Misschien maar goed ook, want het Potala Paleis is 13 verdiepingen hoog en om boven te komen heb je wel veel adem nodig, wat op deze hoogte (3700 meter) echt niet meevalt.
We checken in in ons Cool Yak Hotel, en na 4 verdiepingen klimmen moeten we bijna aan de zuurstof, mens wat valt dat tegen!
's Avonds doen we rustig aan en eten yak met tsampa, de nationale dish. De yak is wel lekker, een ietsje meer kauwen dan op een koe, maar de tsampa is vreemd, het is een klompje gerst en we proberen het eetbaar de maken door in de yak saus te dopen, maar het blijft een gek brokkie.
Later lezen we dat het met yak boter thee tot een balletje wordt gekneed, maar voor ons hoeft het niet!
We hebben na het eerste Nepalese eten nog een thee sessie op het dak van het hotel, en genieten van een prachtige maan die opkomt achter de bergen. Fantastisch!

30 april, het is koninginnedag, de zon straalt en het is 21 graden, mooie dag voor de koningin!
(pas later horen we over de regen in Nederland)
We hebben 's morgens een Tibetaans Museum (mwah....) en 's middags het Sera Klooster.
Fantastisch mooi! We zien een enorm complex met veel tempels, boeddha beelden, en als klap op de vuurpijl debatterende monniken. Dat is een heel schouwspel, met veel gebaren en een soort handenklappende tai chi bewegingen proberen de monniken hun woorden kracht bij te zetten. Geweldig!
's Avonds is het Barkhor verkennen. Het is een enorme pelgrim's rondgang (kora) om de Jokhang tempel heen, geflankeerd door honderden kraampjes die voornamelijk gebedswieltjes, boeddha's en kettingen verkopen. We laten ons meevoeren door de Pelgrims en kijken onze ogen uit naar jonge, oude, heel oude en stokoude pelgrims, die allemaal rond de tempel cirkelen. Sommigen storten zichzelf met elke stap op de grond, het is een bijzonder gezicht.
We vinden het ook zonder bier en vrijmarkt een super koninginnedag!
De derde dag in Tibet gaan we naar het Namtso Lake, 4 uur rijden vanaf Lhasa. Het is 1 van de heilige meren van de Tibetanen. Het meer verrast ons enorm, het is het 1 na grootste zout water meer van de wereld en de kleur is niet te beschrijven.

Als we dichterbij komen zien we ook nog ijsschotsten opgestapeld aan de rand van het meer. De versierde yak's staan ons droevig aan te staren en de eigenaren sporen ons aan om met hen op de foto te gaan, voor geld natuurlijk. Onze medenederlander besluit, ondanks het ijskoude water, een duik te nemen, en later blijkt onze gids hevig ontzet te zijn, het heilige water betreden is geen optie!
We blijven een beetje hangen bij de waterkant en genieten van het fantastische uitzicht. We lunchen zittend op een steen onder grote belangstelling van de onvermijdelijke groep half verwilderde honden. De anderen gaan nog een stukkie omhoog, maar wij blijven lekker zitten, we zitten toch op 4200 meter en alle bewegingen kosten veel inspanning, vooral omhoog.

De volgende dag is het eindelijk Potala dag! We staan voor een vreemde keuze: of 1 uur met de gids, of zonder gids en dan kunnen we er langer over doen. Na veel geharrewar kiezen we toch voor meer tijd zonder gids, en samen met de Lonely Planet dwalen we door de bovenste 3 van het 13 verdiepingen tellende paleis. Het is prachtig, alleen wel te merken dat het niet meer in gebruik is.
We missen de echte monniken en de Daila Lama!
's Middags staat de Jokhang Tempel op het programma, maar alleen Noa en ik hebben belangstelling en het wordt dus een damesuitje. We vragen de gids honderduit en genieten van alle buddha's en bodhisattva's. Op het dak is ook een mooi schouwspel, ze zijn het dak aan het repareren en de werkers hebben een soort aanstamp bezempjes en onder het aanstampen van de pas aangelegde lemen dakbedekking zingen ze uitbundig en maken danspasjes, een bijzonder gezicht! Later lees ik dat het arka heet, de line dance voor het aanstampen van de lemen vloer.
Ondertussen lopen Roger en Yoav wat door Lhasa, proberen de Potala nog even met zon te fotograferen en lopen genietend van de stad wat markten af. 's Avonds hebben we (weer) geen warm water en de manager wordt ter verantwoording geroepen. Roger gaat uit z'n dak tegen de manager. Er wordt nog net op tijd een confrontatie voorkomen en we krijgen 20% korting op de kamer.
De volgende dag gaan we op weg naar Shigatse, we krijgen een nieuwe, nogal verlegen en onervaren gids en een knal groen 16 persoons busje waar we de rest van de tijd mee richting de grens van Nepal zullen gaan. Onze reis verloopt voorspoedig, de Friendship Highway (865 km tussen Lhasa en Kathmandu) is goed, de vergezichten magnifique. Onze eerste stop is Yamdrok Lake, een ander heilig meer waarvan de kleur weer onbeschrijfelijk mooi is, een diepe tint turquoise. Gelukkig is onze medenederlander te overtuigen niet weer het water in te gaan! Als we weer in de bus zitten worden we na een tijdje staande gehouden door een man of 3 die met een plastic tafel in the middle of nowhere staan en geld willen hebben. Nu zijn we het inmiddels wel gewend door politiechecks te rijden, maar die checken alleen onze paspoorten en permit, deze willen geld.
Wij weigeren te betalen, en als ze zeggen dat het ook wel goed is voor de helft van de mensen te betalen vinden we het nog vreemder worden. Affijn, we blijven een half uurtje staan, de gids haalt veel zijn schouders op. Na wat heen en weer bellen, kunnen we uiteindelijk toch zonder te betalen doorrijden. We bezoeken nog een klooster, Pelkor Chode, onze gids komt niet verder dan dat er drie boedhistische stromingen samen komen en dan gaan we maar met de Lonely Planet verder naar binnen. Het klooster is weer prachtig, met sublieme muurschilderingen, vele buddha's en een serene sfeer. Ernaast is een enorme stupa (de Gyantse Kumbum, letterlijk 10000 beelden stupa, de grootste van Tibet) met op elke hoek en in elke windstreek een tempel, en dat 3 verdiepingen, het is errug mooi. Helaas staan we onder tijdsdruk en moeten we verder. Dan komen we aan in Gyantse. De meesten van de groep reizen very low-budget en we zijn wel verplicht in 1 hotel te slapen.
We rijden 3 hotels af, en uiteindelijk gaan we toch weer terug naar de eerste. De 2-persoons kamers zijn erg duur en we besluiten om een slaapzaal te nemen maar als we na het eten op de bedden zitten, vragen we ons af wat we aan het doen zijn (het is er smerig en de matrassen flinterdun). We besluiten om toch een kamer te nemen. Het is een goed besluit, we slapen als Tibetaanse marmotten.
Uitgeslapen nemen we de volgende morgen een kijkje in het zomerverblijf van de Panchen Lama (de tweede Lama zeg maar). Het is een heel dorp, erg levendig en we genieten volop. Er staat een enorme Buddha van 27 meter, helaas mag je deze niet fotograferen.
Weer in de bus gaan we op weg naar Everest Base Camp, helaas houdt de asfalt weg er mee op en we gaan verder over een verhard zandpad met kuilen en keien, en heeeel veel haarspeldbochten. We hobbelen en stuiteren zo'n 4 uur en zien opeens een besneeuwde piek, we raken opgewonden en willen foto's. Maar dit is niet de Everest, onze gids kijkt onzeker, het kan ons niet schelen. Een kwartiertje later is het wel de Everest en we zijn niet meer te houden. Hij staat er prachtig bij en we blijven fotograferen.

Het is wel erg koud inmiddels. Na nog een kwartier zijn we bij het tentenkamp vlakbij het Base Camp, waar we zullen gaan slapen. Het is snel donker en de Mt. Everest (of Mt. Qomolangma zoals ze 'm in Tibet noemen) is uit het zicht verdwenen. Het gaat ook nog licht sneeuwen. In de tent is het lekker warm, we krijgen thee en Yoav verdwijnt in de 'keuken' om samen met onze Tibetaanse gastvrouw noodles te maken. We eten en snel daarna worden onze bedden opgemaakt. Ik kan de slaap niet vatten en lig wat naar de binnenkant van m'n oogleden te staren. We zitten op 5000 meter en ademen is niet eenvoudig. Het wordt een onrustige nacht, en we staan op om 6 uur met de bedoeling om naar het Base Camp te lopen. Na zo'n nacht realiseer ik me dat me dat niet gaat lukken, het is een uur lopen niet zo heel stijl maar toch 200 meter omhoog. We besluiten met de bus te gaan. De rest gaat wel lopen en als we aankomen op het Base Camp viert de bewolking hoogtij, er is weinig te zien van de enorme berg.
Teleurgesteld maken we toch nog een Everest Base Camp Foto.

Als we terugkomen in het tentenkamp zwaaien we nog snel naar de Tibetaanse gastvrouw en we gaan dezelfde weg weer terug over de verharde weg met keien en kuilen.
Als we weer op asfalt rijden wil de gids dat we uitstappen zodat de chauffeur kan tanken. We kijken om ons heen en zien niks, het is ook nog erg koud en we willen niet uitstappen. Hij moet ons maar naar een beschutte plek brengen. Dat doet hij ook en we eindigen in het checkpoint van de Chinese politie. Daar wachten we een tijd op de bus, en als deze uiteindelijk aan komt rijden, rijdt 'ie spontaan tegen een jeep aan. Toestanden. Er ontstaat een grote discussie, die we niet kunnen volgen.
Uiteindelijk kunnen we toch weer instappen. We gaan onderweg naar Tingri om de 5 mensen af te zetten die weer terug naar Lhasa zullen gaan. De rest van ons heeft nog een paar uur te gaan naar de grensplaats Zhangmu, waar we zullen overnachten om de volgende dag over de vriendschapsbrug naar Nepal te gaan.
Het is te snel voorbij gegaan deze 7 days in Tibet, maar het is wel een onvergetelijke ervaring om op het dak van de wereld te zijn!